fic...Gintama
posted on 24 Jan 2008 00:35 by little-finกินทามะ
กินโทกิ x ฮิจิคาตะ
เรต...ไม่รู้อ่ะ =_=''
เรื่อง เหตุเกิดจากแสงจันทร์ (สิ้นคิดโค - ตะ - ระ)
"อืมมมม..อ่า อ่า ...."
เสียงแหบพร่าดังขึ้น ยิ่งทำให้อีกฝ่ายที่ทาบทับอยู่ข้างบนกระแทกชั้นเข้าไปอีก ลมหายใจพร้อมกับเสียงหอบดังขึ้นยิ่งกว่าเก่า ฮิจิคาตะมองหน้าเจ้าซามูไรผมเงินที่กำลังมองเขาอย่างหลงใหล
...ทำไม ถึงเป็นแบบนี้ทุกทีเลยนะ...
ฮิจิคาตะหอบแรงเข้าไปอีก เมื่อคนตรงหน้าเค้นส่วนยอดของเข้าแรง และถี่เสียจนแทบคนที่มีฉายาว่ารองหัวหน้าปีศาจแห่งชินเซ็นกุมิ ถึงกับน้ำตาไหลเพราะความเจ็บ ใบหน้าแดงกล่ำ เสียงหอบยังดังออกมาเรื่อยๆจากริมฝีปากบางที่พยายามเม้ม แต่สุดท้ายเสียงครางก็ดังออกมาอีกครั้ง ยิ่งทำให้คนตรงหน้ายิ้มอย่างพอใจ
"อ่า ...พะ พอเถอะ ฉะ ฉันไม่ไหวแล้ว"
"เหนื่อยแล้วเหรอ" กินโทกิกระซิบแผ่วที่เบาหู ลิ้นเรียวตวัดไปที่ใบหูอย่างช้าๆ "นี่ฉันยังไม่พอใจเลยนะ"
"หุบปากไปเลยเจ้าบ้า" ฮิจิคาตะเค้นเสียงออกมา แน่นอนไม่ต่างจากเสียงกระซิบเลยแม้แต่น้อย
"ฉันไม่ได้ยินว่ะ" กินโทกิทำหน้ากวนใส่ แต่ก็ลุกออกจากร่างนั้นแต่โดยดี
ฮิจิคาตะลุกขึ้นและมองเจ้าตัวทำหน้ากวนประสาทที่กำลังนั่งอยู่ปลายฟูกที่นอนของเค้า เจ้าบ้านี่มาบุกรุกตอนดึกๆยังไม่พอ มากวนใจจนนอนหลับไม่หลับอีก
ไลต์เตอร์สีเงินเปิดขึ้นพร้อมกับเปลวไฟสีฟ้าที่จ่อตรงปลายม้วนบุหรี่ที่เจ้าตัวควักออกมาจากไหนก็ไม่รู้ ควันสีขาวจางลอยขึ้นมา แสงจากพระจันทร์ที่ลอดผ่านประตูบานเลื่อนพอทำให้เห็นร่างของสองหนุ่มอย่างรางๆ กินโทกิเท้าคางลงกับเข่าที่ชันขึ้นแล้วว่า
"ขนาดตอนนอนแกยังสูบมะเร็งอีกเหรอว่ะ"
"แล้วใครที่ทำให้ฉันตื่นล่ะเจ้าบ้า"ฮิจิคาตะโวยวาย ยิ่งทำให้กินโทกิหัวเราะใหญ่
"แกมาหาฉันตอนดึกมีเรื่องอะไร"
กินโทกิหันไปสบตาเจ้าตัวที่สูบมะเร็งปุยๆอย่างมาไม่ใส่ใจ "เปล่าหรอกพอดีฉันทำงานเสร็จแล้วผ่านบ้านแกพอดี ก็เลยกะจะมาทักทายหน่อยแต่แกก็ดันนอนซะแล้ว"
"แล้วปลุกด้วยวิธีนี้เนี่ยนะเจ้าบ้า" ฮิจิคาตะเริ่มโวยวาย และยิ่งนึกถึงเรื่องเมื่อกี้แล้วยังไม่หายเขินเลย ที่เจ้าบ้านี่มาจู่โจมเขาโดยไม่ทันตั้งตัวจนต้องตกเป็นเบื้ยล่างแบบนี้
เจ้าตัวเสยผมอย่างหงุดหงิดใจ ชุดยูกาตะสีดำที่ผูกไว้หลวมๆตอนนี้เริ่มคลายออกเผยให้เห็นแผ่นอกกว้าง เจ้าหนุ่มผมเงินมองตาไม่กระพริบแล้วรีบเสตามองไปที่อื่นเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวคนถูกมองเลิกคิ้วอย่างสงสัย
เวลาผ่านไปสักพักกินโทกิก็พูดขี้น "ได้ข่าวว่านายไม่สบายเหรอ"
ฮิจิคาตะไม่ตอบพลางขยี้บุหรี่ลงบนถาดที่อยู่ข้างฟูกๆ ชุดยาที่วางเอาไว้ตอนเย็นยังคงอยู่ ทั้งๆที่เขาบอกเจ้าหัวลูกโป่งพวกนั้นตั้งหลายรอบแล้วว่าเขาสบายดีก็ยังเอาน้ำเชื่อมหวานๆนี้ให้กินอีก
...ยามันต้องขมๆเซ่ ไอ้พวกน้ำเชื่อมหวานเอียนแบบนี้มันกระเดือกลงได้ยังไงฟ่ะ? เขาไม่ใช้พวกบ้าของหวานเหมือนคนแถวนี่สักหน่อย...เหอะถ้ารสชาติเหมือนมายองเนสก็ว่าไปอย่าง....
"ฮัลโหล ๆ เทส... สัญญาณขัดข้องหรือไง ถามแล้วไม่ตอบแบบนี้"
"ฉันสบายดี แกไปได้ยินข่าวบ้าๆนี่มาจากไหน?" ฮิจิคาตะถาม
"ก็ลูกน้องแกไง ไอ้คนที่ชอบตีแบดบ่อยๆ ชื่ออะไรว่ะ? เดี๋ยวนึกก่อน..." กินโทกิคลำคางใช้ความคิด
"ยา-มา-ซา-กิ" ฮิจิคาตะพูดลอดผ่านไรฟัน ...เห็นหน้าเมื่อไหร่ พ่อจะจับมันฟันทิ้งซะเลย..
คุณกินทุบกำปั้นลงบนมือทันที "ใช่แล้วเจ้านั้นแหละ..."
"แล้วแกก็เชื่อมัน" ฮิจิคาตะบ่นพึมพำพลางเสยผมที่ชื้นด้วยเหงื่อ "ดูซะก่อนสิ ฉันยังสบายดี"
ท้ายเสียงฮิจิคาตะพูดเสียงดัง ผลที่ตามมาคือ เสียงไอรัวของเจ้าตัวที่ไอหน้าดำหน้าแดง
"แค่ก แค่ก แค่ก..."
"เฮ้ย...เฮ้ย...เนี่ยเหรอสบายดีของแก" กินโทกิว่าพลางเลิกคิ้ว และเอามือชี้หน้า "ไอซะหน้าแดงขนาดนี้เนี่ยนะ แถมเหงื่อยังไหลเยอะขนาดนี้อีก ฉันเชื่อแกตายล่ะ"
ฮิจิคาตะมองหน้าคนยุ่งเรื่องของชาวบ้านอย่างฉุนๆ มือปาดเหงื่อที่ตอนเริ่มไหล
...ทำไมนะ ทำไมใจมันเต้นรัวและร้อนรุ่มแบบนี้นะ...เพราะเจ้าบ้าน้ำตาลนี่แน่ๆ ไข้ถึงเริ่มกลับมาแบบนี้
"ไสหัวไปไกลๆเลย" ฮิจิคาตะเอ่ยไล่ "ฉันจะนอน..."
ขณะที่เจ้าตัวจะล้มตัวลงนอน กินโทกิก็กระชากมือของเจ้าคนปากแข็ง ท่าทางที่รุกเข้ามาบวกกับสีหน้าที่จริงจังนั้นทำให้ฮิจิคาตะมองตาคู่นั้นอย่างหลงใหลจนลืมตัว จนหน้าแดงยิ่งกว่าเก่า...
"ปากแข็งจริงๆนะท่านรองหัวหน้าปีศาจ" กินโทกิใช้มืออีกข้างดึงชุดยูคาตะสีดำให้ชายหนุ่มเข้ามาใกล้อีก ใบหน้าชิดใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ
"แกจะทำอะไร..." ฮิจิคาตะถามเสียงดัง
พ่อหนุ่มซามูไรผมเงินยิ้มน้อยๆ "เป็นคนป่วยน่ะ หัดพูดให้น้อยๆหน่อยเซ่..."
พร้อมกับเอาหน้าผากอังที่หน้าของฮิจิคาตะ "และขยับตัวน้อยๆด้วยจำไว้"
ทันใดนั้นเอง มือใหญ่จึงค่อยๆแก้ผ้าคาดเอวออก และสัมผัสไปที่หน้าอกที่แน่นไปด้วยกล้ามเนื้อและไล้ลงเบาๆ
"ตัวร้อนทั้งตัวเลยเหรอเนี่ย..." กินโทกิช้อนตามองฮิจิคาตะที่ตอนนี้หน้าแดงฉ่าพร้อมกับเสียงหอบเพราะผิดไข้
"ท่าทางคืนนี้...นายคงจะไมไหวสินะ"
"ไหวสิ..." ฮิจิคาตะแย้มรอยยิ้มบางติดดูดี "ถ้าไม่มีแกน่ะ"
"พูดแบบนี้ไม่เหงาหรือไง จะให้ฉัน..."
"ฉันชอบอยู่คนเดียว"
ทั้งคู่สบตามองอย่างเนิ่นนาน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดแสงบางคล้ายผ้าไหมที่เงิน กินโทกิค่อยๆประกบปากฮิจิคาตะ สัมผัสบางเบาไม่ได้มีอะไรเกินเลยเป็นอย่างอื่น เป็นจูบธรรมดาที่ไม่มีการรุกล้ำ
...แต่ถึงกระนั้นฮิจิคาตะก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่สัมผัสได้จากริมฝีปากนั้น เจ้าซามูไรนอกคอกเอ๋ย...ทำอะไรนอกจากแกล้งคนเป็นด้วยเหรอ...
ตึก...ตึก...ตึก...
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากข้างนอกระเบียง และกำลังเดินใกล้เข้ามาที่ห้องทั้งคู่นั่งอยู่ กินโทกิถอนริมฝีปากออก รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นพร้อมกับลุกขึ้น
"หายไวๆนะแก...อ่อนแออย่างกับหนัมฉาแน่ะแก"
"เฮอะ...แกเคยบอกฉันเป็นเบจิต้าไม่ใช่หรือไง" ฮิจิคาตะแย้มรอยยิ้มบางแม้จะรู้สึกเหนื่อยเพราะผิดไข้ก็เถอะ
"นั้นสิ..." กินโทกิทำท่านึกและเดินจากไป "...ก็เป็นศัตรูกันนี่เนอะ"
ฮิจิคาตะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดใหม่อีกมวน พร้อมกับเสียงเจ้าตัวกวนประสาทที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่
"นั้นมันลูกพี่ไม่ใช่เหรอคุณฮิจิคาตะ" โซโกะในชุดชินเซ็นกุมิเต็มยศถามขึ้น เพราะเมื่อกี้เหมือนเห็นใครผมหยิกๆ สีเงินๆเดินแว่บผ่านไป
ฮิจิคาตะไม่ตอบอะไร ควันสีขาวลอยตัวมวนไปข้างบน ดวงตาเหม่อมองดูพระจันทร์ที่ลอยเด่นอยู่ข้างนอก บนแผ่นฟ้าสีดำสนิท
"วันนี้พระจันทร์สวยดีนะ"
โซโกะหันไปมองท่านรองอย่างงๆ "ท่าทางคุณฮิจิคาตะจะเป็นมากนะครับ"
"ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมจะจ้างช่างมาวัดโลงให้นะครับ...จะได้พอดีตัว" พร้อมกับรอยยิ้มกว้างอย่างไร้เดียงสา
ปึดดดดด.......
"ไปตายซ่า....เจ้าโซโกะ....!!!"
Fin~~~~
<>::<>::<>::<>::<>::<>...........................<>::<>::<>::<>::<>::<>::...................................
ในที่สุดฟิคสั้นเรื่องแรกของกินทามะก็เสร็จสักที
ใครที่แวะผ่านมาแถวนี้ว่างๆก็ติชมด้วยเน้อ 
edit @ 24 Jan 2008 00:57:24 by Kukuri~~~
กร๊าซซซซซซซ ผมชอบคู่เน๊~~~~~
โซโกะขัดจังหวะเป็นที่ซู้ดดดด =3=
แต่งดีแล้วเน่อ แต่ยังมีเรื่องการสะกดคำอยู่บ้าง
ค่อยๆฝึกไปเดี๋ยวก็เก่งเองแหละเนอะ ^^
#1 By ....Chidori.... on 2008-01-26 18:48