ยัยครีบปลาทูน่า หลงรักรีบอร์นสุดใจ ....6927~~

เอาของเก่ามาหากิน กรี๊ดดดดด...ไม่มีเวลาอัพบล็อกตัวเองเลย...เรียนเยอะมากกกกกก...เครียดจะตายอยู่แล้ว!!!

เอ่อๆ...เชิญอ่านฟิกได้เลยค่ะ

[Short Fiction] +++ Get Lost [8059]

Title : +++Get Lost [8059]
Rate : No Rate
Pairing : [8059มั้ง?]

มันคือฟิคชั่ววูบบวกกับอาการเริ่มหลงรักความเท่ของมือขวา โกคุเดระ!!! แกมันจะเท่ไปถึงไหน...


[แมวคือ สิ่งมีชิวิตที่น่ารักที่สุดดดดด...ดังนั้น อย่าไปหาเรื่องมัน มิเช่นนั้นอาจจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้..!!!?]

"เพราะแกแท้ๆอุริ พาฉันหลงมาที่ไหนฟ่ะ!!?"

โกคุเดระบ่นงึมงำเลยโดนเจ้าเหมียวที่เกาะอยู่บนหัวขู่ฟ่อไปหนึ่งที แถมโดนหางยาวๆฟาดหน้าอีกต่างหาก เด็กหนุ่มผมเงินยังคงบ่นต่อไป มือยังคงคล้ำผนังไปเรื่อยๆเพราะไม่มีไฟฟ้าให้แสงสว่างและช่วยป้องกันอุบัติเหตุหน้าคะม่ำ

....หลงที่ไหนไม่มาหลง!!! ดันมาหลงในส่วนที่40% ที่ยังสร้างไม่เสร็จเนี่ยนะ... ซวยจริงๆ รู้แบบนี้น่าจะปล่อยให้อุริหลงทางซะให้เข็ด!!! ไม่น่าตามแกมาเลยเจ้าแมวบ้า!!!

"ปล่อยให้แกขาดไฟจนตายเลยคอยดู" และยังคงบ่นต่อไป ส่วนเจ้าเหมียวที่เห็นหัวโกคุเดระเป็นหมอนนุ่มๆก็อ้าปากหาวหวอดๆ

"เมี้ยว~~~"

"ไม่ต้องมาเมี้ยวเลยแก..." โกคุเดระพูดอย่างหงุดหงิด "คอยดูเถอะ กลับขึ้นไปได้เมื่อไหร่จะจับใส่กล่องเสียให้เข็ด!!!"


เหตุการณ์เมื่อ 5 ชั่วโมงที่แล้ว....


"งั้นผมไปฝึกวิชาก่อนนะครับรุ่นที่สิบ!!!~" เสียงของโกคุเดระเอ่ยขึ้นอย่างแข่งขัน สึนะยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

"พยายามเข้านะโกคุเดระคุง"

"ครับ!!!" ท่าทางวันนี้เขาต้องโชคดีแน่ๆ

"พยายามเข้านะโกคุเดระ" เสียงของเจ้ายามาโมโตะแทรกขึ้นมา ใบหน้ายิ้มแย้มนั้นทำให้เขารู้สึกหงุดงิดอย่างบอกไม่ถูก เจ้านั้นคิดจะประจบรุ่นที่สิบน่ะสิเข้ารู้ดี

"เออ..." โกคุเดระตอบอย่างไร้อารมณ์

"หว่า!!!โดนโกรธอีกแล้ว..." ดูหน้าของมันหันไปหารุ่นที่สิบอีกแล้ว แถมยังจับไหล่รุ่นที่สิบอีก!!! อยากเอาระเบิดมาบอมบ์มันจริงๆ ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นผู้พิทักษ์อีกคน พ่อจะบอมบ์ให้ตายเลย!!!

โกคุเดระออกจากห้องอาหารไม่สนใจเจ้าบ้าเบสบอลที่เดินตามมาข้างหลัง

"เป็นอะไรไปโกคุเดระ หงุดหงิดอีกแล้วเหรอ" เจ้ายามาโมโตะเดินมาดักหน้า "มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?"

"เปล่า..." โกคุเดระตอบและดันตัวเจ้าบ้าออกไป "ถอย...ฉันจะไปฝึกวิชา แกก็รีบไปฝึกวิชาของแกไป๊!!!"

เขาเอ่ยไล่แต่เจ้าบ้านั่นก็ยังตามมา โธ่เฟ้ย...จะให้บอกได้ยังไงว่า ที่หงิดหงุดแบบนี้ก็เพราะการฝึกวิชายังไม่ถึงไหนเลย!!!

นึกแล้วก็เจ็บใจ...ต้องมาแพ้ทางให้กับเจ้าบ้าเบสบอลที่คุณรีบอร์นชมไม่หยุดปากแบบนี้ เป็นมือขวาประสาอะไรว่ะ
แค่เปิดกล่องที่เหลือยังทำไม่ได้เลย!!!


เด็กหนุ่มเดินจ้ำอ้าวมาถึงหน้าลิฟท์ เมื่อประตูลิฟท์เปิดโกคุเดระก็กดชั้นแล้วหันไปพิงกับผนัง ดวงตาสีเขียวมรกตหลุบต่ำลงมองพื้นอย่างครุ่นคิด


ยามาโมโตะที่ตามมาทีหลังได้แต่ลอบมอง มือกดปุ่มลิฟท์ปิดและเดินไปหาโกคุเดระที่ยังทำหน้าบึ้งตึง
เด็กหนุ่มร่างสูงเอามือสัมผัสใบหน้าโกคุดระ


"โกคุเดระเป็นอะไรหรือเปล่า" น้ำเสียงนั้นแสดงถึงความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด ก้มมองใบหน้าของเพื่อนรักที่เบือนหนี

"ฉันเป็นห่วงนายนะ"


...โกคุเดระ...อย่าเงียบแบบนี้สิ..

...กลับมาเป็นคนเดิม เป็นคนขี้โวยวายยังดีเสียกว่า..


"ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับแก..." โกคุเดระเอ่ยขึ้น ดวงตาแข็งกร้าว "ถึงชั้นแล้ว...ถอยไป!!!"


โกคุเดระว่าและพลักเจ้าบ้าเบสบอลออกไปห่างๆ "ถ้ามีเวลามาสนใจเรื่องชาวบ้านนักล่ะก็ ไปฝึกดาบของแกไปเจ้าบ้าเบสบอล!"


...เกลียดตัวเองที่มันไม่ได้เรื่อง...

...ชีวิตของฉัน มันช่างไร้ค่าเสียจริง...


เด็กหนุ่มผมเงินก้าวออกจากลิฟท์ ไม่ปลายตามองยามาโมโตะเลยสักนิด ถ้าหากโกคุดระหันมามองอาจจะได้เห็นสีหน้าของยามาโมโตะว่าเป็นกังวลแค่ไหน แต่อย่างว่าเวลาคนมันหงุดหงิดเรื่องเล็กๆน้อยๆก็อาจทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้


"เจ้าบ้านั่นมันคงคิดว่าตัวเองเก่งมากสินะ"โกคุเดระบ่นพึมพำ เด็กหนุ่มหยิบกล่องขึ้นมา มองมันอย่างเจ็บใจ


...โธ่เว้ย...


ว่าแล้วเด็กหนุ่มก็จุดไฟบนแหวนขึ้นและเสียบมันลงบนกล่องเล็กๆแต่ก็ไม่มีอะไรโผล่ออกมา รู้ทั้งรู้ว่าทำยังไงก็เปิดออกมาไม่ได้ อยากรู้จริงๆว่าตัวเองในอนาคตมันคิดบ้าอะไรถึงอุตริเอากล่องซังกะบ๊วยมาให้แบบนี้ และเมื่อถึงเจ้ากล่องแมวเหมียว เจ้าอุริก็ระโดดพรวดออกจากกล่องและร้องเหมียวทักทาย

เมี้ยววววว~~~~


"เหอะ...ที่เปิดได้ก็มีเจ้าแมวไร้ประโยชน์"


"เงี้ยววว~~~"


"ร้องอะไรเล่าเจ้าแมวบ้า"


เจ้าอุริมองโกคุเดระอย่างไม่พอใจ หางสะบัดไปสะบัดมาก่อนที่จะวิ่งหนีไป

"เฮ้ย...จะหนีไปไหน" โกคุเดระร้อง คราวที่แล้วมันก็วิ่งไปฐานเจ้าฮิบาริ เกือบโดนเจ้าบ้าหัวรังนกฟาดหัวแบะแล้ว

อึ้ย~~~...นึกแล้วยังเสียวไม่หาย

เมื่อคิดได้ดังนั้นก็วิ่งไล่ตามเจ้าเหมียวไป การวิ่งมาราธอนไล่จับแมวก็เกิดขึ้นตลอดทาง เจ้าอุริกระโดดไปนู่นไปนี่ วิ่งเลี้ยวไปเลี้ยวมา แกล้งเจ้าของที่วิ่งไล่หลังเต็มที

ง๊าวววว...

...ดูมันร้องเยาะเย้ย...โกคุเดระหอบแฮ่ก...

แต่แล้วการวิ่งไล่จับก็สิ้นสุดลง เจ้าอุริมันจนมุมที่ประตูลิฟท์

"เสร็จฉันล่ะแก!!!"

"เงี้ยว~~~" เจ้าอุริหมอบลง ทำใบหน้าซึม


"ยอมแพ้ซะเถอะแก..." โกคุเดระก้าวสามขุมไปหาเจ้าเหมียว แต่อย่างว่านังแมวยั่วสวาทมันเก่ง


...ก้มมาสิ..เสร็จแน่เจ้านาย...(เอ่อ...อุริ แกอย่าเจ้าเล่ห์มากสิ =_='')


เมื่อโกคุเดระย่อตัวจะจับเจ้าเหมียว กรงเล็บอันแหลมคมก็ข่วนหน้าเจ้าของทันที โกคุเดระเอามือปิดหน้า มือหมุนสะเปะสะปะไปทั่ว


ด้วยความบังเอิ๊ญ บังเอิญ มือมันเลยไปกดปุ่มลิฟท์ ส่วนเจ้าอุริกระโดดเกาะหัวเจ้านายจนหัวทิ่มเข้าลิฟท์ และศอกของโกคุเดระก็บังเอิญหมุนไปจิ้มปุ่มลิฟท์เข้า เลยลงมาชั้นล่างสุดของฐาน และที่ซวยสุดๆ ก็คือ

เวลาจะกลับขึ้นไปข้างบน ลิฟท์มันเจือกไม่ติด...

...ผลก็คือ ต้องหาทางขึ้นไปข้างบน...และก็เข้าสเต็ปของดันเจี๊ยนลึกลับ (?) ผู้รอดชีวิตจากเหตุการณ์เสี่ยงตายมักจะ

หลงทาง...

กลับมาที่เหตุการณ์ปัจจุบัน...


มือบางของโกคุเดระยังคงคล้ำทางข้างหน้าต่อไป ความเย็นชืดของเหล็กทำให้เด็กหนุ่มใจคอไม่ค่อยดีนัก


...ทำไมยิ่งเดินมันถึงได้ยิ่งหนาวฟ่ะ...


ไอสีขาวลอยออกมาจากริมฝีปากที่เริ่มซีด โกคุเดระเริ่มเอามือมาถูกัน จากที่เคยดูหนังผี หนัง Sci-Fi มาชั่วชีวิตบรรยากาศแบบนี้มันมักจะมี

ซอมบี้..
ผีขาวๆ...
สัตว์ประหลาด...
ไดโนเสาร์ ...
นักวิทยาศาสตร์...
ผู้รอดชีวิต...
สมุดบันทึก..
บาซิลิส(?)
ซาดาโกะ(?)
สับปะรด (?)..

.


อ่า...คิดแล้วมันก็สยิ้วกิ้ว(?) ถ้าพวกมันโผล่มาจะทำยังไงเนี่ย ทั้งเนื้อทั้งตัวมีแต่ไดนาไมต์

...แถวนี้มันมีคลังเก็บอาวุธหรือเปล่าว่ะ? อาการจินตนาการบรรเจิดเริ่มเตลิด โกคุเดระเริ่มฝันค้าง น้ำลายเริ่มย้อย...ตรูจะได้เป็นอลิสแล้ว!!!
ก่อนที่มันจะเพ้อจนไปเล่นฟิคซอมบี้สับปะรด เจ้าอุริก็เตือนสติด้วยการเอาเล็บจิกหัวเจ้านาย


จ๊ากกกกก....


เมี้ยววว~~~

......เหมียวหวังดีนะเจ้านาย.....เจ้าอุริร้อง


เดชะบุญที่มีแมวดีคอยเตือนสติ โกคุเดระส่ายหัวมือ คล้ำทางไปข้างหน้าเรื่อยๆ พร้อมกับท่องนะโมเตือนสติ!!!

ตอนนี้ตรูอยู่ฐานทัพลับใต้ดินของวองโกเล่นะเฟ้ย !!! ไม่ใช่รวงผึ้งของร่มที่ไหน !!!

หลังจากที่หายบ้า โกตุเดระก็เริ่มคิดได้...

...นี่มันก็หลงมาตั้งนานแล้วนะ โกคุเดระเริ่มคิด มันจะไม่มีใครตามหาเขาเลยเรอะ...


คิดแล้วอาการน้อยเนื้อต่ำใจมันก็มา เจ้ามือขวาเริ่มคิดฟุ้งซ่านอีกรอบ รุ่นที่สิบครับ....ถ้าผมตายที่ชั้นใต้ดินนี้ อย่าลืมเอาร่างผมไปฝั่งข้างๆร่างท่านนะครับ เอาเป็นขวามือของท่านนะครับ ฮึก...ผมจะเป็นมือขวาที่ดี ตามติดท่านไปโลกหน้าเลยครับ


...ขณะเดียวกัน...


"ฮัดเช้ยยยยย....." สึนะจามเสียงดังจนเจ๊รัลหันมามอง


"เป็นหวัดหรือไงซาวาดะ"


เด็กหนุ่มส่ายหัวฟูๆ เอ...ใครมานินทาหรือแช่งเขากันนะ ไม่หรอกม้างงง....


"เปล่าครับ..." เขาตอบ เอ...ทำไมรู้สึกแปลกๆตั้งนานแล้วนะ สุดยอดลางสังหรณ์ของวองโกเล่มันร่ำร้อง ป่านนี้โกคุเดระจะเป็นยังไงบ้างนะ เมื่อตอนเที่ยงก็ไม่ยอมมากินข้าว


...เริ่มเข้าเค้าแล้ว...


"ซ้อมกันต่อเถอะครับ..." แล้วก็เริ่มซ้อมท่า X - Burn ต่อไป (อ้าว... <- - คนเขียน)

ตึ้ง...ตึ้ง..

อย่าเข้าใจผิดนึกว่าเป็นน้ำลายหกของซอมบี้ เสียงน้ำหยดต่างหากท่านผู้อ่าน ทุกครั้งที่น้ำหยดลงพื้น...สร้างเสียงดังก้องไปทั่วเสริมความหลอนได้ดี

โกคุเดระมองทางข้างหน้าที่มีแต่หยาดน้ำหยดลงจนเกิดแอ่งน้ำหย่อมๆ หลังจากที่หลุดมาเจอทางเดินนี้ เด็กหนุ่มก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยยังมีแสงสว่างให้ลุ้นออกไปทางที่นี้


แสงไฟสีส้มกระพริบ ตามด้วยประกายไฟของสายไฟฟ้าที่หลุดลุ่ย ทำให้โกคุเดระไม่อยากจะจับผนังสักเท่าไหร่นัก เสียงเหยียบย่ำดังก้องไปทั่วทางเดิน

...ชักจะเหนื่อยแล้วสิ...

โกคุเดระรำพึงกับตัวเอง ส่วนเจ้าอุริที่ตอนนี้ลงจากหัวโกคุเดระแล้วมาเกาะไหล่แทน สีหน้านุ่มเข้ากับใบหน้าของเจ้านายเพื่อให้กำลังใจ เด็กหนุ่มที่ตอนนี้เบื่อที่จะทะเลาะกับเจ้าเหมียวถอนหายใจและเอามือลูบหัวมัน อย่างน้อยมีมันเป็นเพื่อนก็ยังดีกว่าหลงคนเดียวล่ะหว่า...


เขากวาดตามองดูผนังรอบๆ เดินมาตั้งนานไม่เห็นมีบันไดขึ้นไปข้างบนสักแห่ง แถมตอนนี้

โครก~~~

เสียท้องร้องอุทธรณ์ ข้าวเที่ยงก็ยังไม่ได้กิน น้ำสักหยดก็ไม่ได้แตะ...โกคุเดระพิงผนัง

"หิวโว้ย...."

ตาเริ่มมองไปที่เจ้าเหมียวที่ซุกหน้าที่คอ ความคิอกุศลเริ่มบังเกิด...แมวย่างนี่มันจะอร่อยมั้ยนา?


เมี้ยววว...

เจ้าอุริทำตาแป๋ว...+++


เด็กหนุ่มเริ่มส่ายหัว ไม่...ขืนกินไปร้อนคอตาย...ไม่ดี ไม่ดี และแล้วโกคุเดระก็ทรุดตัวลงกับพื้น ไม่สนใจแล้วว่าจะถูกไฟรั่วช๊อตตาย เดินเหนื่อยมาตั้งนานขอพักหน่อยเถอะ


..นี่เขาจะต้องมาตายเป็นผีเฝ้าฐานทัพลับใต้ดินหรือนี่.. โกคุเดระนึกในใจ ..นั่งรอความช่วยเหลือดีกว่า..เดินไปก็มีแต่เสียแรงเปล่าๆ...



ร่างบางเริ่มเอนหลังลงบนพื้นผนัง เปลือกตาบางๆค่อยๆปิดลง...ส่วนเจ้าอุริก็เริ่มมานอนตักเจ้านาย ความอุ่นจากขนนุ่มๆและเปลวไฟบางๆที่แผ่ออกจากตัวทำให้เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกสบายอย่างบอกไม่ถูก...แล้วผล็อยหลับไป

โก-คุ-เด-ระ...

..นั้นใครน่ะ..

ตื่นได้แล้ว...

เสียงนี่คุ้นๆแฮะ...

ความอบอุ่นของฝ่ามือที่ทาบทับบนแก้ม ทำให้นึกถึงใครบางคนก่อนที่จะหลงมาข้างล่าง

"ฉันเป็นห่วงนายนะ"

คำพูดนั้นดังก้องขึ้นในหัว ดวงตาหนักอึ้งค่อยๆปรือตาขึ้น ภาพมัวๆของเด็กหนุ่มร่างสูงแจ่มชัดในมโนความคิด


....ผมสีดำ..กับร่างสูงนั้น...

ยามาโมโตะ...

ยามาโมโตะมองร่างบอบบางของเพื่อนที่นอนพิงผนัง ใบหน้าและริมฝีปากของโกคุเดระดูซีดจนน่าเป็นห่วงถ้าหากเขาหาตัวโกคุเดระช้าไปกว่านี้ เด็กหนุ่มเบือนหน้าไปมองแอ่งน้ำที่เริ่มไหลเจิ่งไปทั่วบริเวณ สายไฟที่ห้อยรุ่งหริ่งหย่อนยานเกือบจะโดยแอ่งน้ำอยู่แล้ว ยังดีที่ปริมาณน้ำยังไม่สูงเท่าไหร่ มิเช่นนั้น

...โกคุเดระคงได้ถูกไฟช็อตตายแน่ๆ...

เด็กหนุ่มนักกีฬาคุกเข่าลงกับพื้น นัยน์ตาสีดำมองใบหน้าหวานของเพื่อนรัก รอยยิ้มที่ประดับน้อยๆบนใบหน้านั้นกำลังบอกเขาว่าคนๆนี้คงกำลังฝันดี

...นายฝันเห็นอะไรอย่างงั้นเหรอ...

....ใช่ ฉันคงนี้หรือเปล่า...


"ระ รุ่นที่สิบ" โกคุเดระเอ่ยแผ่วเบา "ระ รอด้วย..."
ยามาโมโตะหุบรอยยิ้มทันที ใบหน้าคมเข้มหลุบตาลงต่ำ จริงสินะ...ที่โกคุเดระยิ้มได้ขนาดนี้ ต้องฝันเห็นสึนะเป็นธรรมดาอยู่แล้ว เขาเอื้อมมือสัมผัสใบหน้าเพื่อนรัก...

"โกคุเดระ..."

ความเย็นเฉียบที่ได้สัมผัสทำให้เด็กหนุ่มตกใจ เสียงที่เอ่ยออกมาจึงดังขึ้นกว่าเดิม

"ตื่นได้แล้วโกคุเดระ!!!..."

เปลือกตาของโกคุเดระเริ่มปรือขึ้น น้ำเสียงแหบแห้งเอ่ยออกมา "ใคร?"

"ฉันเองไง ยามาโมโตะ!!!"

เด็กหนุ่มผมเงินมองใบหน้าของคนตรงหน้า ความตื่นตกใจที่เห็นเจ้าบ้าเบสบอลอยู่ตรงหน้าทำให้โกคุเดระรีบลุกขึ้นทันทีจนเจ้าเหมียวอุริร่วงลงจากตัก...

"แกมาอยู่ที่นี่ได้ไง!!!"

"ค่อยยังชั่ว..." ยามาโมโตะเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "ท่าทางยังสบายดีอยู่นี่"

"ฉันถามว่า!!! แค่ก แค่ก..." พูดยังไม่ทันจบโกคุเดระก็ไอเสียจนตัวงอ มือพิงกำแพงแทบไม่ทัน ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางมานานบวกกับไม่ได้ดื่มน้ำทำให้โกคุเดระทรงตัวแทบไม่ไหว

"อย่าฝืนเลยโกคุเดระ..." ยามาโมโตะจับแขนของเพื่อนรัก

"ปล่อยนะ!!! แค่กๆ"

"ตอนนี้นายกำลังเพลียมาก..." ยามาโมโตะยื่นขวดน้ำให้เพื่อนรัก "ดื่มน้ำก่อน..."

โกคุเดระเหลือบมองหน้าเจ้ายามาโมโตะ ความหยิ่งทะนงที่รู้ว่าตัวเองเผยความอ่อนแอให้เจ้าบ้านี่มันเห็นทำให้เด็กหนุ่มผมเงินปัดขวดน้ำอย่างไม่ไยดี

"ฉันไม่ต้องการ" โกคุเดระเค้นเสียง แกะมือเจ้าบ้าเบสบอลออก "ถอยไป!!!"

ยามาโมโตะมองร่างบางที่เดินออกไปพลางมองขวดน้ำที่กลิ้งอยู่บนพื้น นายรังเกียจฉันขนาดนี้เชียวเหรอ...ฉันทำอะไรผิด แค่ต้องการช่วยนาย...มันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ...

พลันเด็กหนุ่มผมดำก็เดินไปหาโกคุเดระทันที กระชากแขนให้ร่างบางนั้นเดินตามมา เสียงโวยวายของโกคุเดระร้องขึ้น
"ปล่อยฉันเจ้าบ้า!!!..."

"ไม่..." ยามาโมโตะเอ่ยเสียงเรียบนั่นทำให้โกคุเดระชะงักทันที

...เจ้านี่...
ยามาโมโตะหยิบขวดน้ำขึ้นมา ในขวดน้ำยังพอมีน้ำเหลืออยู่บ้างและยื่นให้คนโวยวายข้างๆ

"ดื่มซะ"

"ไม่..."

"ดื่ม..."

"ไม่..."

โกคุเดระยังคงดื้อดึงต่อไป เรื่องอะไรที่เขาต้องไปเป็นหนี้บุญคุณเจ้าบ้าเบสบอล!!! ยอมอดน้ำตายดีกว่าต้องติดหนี้บุญคุณมัน!!!

"ยังไงฉันก็ไม่ยอมดื่มน้ำจากแกหรอกเจ้าบ้า!!!"

เนตรสีดำคลับสบกับเนตรมรกตที่ประกายกร้าว คำพูดที่เอ่ยออกมาจึงปิดความโมโหไม่มิด

"ก็ได้...ไม่ยอมดื่มใช่มั้ย" ยามาโมโตะกำขวดน้ำแน่น "ฉันจะทำให้นายดื่มเอง!!!"

ขวดน้ำจ่ออยู่ริมฝีปากยามาโมโตะ เด็กหนุ่มยกขวดน้ำขึ้นดื่มจนหมดและหันไปหาร่างบางที่ยังทำตัวเป็นเด็กดื้อ โดยไม่ทันตั้งตัว...ยามาโมโตะก็กระชากร่างของโกคุเดระให้แนบชิดยิ่งกว่าเดิม ริมฝีปากประกบลงบนใบหน้าที่ตื่นตกใจ

น้ำเย็นๆไหลเข้าไปในโพรงปากของโกคุเดระ เย็นช่ำและรู้สึกชื่นใจอย่างบอกไม่ถูก...ยามาโมโตะคิดและกระชับร่างแข็งทื่อของโกคุเดระให้แนบชิดยิ่งกว่าเก่า ทำหน้าที่เป็นกาลักน้ำชีวิตส่งน้ำต่อไป โกคุเดระที่ตอนนี้หายตกใจแล้วพยายามผลักคนตรงหน้าออกไป แต่เรี่ยวแรงที่ส่งออกไปแทบไม่สะเทือนเจ้าบ้านั้นเลย กลับยิ่งทำให้เจ้าบ้ายิ่งเอาใหญ่ บดขยี้ริมฝีปากยิ่งกว่าเดิม น้ำใสๆไหลออกมาจากริมฝีปากของโกคุเดระพร้อมกับเสียงครางที่เล็ดออกมา

"อื้มมม..."

ยามาโมโตะถอนริมฝีปากออกและมองคนในอ้อมกอดที่ใบหน้าขึ้นสีจนเป็นสีแดงและกำลังหอบหายใจถี่ รอยยิ้มน้อยๆผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของยามาโมโตะ เด็กหนุ่มเชยคางมนของเพื่อนรัก...จนสายตาของทั้งคู่สบกัน


โกคุเดระพยายามเบือนหน้าหลบแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะถูกมือใหญ่นั้นบังคับไว้

"ทำบ้าอะไรของแก!!!" โกคุเดระตะโกน ใบหน้ายิ่งแดงระเรื่อกว่าเดิม

"ก็ให้น้ำนายไง" ร่างสูงบอกอย่างอารมณ์ดี "รู้สึกดีขึ้นหรือเปล่าล่ะ"

"ดีบ้านแกน่ะสิ!!!" พยายามขัดขืนสุดฤทธิ์ แต่มันก็ยังเกาะแน่นราวกับปลาหมึก "ปล่อยฉันได้แล้ว!!!"

"ได้...แต่ก่อนอื่น" ยามาโมโตะเลื่อนมือลงตรงปั้นท้ายของโกคุเดระจนเด็กหนุ่มรู้สึกสะท้าน

"เฮ้ยยย..."

ยามาโมโตะก้มหน้าลงและกัดลงบนปลายจมูกของโกคุเดระเบาๆ ก่อนจะปล่อยให้ร่างบางในอ้อมกอดเป็นอิสระ เจ้าอุริที่นั่งแกร่วอยู่บนท่อมองมนุษย์สองคนสนิทสนมกัน หูกระดิกทำหน้าตาสงสัย...

...ทำอะไรของเค้าน่ะ เหมียว~~~....


โกคุเดระเอามือจับจมูกและมองค้อนเจ้าบ้าที่กำลังหัวเราะ และหยิบไดนาไมต์กะจะปิดปากเจ้าบ้านั่นให้หายไปตลอดกาล

"ตายซะเถอะแก!!!"

"นา...นา โกคุเดระ" ยามาโมโตะยิ้มๆ "เล่นดอกไม้ไฟในนี้มันไม่ดีนะ เดี๋ยวเพดานมันจะพังขึ้นมาซะก่อนเอาไว้ขึ้นไปเล่นข้างบนดีกว่าเนอะ"


กลับเป็นคนเดิมแล้ว ยามาโมโตะคิดและมองโกคุเดระที่ยังบ่นไม่หยุด "ฝากไว้ก่อนเถอะแก...ออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่แกตาย!!!"

"ฮะ ฮะ" เขาหัวเราะพลางสะพายดาบไม้ไผ่ให้เข้าที่ "โกคุเดระรีบออกไปจากที่นี่ก่อนเถอะ ไม่งั้นได้ถูกไฟช็อตตายแน่"

โกคุเดระหันไปมองแอ่งน้ำตรงพื้น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ปริมาณน้ำสูงขึ้นจนเกือบถึงข้อเท้า เจ้าอุริแมวเหมียวมองเจ้านายและร้อง


"เมี้ยว~~~ (อุ้มเค้าหน่อยสิเจ้านาย...) พร้อมกับมองตาแป๋ว


"เป็นอาวุธบ้าอะไรว่ะกลัวน้ำ" โกคุเดระบ่นพึมพำแต่ก็อุ้มเจ้าเหมียวกลัวน้ำพาดบนไหล่บาง ลุยน้ำตามหลังเจ้าบ้ายามาโมโตะที่ยื่นมือมา

เด็กหนุ่มปัดมือนั้นทิ้งและเดินนำหน้าไป ทำให้ยามาโมโตะยิ้มเก้อและหัวเราะแห้งๆ ทั้งคู่เดินไปสักพักอยู่ๆโกคุเดระก็ถามขึ้นมา....

"เมื่อกี้แกยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยเจ้าบ้า" โกคุเดระหันหลังมามองเด็กหนุ่มผมดำ "แกมาอยู่ที่นี่ได้ไง?"

"อ้อ...พอดีฉันฝึกวิชาอยู่ที่ชั้นนี้น่ะ" และชี้ไปที่ชิงูเระกินโทกิที่พาดอยู่ข้างหลัง "เห็นเจ้าหนูบอกว่าชั้นนี้ยังสร้างไม่เสร็จ เลยให้ฉันมาฝึกสมาธิในห้องนี้น่ะ แถมเป็นการฝึกความอดทนของร่างกายในพื้นที่อากาศเบาบาง นายก็รู้สึกใช่มั้ยล่ะ...ว่ารู้สึกเหนื่อยๆหนักๆทั้งตัว"


มิน่าล่ะ...ทำไมถึงได้รู้สึกเหนื่อยๆตลอดทาง ออกซิเจนไม่เพียงพอนี่เอง...เด็กหนุ่มผมเงินคิด ...เลยทำให้สมองเกิดการรับรู้ที่ช้าลง สติสัมปชัญญะขาดหายไป เกิดความคิดฟุ่งซ่าน...


จู่ๆภาพที่ยามาโมโตะจูบก็กลับเข้ามาในหัว...เพราะมันฟุ่งซ่านแน่ๆถึงได้ทำเรื่องบ้าแบบนั้น คิดแล้วก็พาลหน้าแดงอีกรอบ ยามาโมโตะทำหน้าตาสงสัยเป็นอะไรอีกล่ะนั้น


"และอีกอย่างสึนะก็บอกฉันน่ะว่านายหายตัวไป" ยามาโมโตะว่า "สมกับเป็นสึนะ เห็นบอกว่ารู้สึกว่านายอยู่แถวๆนี่ฉันเลยตามมาถูก"

"ระ รุ่นที่สิบ" โกคุเดระตาวาว ...ไม่เสียแรงที่เรานับถือ....รู้ว่าผมอยู่ที่นี่เหรอครับ...

"งั้นพวกเรารีบขึ้นไปกันเถอะ" ยามาโมโตะพูดยิ้มๆ



กลับมาทางสึนะ...

"นี่รีบอร์น..." สึนะถามเจ้าครูสอนพิเศษที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม... "ป่านนี้ยามาโมโตะหาตัวโกคุเดระคุงเจอหรือยังน่ะ? ไม่เห็นส่งข่าวมาเลย"

"จะไปรู้เหรอฟ่ะ ก็นั่งหัวโด่อยู่ด้วยกันเนี่ย" รีบอร์นตอบกวนๆ

"เฮ้ออ.." เจ้าห่วยเท้าคางอยู่บนโต๊ะ พลางถอนหายใจยาว ...ไม่รู้ว่าไอ้การฝันกลางวันเนี่ยมันเชื่อถือได้หรือเปล่าเนี่ย...รีบอร์นก็เหมือนกันดันบ้าจี้เชื่อเขาอีก...


...แต่ช่างมันเถอะ เราก็ตามหาโกคุเดระคุงทั่วฐานทัพแล้วนี่นา ก็เหลือชั้นล่างสุดที่ยังไม่ไปหา...แถมรายละเอียดในความฝันก็ดันตรงกับชั้นนั้นอีก...


"จะเจอตัวมั้ยเนี่ย..." สึนะยังถอนหายใจต่อไป และหันไปมองประตูเลื่อนที่เปิดออกมา จางนินี่เดินกระหืดกระหอบเข้ามา

"แย่แล้วครับรุ่นที่สิบ!!!"

"มีอะไรจางนินี่" รีบอร์นหันมาถาม

"ก็ระบบควบคุมน้ำใต้ดินมันช็อตน่ะครับ..." จางนินี่พูดตัวสั่น "ตอนนี้น้ำใต้ดินกำลังไหลทะลักท่วมชั้นล่างสุดครับ!!!"

"หา~~~!!!?" สึนะร้องทันที ลุกขึ้นพรวดจนเก้าอี้ล้ม "แต่ยามาโมโตะยังอยู่ชั้นล่างอยู่เลยนะ!!!"

"ซวยแล้วไง" รีบอร์นพูด

"กระผมขอตัวไปซ่อมระบบก่อนนะครับ" จางนินี่รายงานเสร็จก็ออกไปจากห้องทันที

สึนะหันไปทางแผนที่บนจอ LCD ขนาดใหญ่บนผนังห้อง..ภาพของฐานทัพทั้งหมดซูมอยู่ที่ชั้นล่าง

"ขอให้ปลอดภัยยนะทั้งสองคน..." สึนะเอ่ยขึ้นอย่างกังวล


......................................................................................


"ทำไมน้ำมันสูงขึ้นเรื่อยๆแบบนี้ฟ่ะ" โกคุเดระเอ่ย ...ก็เมื่อกี้น้ำมันยังอยู่ที่ข้อเท้าเอง ตอนนี้ท่วมเกือบถึงเข่าแล้ว

"นั้นสิ..." ยามาโมโตะว่า
จู่ๆก็มีเสียงโครมครามดังขึ้น อุริที่เกาะไหล่โกคุเดระหันไปมองทางต้นเสียง ขู่ฟ่อ ขนตั้งชันจนโกคุเดระหันไปมองตาม

ตึง ตึง ตึง!!!

ปังงงงงงงง...!!!

อาจเพราะเสียงอันดังนั้นทำให้สองหนุ่มที่เดินลุยน้ำหันกลับไปสนใจทางเก่าที่เพิ่งจากมา เจ้าเหมียวอุริที่เกาะไหล่โกคุเดระขู่เสียงดังฟ่อจนเจ้านายหนุ่มเอ่ยขึ้น

"เป็นอะไรไปอุริ"

แต่เจ้าเหมียวนั่นยังขู่ฟ่อไม่เลิก และกระโดดผึงไปบนไหล่ของเด็กหนุ่มผมดำที่อยู่ข้างๆ ยามาโมโตะมองเจ้าเหมียวเสือดาวที่อยู่บนไหล่พลางยิ้มแห้งๆ

"ส่งเสียงคงกลัวเสียงดังเมื่อกี้มั่ง?"
"เหอะไอ้แมวขี้ขลาด!!!"
"งั้นเราสองคนรีบขึ้นไปกันเถอะ เดี๋ยวสึนะรอแย่"

คำว่า "สึนะ" ทำให้โกคุเดระเร่งฝีเท้ามากขึ้นจนยามาโมโตะที่อยู่กับเพื่อนรักคนนี้มานานส่ายหัวด้วยความไม่เข้าใจอีกครั้ง เพราะไม่ว่ายังไงชื่อนี้คงเป็นชื่อที่สำคัญที่สุดสำหรับโกคุเดระก็ได้กระมั่ง เขาเดินลุยน้ำตามโกคุเดระไป ใจลอยนึกถึงอดีตที่เคยถามโกคุเดระเมื่อนานมาแล้วก่อนที่จะมายังโลกอนาคตแห่งนี้

..ทำไมนายถึงชอบตามติดสึนะจัง ไม่กลัวสึนะรำคาญหรือไง?...

พอคำถามนี้เปล่งออกไป โกคุเดระก็หันขวับมาทันทีแต่ไม่บึ้งตึงอย่างที่เขาคิด กลับเป็นใบหน้าจริงจังจนเขาเอ่ยอะไรไม่ออก

... ต่อให้รุ่นที่สิบรำคาญมากแค่ไหนฉันก็ไม่ยอมห่างจากท่านหรอก...

...เพราะมีท่านเพียงคนเดียวเท่านั้นที่เห็นค่าในตัวฉัน...

เขาเห็นโกคุเดระยิ้มหยันให้กับตัวเอง แววตาสีมรกตดูเศร้าหมองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

...มันเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันเดินต่อไป บนโลกอันโสมมแห่งนี้...

หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้เห็นใบหน้านั้นอีกเพราะสึนะเข้ามาทักพวกเขาเสียก่อน และใบหน้ายิ้มแย้มก็กลับมาสู่ใบหน้าเพื่อนรักอีกครั้ง ความเศร้าหมองที่เห็นหายไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตา

นั่นเป็นครั้งแรกทำให้เขารู้สึกเจ็บแป๊บที่อกข้างซ้าย

ไม่รู้เลยว่าอาการนั้นมันจะเรื้อรังมาถึงตอนนี้ ทุกครั้งที่นายยิ้มให้กับสึนะ ฉันจะรู้สึกเจ็บที่อกทุกครั้ง
อยาก...อยากหาหมอเพื่อรักษาโรคนี้
แต่รู้ดี...มันเป็นเพียงจินตนาการที่ฉันสร้างขึ้น
ต่อให้กินยามากแค่ไหนมันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมทุกครั้ง

‘ที่เห็นหน้านาย'

ยามาโมโตะเอากุมที่อกพลางแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย เมื่อกี้ที่ได้จูบกับโกคุเดระหัวใจของเขานั้นเต้นรัวซะแทบจะออกมาข้างนอก แต่กระนั้นก็ยังเจ็บอยู่ดี ความคิดที่ล่องลอยของผู้พิทักษ์วรุณทำให้เจ้าเหมียวอุริที่เกาะอยู่เอียงคออย่างสงสัย

เจ็บ...ทุกครั้งที่นายเจ็บปวด
เจ็บ...ทุกครั้งที่นายยิ้มให้กับคนอื่น
เจ็บ...ที่นายไม่กลับหันมามองฉัน

อยากให้นายหันมามองฉันบ้าง นาทีเดียวก็พอ

เฮ้ยยยยยยยยย....

เสียงตะโกนของโกคุเดระทำให้ยามาโมโตะรู้สึกตัว และพบว่าตอนนี้ร่างบางของหนุ่มผมเงินเงยหน้ามามองเขา

"ใจลอยไปถึงไหนน่ะ!!!" โกคุเดระเอ่ยอย่างหงุดหงิด "ฉันเรียกแกตั้งนานแล้วนะเฟ้ย!"

"เอ่อ..." ยามาโมโตะเกาแก้ม "พอดีคิดถึงเรื่องในอดีตมากไปหน่อยนะ"

"สควอโล่สินะ"

"เอ๋..."

โกคุเดระกอดอกมองหน้าเจ้าเอ๋อที่ยิ้มค้าง มันรู้สึกหงุดหงิดอยากบอกไม่ถูก เมื่อกี้ถ้าไม่เลียนแบบเสียงตะโกนของสควอโล่มันคงไม่รู้สึกตัว!!!

"แกเห็นมั้ยว่าน้ำมันสูงเลยเอวแล้วน่ะ" โกคุเดระว่าอย่างฉุนๆ "และเมื่อไหร่จะถึงทางออกซักทีล่ะฟ่ะ"

"นั่นสินะ"

ตอนนี้น้ำในทางเดินท่วมมาถึงเอวทั้งคู่แล้ว ถ้าจะพูดให้ถูกคือเอวของโกคุเดระ

"เมื่อกี้ยังเพิ่งแค่เข่าเองนี่นา..."

"ต้องมีอะไรแปลกแล้วล่ะ" โกคุเดระสัณนิฐาน

"ไม่รู้ว่าจะมีฉลามโผล่ออกมารึเปล่าเนอะ" ยามาโมโตะชวนพูดคลายเครียด "นึกถึงศึกชิงแหวนเลยเนอะ ตอนที่ฉันต่อสู้กับสคอโล่ บรรยากาศตอนนี้คล้ายกับตอนนั้นเลย "

"อย่างงั้นเหรอ"

"พอรู้ว่าเจ้านั่นยังไม่ตาย ฉันรู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ"

"เหรอ"

...ไอ้บ้าดาบ!!!...

"สิบปีมานี้สคอโล่คงจะเจ๋งสุดยอด อยากพบหน้าเร็วๆจัง"

"แกคิดถึงมันเหรอ..."

คำถามที่เอ่ยออกไปทำให้โกคุเดระตกใจ

...พูดอะไรออกไปน่ะเรา!!!...

"เอ ไม่รู้สิ?" ยามาโมโตะมองใบหน้าเพื่อนรักที่หน้าแดง "เป็นอะไรไปน่ะ"

"เปล่า!!!" โกคุเดระปากแข็งและรีบเดินลุยไปข้างหน้า


...เป็นบ้าอะไรว่ะเนี่ย...ทำไมตูต้องหน้าแดงด้วยล่ะ!!!

เพราะอาการรีบนั้นเองทำให้เท้าสะดุดอะไรบ้างอย่างตรงพื้นจนล้มหน้าคว่ำ

"โธ่เว้ยยย..." เด็กหนุ่มร้องครวญ ทำไมวันนี้เขาถึงดวงซวยแบบนี้นะ หลงทางอยู่ข้างล่างยังไม่พอต้องมาอยู่กับเจ้ายามาโมโตะแถมไอ้น้ำท่วมบ้านี่อีก...

........บ้า บ้าที่สุดดดดดดดดด....เด็กหนุ่มเอามือตีน้ำจนละอองกระเซ็นไปทั่ว

'ไอ้ฉลามบ้า'


เมื่อพยายามยันตัวลุกขึ้นความรู้สึกเจ็บแปลบที่ข้อเท้าทำให้โกคุเดระเบ้หน้า


"เฮ้ โกคุเดระเป็นอะไรไป" ยามาโมโตะรีบถาม

แต่เจ้าตัวยังปิดปากเงียบไม่พูดอะไรแต่ก็พอเห็นสีหน้าก็รู้ดีว่าต้องมีอะไรเกิดขึ้นแน่
เขาดึงแขนให้โกคุเดระลุกขึ้น แต่กลับถูกสะบัดออก

...เป็นอะไรไปอีกล่ะ โกคุเดระ...

"ทำไมแกถึงต้องทำดีกับฉันด้วย?"

คำถามที่หลุดออกจากปากทำให้ยามาโมโตะรู้สึกแปลกใจ

"อ้าว...เพราะเราเป็นเพื่อนกันไง"


...เพื่อน...

"แค่นั่นเองเหรอ.." โกคุเดระที่ยังนั่งแช่ในน้ำถาม เด็กหนุ่มแค่นหัวเราะ

...ฉันคาดหวังอะไรจากมัน...

"หรือนายอยากได้ยินคำอื่น..." ยามาโมโตะคุกเข่าลงข้างๆ มองแผ่นหลังของโกคุเดระที่ยังนิ่งอยู่ "นายอยากให้ฉันพูดว่าอะไรล่ะ?"


"..."


เป็นคำถามที่ไร้คำตอบ ยามาโมโตะคว้าแขนให้โกคุเดระลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ไม่ทันไรร่างบางกลับทรุดฮวบลงสู่อ้อมกอดเขา

"เฮ้!!! โกคุเดระ โกคุเดระ!!!" ยามาโมโตะพูดเสียงดัง ใบหน้าของโกคุเดระแดงแจ๋ริมฝีปากบางส่งเสียงหอบออกมา ทำให้เด็กหนุ่มผมดำรีบเอาหน้าผากอังทันที

"ตัวร้อนจี๋เลย..."

"ปล่อยฉัน..." โกคุเดระเอ่ย มือบางกุมขมับตัวเอง ...โวย ทำไมมันปวดหัวแบบนี้นะ... "ทำไมยังไม่ถึงประตูทางออกสักที"

"ใกล้ถึงแล้วล่ะแค่เลี้ยวขวาข้างหน้าเอง" ยามาโมโตะรีบบอก


ทำไมมันเหนื่อยๆแบบนี้ว่ะ ง่วงด้วย แถมปวดหัวตึบๆอีก โกคุเดระคิดในใจและรีบหันไปที่เจ้ายามาโมโตะที่ประคองตัวเขา

"แกเอาอะไรให้ฉันกิน...?"
"เกลือแร่ไง" ยามาโมโตะบอก

"ทำไมฉันถึงปวดหัวแบบนี้ล่ะ"
"นายคงไม่สบายมากกว่ามั่ง"

"ฉัน...." ไม่ทันที่โกคุเดระจะพูดจบเด็กหนุ่มก็หลับไปเสียแล้ว ยามาโมโตะเขย่าตัวเพื่อให้โกเดระตื่นแต่เด็กหนุ่มผมเงินก็หลับลึกลงไปแล้ว

"โกคุเดระตื่นสิ ใกล้ถึงทางออกแล้วนะ!!!" เขาเขย่าไม่หยุดแต่ไม่มีวี่แววที่เด็กหนุ่มผมเงินจะตื่นเลย

เด็กหนุ่มผมดำมองร่างบางในอ้อมแขนสักพักเมื่อเห็นว่าหลับไปแล้วจริงๆ ยามาโมโตะดีดนิ้วสองสามครั้ง จู่ๆนกนางแอ่นพิรุณก็โผล่ออกมาจากใต้น้ำและเกาะบนท่อเหล็กเหนือหัว

"ฟ่อออออออ....." เจ้าเหมียวอุริขู่ทันที

"เย็นไว้เจ้าเหมียว ฉันไม่ทำอะไรเจ้านายแกหรอก"

พลันยามาโมโตะก็เหยียดรอยยิ้มออกมาจนอุริที่เกาะอยู่บนไหล่กระโดดลงมากะจะข่วนเจ้าดาร์กเนียนที่นิสัยเริ่มออก! ใบหน้าของยามาโมโตะที่แสดงออกความเป็นห่วงเป็นใยเมื่อครู่กลับเป็นความนิ่งเฉย ดวงตาคมดำมองโกคุเดระด้วยความเสน่หาอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็นมาก่อน!!!

"เงี้ยววววว~~~" อุริร้องเสียงดัง
"จะทำอะไรฉันเจ้าเหมียว" ยามาโมโตะแตะเจ้าเหมียวไปไกลๆจนกระแทกผนังสลบไป "นอนเป็นเพื่อนเจ้านายแกอีกตัวแล้วกัน!!"

เขารีบช้อนร่างบางของโกคุเดระไปข้างหน้าเลี้ยวขวาตรงไปยังห้องๆหนึ่งที่มีโซฟาและมอนิเตอร์นับสิบๆจอเรียงราย ทุกหน้าจอแสดงภาพทุกซอกทุกมุมของชั้นแห่งนี้ ยามาโมโตะวางร่างโกคุเดระไว้ที่โซฟา มือใหญ่ลูบไล้ใบหน้าหวานที่หลับสนิท ก่อนจะค่อยๆจูบบนริมฝีปากสีชมพูที่อ้ารับอย่างพอดี

"รอก่อนนะที่รัก..."

ยามาโมโตะทิ้งท้ายและรับไปที่แผงควบคุมเพื่อปรับระดับน้ำให้ลดลง นี่ก็เป็นการฝึกอีกชนิดหนึ่งของเค้าเหมือนกันและไม่ได้บอกเจ้าหนูให้รู้

หน้าจอมอนิเตอร์อันหนึ่งซูมไปที่ท่อน้ำอันหนึ่งที่หลุดออกมา...

"เจ้านกซุ่มซ่าม!" เห็นทีเค้าต้องฝึกควบคุมเจ้านกกล่องนี้ให้คล่องๆมากกว่านี้เกือบทำให้แผนแตกเสียแล้ว

มือของเด็กหนุ่มพิมพ์ไปเรื่อยๆ ต้องจัดการหลักฐานให้หมดเสียก่อน เค้าห้วนคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เค้าอยู่ในห้องและบังเอิญเห็นโกคุเดระหลงมาที่ชั้นนี้

และแผนการก็ดำเนินขึ้น...ฉันเนี่ยมันฉลาดจริงๆ

ฮึ...แต่เจ้าแมวตัวนี้ก็ฉลาดเหลือเกิน รู้ด้วยว่าเค้าคิดจะทำอะไรกับโกคุเดระ แต่ยังไงเสียมันก็พูดไม่ได้อยู่แล้ว รอยยิ้มภาคภูมิใจที่ฉาบไปด้วยซีเมนต์หน้าหนาทำหน้าที่ของมันได้ดีเยี่ยม ไม่มีใครจับได้แม้กระทั่งสึนะที่ติดต่อมาหาเค้า

ยามาโมโตะกด Enter เป็นตัวสุดท้าย ภาพบนจอมอนิเตอร์ขาดหายไปเริ่มแต่เพียงเสียงซ่าๆ เขานั่งบนโซฟาข้างๆโกคุเดระ มือเริ่มปลดกระดุมทีละเม็ด...พร้อมกับเสียงแหบกระเซ่าของร่างบางที่ร้องออกมา

...ยาออกฤทธิ์ดีจริงๆ...

ยามาโมโตะขึ้นค่อมบนตัวโกคุเดระ ใบหน้าของโกคุเดระช่างเย้ายวนจนยามาโมโตะแทบห้ามใจไม่ไหวและพรมจูบไปทั่วใบหน้าหวาน

...อยากให้นายหันมามองฉันบ้าง นาทีเดียวก็พอ...แต่ตอนนี้แม้นายไม่เห็นฉันก็ไม่เป็นไร....

เพราะฉันจะชื่นชมนาย มองนาย และกัดกินนายจนกว่าฉันจะพึงพอใจ
มีความสุขกับฉันนะโกคุเดระ....

.................................................................Fin

จบแล้วค่า ให้ตายสิชอบจริงๆเลยเวลาที่เจ้ายามะมันออกดาร์กแบบนี้

ปล. จากตอนที่ 199 ของ Reborn ข้าพเจ้าจิ้น 80S อย่างรุนแรงใครคิดหมือนคุริบ้าง? (ต่อไปคือ ซับนรก)