###World Is Mine โลกของฉัน โลกของเธอ ...6927~~

 สวัสดีค่ะทุกท่าน  ฟิกนี้นับได้ว่าแต่งมานานโขแล้วแต่เพิ่งแต่งจบเมื่อกี้เอง =_=''  ยังไงก็ขอฝาก Short Fiction เรื่องนี้ด้วยนะคะ

Title : My fetters (พันธนาการ)

Author : Kukuri~~~ ,little-fin

Pairing : Yamamoto X Gokudara [8059]

Rate : PG-15

.

.

.

.

.

.

.

.

"หยุดนะเจ้าบ้าเบสบอล!"

"โกคุเดระอย่าหลบตาฉันสิ"

"ฉันบอกให้หยุดไงล่ะ!!!"

"โกคุเดระ  รับรองฉันจะทำอย่างอ่อนโยนไม่ต้องกลัวหรอก"

"เชื่อคำพูดแกนะเหรอ ฝันไปเถอะ" โกคุเดระสะบัดหน้าหนีและดันหน้าเจ้าบ้าเบสบอลให้พ้นออกจากสายตา

"ไสหัวไปไกลๆเลยไป๊!!!"

                เสียงโวยวายของเด็กหนุ่มผมเงินกลับยิ่งกระตุ้นให้ยามาโมโตะขยับร่างเข้าไปใกล้ร่างบางตรงหน้ามากขึ้น 

"นา นะ? ให้ฉันทำเถอะ" แต่มีหรือที่โกคุเดระจะเชื่อฟังเจ้าบ้าตรงหน้าจึงใช้เท้ายันหน้าระรื่นของเจ้าบ้าเบสบอลออกไปห่าง  แต่ยามาโมโตะไม่ยอมจึงจับข้อมือของโกคุเดระเพื่อไม่ให้คนตรงหน้าขยับหนีอีกต่อไป

"อยู่เฉยๆน่าโกคุเดระ" ยามาโมโตะยิ้มพลางหรี่ตามองคนจนมุมที่อยู่บนตียง

"อย่านะเฟ้ย!!!" โกคุเดระสะบัดหน้าหนี  ใบหน้าดวงตาแดงกล่ำ

"มองตาฉันสิโกคุเดระ  หลบตาแบบนี้ฉันจะทำได้ยังไงล่ะ"

"แล้วใครใช้ให้แกทำมิทราบ หา!! ถอยห่างๆจากตัวฉันเลยนะเฟ้ย!!!"

"อยู่นิ่งๆ สิโกคุเดระ"

อึ่ก..

"ยะ  อย่านะ"

            เสียงร้องเพราะความเจ็บดังรอดผ่านริมฝีปากบางของโกคุเดระ  ดวงตาสีมรกตมองเจ้าบ้าเบสบอลอย่างกินเลือดกินเนื้อ  น้ำตาใสๆไหลปริ่มออกจากตาคู่งาม

"แก!~"

"บอกแล้วไงว่าให้อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นคงไม่เจ็บขนาดนี้หรอก" น้ำเสียงระรื่นของเจ้าบ้าเบสบอลทำให้โกคุเดระอยากเอาเท้ายัดปากมันนัก

"งั้นเอาอีกนะ"

"รุ่นที่สิบครับ!"

"กะ...โกคุเดระคุงอยู่เฉย ๆ เถอะนะ" จู่ ๆคำพูดของบุคคลที่สามเอ่ยขึ้นทำให้เด็กหนุ่มสองคนที่อยู่บนเตียงหันมามอง

"แม้กระทั่งรุ่นที่สิบก็ยังให้ท้ายเจ้านี่มันเหรอครับ!!!" โกคุเดระน้ำตาไหลพราก   ตาแดงช้ำยิ่งแดงกล่ำยิ่งกว่าเก่า

                สึนะยิ้มแห้งๆ อันที่จริงก็ไม่อยากขัดจังหวะทั้งสองคนนักหรอก  แต่ว่าคำพูดโต้ตอบชวนเข้าใจผิดนี่สิกลัวใครได้ยินไปแล้วมันจะจิ้นเตลิดเข้าไปใหญ่  ไหนจะท่าทางที่สองคนอยู่บนเตียงนี่อีก

ขืนใครเข้ามาในห้องพยาบาลตอนนี้คงจะเข้าใจผิดไปไปถึงสุไหงโกลกแน่ๆ

...กะอีแค่หยอดตาแดงเนี่ยนะ....

"โกคุเดระคุงอยู่นิ่งๆให้ยามาโมโตะหยอดตาเถอะนะ" สึนะว่าพลางโบกมือให้โกคุเดระนอนอย่างสงบๆบนเตียง  และหันไปหายามาโมโตะที่คุกเข่าคร่อมกลางลำตัวของโกคุเดระ "ยามาโมโตะเองก็ลงจากบนเตียงเถอะ"

"เอ๋ แต่ว่าแบบนี้ฉันก็หยอดตาไม่ถนัดน่ะสิ" ยามาโมโตะบอกกับสึนะ  มือชูยาหยอดตาที่เพิ่งจะจะหยอดตาซ้ายของโกคุเดระ

"ยามาโมโตะอันที่จริงหยอดตาข้างๆเตียงก็ได้นะ  ไม่จำเป็นขึ้นบนเตียงหรอก" สึนะยิ้มแห้งๆพลางมองมือขวาของตัวเองที่มีเผือกอ่อนหุ้มไว้

"ถ้าฉันมือไม่เจ็บคงหยอดตาโกคุเดระไปตั้งนานแล้ว"

"อย่าพูดแบบนั้นสิครับรุ่นที่สิบ" โกคุเดระผุดลุกขึ้นจากเตียงพลางเอามือดันหน้าเจ้ายามาโมโตะไปห่างๆ  "ถ้าไม่เป็นเพราะผมซุ่มซ่ามทำให้รุ่นที่สิบมือเจ็บ  รุ่นที่สิบคงไม่ต้องลำบากขนาดนี้ ฮึก..."

"อย่าคิดมากไปเลยนาโกคุเดระคุง อุบัติเหตุแค่นี้มันเรื่องเล็ก" สึนะพูดปลอบโกคุเดระที่น้ำตาเริ่มไหลอีกแล้ว

"ใช่... คนเป็นบอสกะอีแค่กระดูกเคลื่อนนิดหน่อยทำเป็นร้องโอดครวญไม่เหมาะเป็นวองโกเล่รุ่นที่สิบหรอก" รีบอร์นเอ่ยแทรกขึ้นมา "ถ้าเป็นไข้โป้งขึ้นมาฉันอนุญาตให้ร้องได้"

"แบบนั้นมันตายโหงแล้วรีบอร์น!!!" สึนะแวดเสียงดัง "และแกมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย  ไหนบอกว่าไปเดทกับเบี้ยงกี้ไง"

"ไปแล้วไงเฟ้ย" รีบอร์นบอก "โกคุเดระแกเองก็เหมือนกัน แค่ตาแดงก็ยอมให้ยามาโมโตะหยอดตามันก็สิ้นเรื่อง  โวยวายเป็นผู้หญิงไปได้"

"คุณรีบอร์นก็เข้าข้างเจ้ายามาโมโตะด้วยเหรอครับ!" โกคุเดระร้อง "เจ้านี่มันแรงควายจะตายเมื่อกี้ตาผมแทบจะปลิ้นออกมาอยู่แล้ว!!!"

                ดูเหมือนเจ้ายามาโมโตะจะไม่สนใจเสียงโวยวายของโกคุเดระจึงแหวกเปลือกตาโกคุเดระและหยอดยาเข้าไปเต็มตาจนคนข้างล่างดิ้นเป็นเจ้าเข้า

"มันแสบนะเฟ้ย  ไอ้บ้าดาร์กเนียนนี่" ว่าแล้วก็ถีบเจ้าบ้านั้นจนคลุกฝุ่นห้องพยาบาล

"ยามาโมโตะเป็นไงบ้าง!" สึนะรีบปรี่มาดูอาการคนตรงหน้าทันที แต่พอเห็นคนอารมณ์ดียังหัวเราะออกมาได้ก็ทำให้เขาโล่งใจ 

"โกคุเดระนี่บ้าจี้ก็ไม่บอก  ฮะๆ"

...แบบนั้นเค้าไม่เรียกว่าบ้าจี้หรอกคร้าบยามาโมโตะ...สึนะยิ้มแหยๆ และเหลือบไปมองนาฬิกาบนฝาผนังที่เวลาผ่านไปหลายนาทีแล้ว  ป่านนี้อาจารย์คงจะด่าพวกเขาแน่ๆ

"โกคุเดระคุง ยามาโมโตะฉันจะไปเรียนแล้วนะ" สึนะเอ่ยและลุกขึ้น

"อ่ะ..รอผมด้วยครับรุ่นที่สิบ" โกคุเดระร้องแต่สึนะส่ายหัวและดันตัวให้โกคุเดะนอนบนเตียงต่อไป

"นอนต่อเถอะโกคุเดระคุง  ตาเจ็บแบบนี้เดี๋ยวก็เป็นหนักกว่าเดิม"

"รุ่นที่สิบ..." โกคุเดระเอ่ย

"โย่...งั้นไปเรียนกันเถอะสึนะ" ยามาโมโตะปัดฝุ่นที่กางเกงแต่ก็ถูกสึนะส่ายหัวเช่นกัน

"ยามาโมโตะเองก็เฝ้าไข้โกคุเดระคุงเถอะ  คนตาเจ็บแบบนี้คงทำอะไรไม่สะดวก" สึนะว่า "ฉันจะบอกอาจารย์เองว่าทั้งสองคนกลับบ้านไปแล้ว"

            ทั้งโกคุเดระและยามาโมโตะหันไปมองสึนะที่ยิ้มบางๆ "วันนี้มีแค่เรียนเสริมเองไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก งั้นไปก่อนนะ"

                เสียงประตูบานเลื่อนออกพยาบาลปิดลง  รีบอร์นที่เดินข้าง ๆ สึนะจึงถามขึ้นเมื่อทั้งคู่ห่างจากห้องพยาบาลพอสมควร

"วันนี้ก็กินยาไม่เขย่าขวดหรือไง ฮึ...ทำตัวแปลกๆ"

"เปล่านี่รีบอร์น" สึนะยิ้มแห้งๆ "ก็แค่ไม่อยากทำตัวเป็น กขค เท่านั้นเอง"

"รู้ตัวแล้วเหรอ" รีบอร์นเลิ่กคิ้วด้วยความแปลกใจ  ไม่นึกว่าเจ้าลูกศิษย์หัวทึ่มแบบนี้จะรู้เรื่องแบบนี้กะเค้าด้วย

"ก็ตั้งนานแล้วล่ะ" สึนะว่าพลางกุมมือข้างที่เจ็บ "เห็นแล้วรู้สึกอิจฉานิด ๆ แฮะ"

            ก็สายตาของยามาโมโตะที่มองโกคุเดระซะหวานเชื่อมขนาดนั้น  ท่าทางเป็นห่วงเป็นใยจนตัวเขาแทบเป็นบุคคลไร้ตัวตนเมื่อนั่งอยู่ตรงนั้น

อันที่จริงต้นเหตุเรื่องแย่ ๆ นั้น  ก็เป็นเพราะตัวของเขาเองที่ดันหลบระเบิดแรมโบ้ผิดทางไปหน่อยจึงตกบันได  โกคุเดระที่คิดว่าเป็นความผิดของตัวเองที่ทะเลาะกับแรมโบ้จึงเกิดเรื่องขึ้น  เลยร้องห่มร้องไห้หน้าบ้านของเขาท่ามกลางฝนตกหนัก  จึงทำให้ไม่สบายและเป็นโรคตาแดงแบบนี้

...นี่ถ้าเขาไม่บอกว่าตัวเองเจ็บมือ  โกคุเดระก็คงไม่ยอมตามเข้าห้องพยาบาลง่ายๆแบบนี้หรอก...

"แกอยากให้มีคนมาคอยดูแลแกหรือไง" รีบอร์นยิ้มอย่างรู้ทัน

"ช่างฉันเถอะน่า" สึนะว่า "จะมีใครเค้ามาสนใจเจ้าห่วยแบบฉันกันเล่า"

"เหอะ!!! แล้วบรรดาของเยี่ยมไข้ที่ส่งเป็นกองพะเนินหน้าบ้านนั้นล่ะ"

"รีบอร์นนายอย่าพูดสิ!!!" สึนะเขินจนหน้าแดง  เพราะมีไอ้บ้าที่ไหนก็ไม่รู้ส่งทั้งสับปะรด  ตุ๊กตาฮิเบิร์ดพูดได้?      มาชเมโล่  ไหนจะลูกกวาดเต็มหน้าบ้านอีก?

"อ้าว...ก็มันเรื่องจริงนิ" รีบอร์นกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพยักหน้าอย่างเข้าใจ

"ฉันไม่พูดกับนายแล้ว กะ กลับไปเรียนดีกว่า" สึนะสาวเท้าจ้ำกลับเข้าห้องเรียนทันที

.....................................................................................................

            ในห้องพยาบาลหลังจากสึนะออกไปครู่ใหญ่  ทั้งโกคุเดระและยามาโมโตะยังนั่งนิ่งอยู่เดิมไม่ขยับไปไหน  จนเจ้าคนตัวสูงผมดำหัวเราะแห้งๆทำลายบรรยากาศหน้าอึดอัดเงียบสงบนั้น

"ฮะ ๆ ชามาลไม่รู้หายไปไหนนะ?"

"เฮอะ!!! ตาลุงโรคจิต  วันๆมีแต่หลีหญิงไม่ต้องไปสนใจมันหรอก!!!" โกคุเดระตอบพร้อมกับลุกขึ้นเตรียมตัวออกจากห้องพยาบาล

"เฮ้...นายป่วยอยู่นะโกคุเดระพักซักหน่อยนา" ยามาโมโตะร้องห้าม

"ฉันจะไปดูแลรุ่นที่สิบ แกอย่ามาเจือกนะเฟ้ย  มือของรุ่นที่สิบเจ็บขนาดนั้นจะจดเลคเชอร์ได้ยังไง" โกคุเดระตอบ

                แต่ยามาโมโตะกลับคว้าแขนโกคุเดระไว้ "แต่สึนะสั่งให้นายนอนที่นี่ไม่ใช่เหรอ... ทำแบบนี้ไม่กลัวสึนะโกรธหรือไง"

"ฉันรู้แล้วเฟ้ย!!!" โกคุเดระตะโกนใส่ "ต่อให้รุ่นที่สิบโกรธแค่ไหน  ฉันก็จะกลับไปเรียน!  ฉันเป็นมือขวารุ่นที่สิบนะเฟ้ยจำใส่หัวกลวงๆของแกไว้ด้วย!!!"

"อีกแล้วเหรอ"

"บ่นอะไรของแก" โกคุเดระแงะมือของยามาโมโตะ "ไสหัวไปไกล ๆ เลยเจ้าบ้าเบสบอล  กลับบ้านไปก็ยิ่งดี!!!เห็นหน้าแกแล้วเซ็งจริง ๆ"

"อยากเป็นมือขวาขนาดนั้นเชียวเหรอ"

"ก็เออซีฟ่ะ  มาเฟียเด็กเล่นอย่างแกจะไปเข้าใจอะไร" โกคุเดระพูดดวงตาเป็นประกาย แต่ก็หมองลงเมื่อคิดถึงอาการบาดเจ็บของรุ่นที่สิบ  เพราะเขาแท้ๆ ไม่น่าทะเลาะกับเจ้าแรมโบ้ใกล้ๆ รุ่นที่สิบเลย  ดูสิทำให้รุ่นที่สิบตกบันไดจนเจ็บใส่เฝือกขนาดนั้น

"ฉันไม่เข้าใจ" ยามาโมโตะเอ่ยเสียงเรียบๆ "ทั้งเรื่องมือขวานั้นด้วย..."

"ก็แกมันโง่ไง!! ปล่อยฉันซักทีสิฟ่ะ" โกคุเดระสะบัดแขนแต่กลับถูกยามาโมโตะจับแขนอีกข้าง  เด็กหนุ่มนักกีฬาโยนตัวโกคุเดระลงบนเตียงตัวเดิมทำให้โกคุเดระอ้าปากหวอด้วยความตกใจ

"กะ แก"

"นายนอนต่ออีกหน่อยเถอะ  สึนะจะได้สบายใจซักที" ยามาโมโตะนั่งลงข้างบนฟูกข้างโกคุเดระ  มือกร้านจากการฝึกเบสบอลลูบใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างเบามือ "ถึงฉันจะเป็นคนโง่ที่ไม่เข้าใจอะไร  ทั้งเรื่องมือขวา เรื่องมาเฟีย  แต่สิ่งที่ฉันเข้าใจมากที่สุดคือความรู้สึกของสึนะ...

"แกพูดอะไร  คนที่เข้าใจรุ่นที่สิบมากที่สุดคือ ฉันต่างหาก!!" โกคุเดระเอ่ยอย่างฉุนๆ

"นายแน่ใจเหรอโกคุเดระ" ยามาโมโตะมองตาของโกคุเดระ " นายรู้รึเปล่าทำไมสึนะจึงขอให้นายพามาที่ห้องพยาบาลโดยไม่ได้ทำอะไรเลย  แต่กลับหยิบยาหยอดตาให้ฉัน"

"และรู้รึเปล่าสึนะพูดอะไรหลังจากนั้น 

.....ยามาโมโตะวานนายช่วยหยอดตาโกคุเดระทีนะ  ถึงโกคุเดระจะใส่แว่นตาหลอกให้ฉันสบายใจ  แต่ท่าทางคงจะเจ็บตามากเลยล่ะ...

...ยังไงก็ช่วยหน่อยนะ...

...และมือนายล่ะสึนะ?....

....อ๋อ...มันไม่เจ็บอะไรหรอก... สึนะส่ายหัวและยิ้มให้  ....ฉันโกหกให้โกคุเดระมาที่ห้องพยาบาลเท่านั้นเอง ก็เขาเป็นเพื่อนคนสำคัญของฉันนี่  ฉันรู้ดีว่าโกคุเดระฝืนตัวเองมากเกินไปเพื่อฉัน....

            สึนะมองไปยังโกคุเดระที่แอบนอนบนเตียงเพื่อพักสายตา ...ฉันเป็นห่วงเค้ามากเลยล่ะ  ฝากด้วยนะยามาโมโตะ...

"รุ่นที่สิบ...ทำเพื่อเรา?" โกคุเดระสัมผัสเปลือกตาตัวเองที่บวมและช้ำ

"รู้แล้วสินะ  ...สึนะเป็นห่วงนายมากขนาดนี้ ก็เลิกทำตัวให้สึนะลำบากใจได้แล้ว" ยามาโมโตะว่าก่อนจะเบือนหน้าหนีโกคุเดระที่เริ่มต้นร้องไห้อีกแล้ว  "ถ้านายเป็นห่วงสึนะขนาดนั้นฉันจะเป็นคนจดเลคเชอร์ให้เอง"

                ยามาโมโตะลุกขึ้นแต่มีอะไรบางอย่างรั้งเสื้อเชิ้ตเอาไว้  เด็กหนุ่มผมดำหันไปมองโกคุเดระที่ยึดเสื้อเชิ้ตของเขาแน่น

"นายจำคำสั่งรุ่นที่สิบไม่ได้รึไง?"

"เอ๋!!?"

"ก็บอกให้แกเฝ้าฉันยังไงล่ะเฟ้ย" โกคุเดระหยิบผ้าห่มสีขาวมาห่มและหันหลังไม่พูดอะไรอีก "ถ้ารู้แล้วก็เฝ้าไข้ฉันซะ"

"...."

ยามาโมโตะทำหน้าเอ๋อก่อนจะยิ้มกับตัวเอง "ฮะๆ เข้าใจแล้ว"

"หัวเราะอะไรฟ่ะเจ้าบ้าเบสบอล!!!" โกคุเดระแวดเข้าให้ทีนึง  และเมื่อหันไปก็พบกับผ้าเย็นๆ โปะที่หน้า

"นอนให้สบายใจเถอะนาโกคุเดระ" ยามาโมโตะว่ายิ้มๆ "ซึนแบบนี้ฉันชอบจัง"

"ซึนบ้า ซึมบออะไรฟ่ะ" โกคุเดระโยนผ้าเย็นใส่หน้ายามาโมโตะ แต่เพราะลุกขึ้นเร็วเกินไปจนหน้ามืดทำให้ยามาโมโตะเกือบรับร่างบางไม่ทัน

            อ้อมแขนที่รับตัวเขานั้นทั้งอบอุ่น ทั้งแข็งแรงจนโกคุเดระรู้สึกแปลกใจ  ไม่ทันไหร่ร่างของเขาอยู่ในอ้อมกอดของเจ้าดาร์กเนียน   ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดใบหน้าทำให้เด็กหนุ่มลูกครึ่งอิตาลีใจเต้นระส่ำ  ยามาโมโตะเลื่อนมือมาจับมือซ้ายของโกคุเดระก่อนจะบรรจงจุมพิตอย่างอ่อนโยน 

"แกทำบ้าอะไรฟ่ะ!" ยิ่งพูดโกคุเดระก็ยิ่งหน้าแดง

"ขอมือซ้ายนี้ให้กับฉันนะ" ยามาโมโตะว่า "ในเมื่อนายอยากเป็นมือขวาของสึนะ ฉันก็จะยกตำแหน่งนั้นให้..."

"แกเข้าใจมือขวาอะไรผิดหรือเปล่าฟ่ะ ฉันเป็นมือขวารุ่นที่สิบตั้งนานแล้วโว้ย!!!"

"ฮะๆ ไม่รู้สิ นายว่าฉันโง่ไม่ใช่เหรอ" ยามาโมโตะหัวเราะและกระชับมือซ้ายของโกคุเดระแน่น "ในเมื่อมือขวาข้างนี้นายอุทิศให้สึนะ  ก็เหลือเพียงมือซ้ายที่ไร้ใครจับจ้อง...

                ยามาโมโตะยิ้มบางก่อนจะบรรจงจุมพิตมือซ้ายของโกคุเดระอีกครั้ง  แต่ทว่าครั้งนี้กลับจ่ออยู่ที่นิ้วนางข้างซ้ายอย่างเนิ่นนานราวกับสร้างตราประทับติดตรึงให้คนในอ้อมกอดจำไว้ตลอดชีวิต

"ฉันขอมือซ้ายของโกคุเดระนะ"

"จากนี้และตลอดไป  ฉันจะอยู่กับนายและเป็นมือซ้ายของนาย"

"เพราะฉะนั้น... นายอย่าลืมนะว่ามือซ้ายนี้เป็นของใคร..."

                โกคุเดระไม่ได้พูดอะไรเพราะมัวแต่จ้องหน้ายามาโมโตะที่พูดอะไรน้ำเน่าเกินคาด  ร่างบางในอ้อมกอดใช้มือขวาดึงปกเชิ้ตเพื่อดึงหน้าเจ้าบ้าเบสบอลเข้ามาใกล้

"เลี่ยนฟ่ะ" พูดเสร็จริมฝีปากอุ่นบางก็ประกบปากยามาโมโตะทันที  ทั้งคู่ต่างล้มตัวนอนบนเตียงในห้องพยาบาล

เสียงของสายลมและสายฝนดังลอดผ่านประตูหน้าต่างห้องพยาบาลที่ปิดสนิท  เวลาล่วงเลยมานานแค่ไหนเด็กหนุ่มทั้งคู่ไม่อาจล่วงรู้ได้

คำพร่ำรักและเสียงหอบดังขึ้นราวกับรับบรรยากาศฟ้าฝนที่ตกลงมาไปหยุดหย่อน...

"ฉันรักนายนะโกคุเดระ" ยามาโมโตะจ้องใบหน้าหวานของโกคุเดระ

"รู้แล้วเฟ้ย!!! พูดอยู่ได้" โกคุเดระหันหน้าหนีเพราะความเขิน

            เด็กหนุ่มผมเงินมองมือซ้ายของตัวเองที่ถูกเจ้าบ้าเบสบอลกุมแน่น  โกคุเดระเริ่มเห็นเค้าลางความโชคร้ายที่ตามมาหลังจากนี้  นิ้วนางข้างซ้ายที่ถูกประทับตราด้วยเจ้าบ้าที่พร่ำบอกคำว่ารัก

และตัวฉันหลังจากนี้จะเป็นยังไงต่อไปนะ....

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

มือซ้ายฉันมีโซ่เส้นหนึ่ง  พันธนาการตัวฉัน

...ต่อให้ฉันกระชากมันเท่าไหร่...

....มันกลับยิ่งรัดตัวฉันมากขึ้นเท่านั้น...

โซ่พันธนาการที่เรียกว่า

...ความรัก....

...................................................................Fin..............

จบแล้วค่า  Short Fiction เพราะความเพ้อ  กับความขยันเป็นพิเศษ [ในช่วงนี้] จึงแต่งจนจบ

ตอนแรกจะแต่งให้เรื่องนี้มันรั่วๆนะ แต่ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ? (หัวเราะ) 

ขอบคุณทุกท่านนะคะที่ติดตามอ่านจนจบ  ที่จริงตัวเองไม่ใช่สาย 8059 แต่ทำไมชอบเข็นคู่นี้ออกมาจัง  สงสัยเพราะอาจารย์อามาโนะไม่ให้มุคุโร่ออกมาซักที  ข้าพเจ้าเลยเริ่มหมดไฟซะงั้น

แต่ยังไงยังรักคู่ 6927 อย่างเหนียวแน่นค่ะ 

ไว้เอนทรีย์หน้าพบกันใหม่นะคะ

ปล. สปอยรีบอร์น reborn ล่าสุด 252  หล่อเลวมันหล่อจังวุ้ย

นี่ก็หล่อเลว

นี่ก็หล่อเลวปวดหัว ?

สรุปตอนนี้บ้าคนหล่อเลวแล้วคร้า ฮะๆๆๆ