ยัยครีบปลาทูน่า หลงรักรีบอร์นสุดใจ ....6927~~

 

 สวัสดีค่ะทุกท่าน  เนื่องจากวันนี้เป็นวันดีซึ่งวันเกิดของซือคุงของเรานี่เอง

คุริจึงได้แต่งฟิคสั้นนี้ขึ้น  เพื่อฉลองวันเกิดให้ซือคุงค่ะ...

 

 ขอฝากฟิครั่วๆนี้ไว้ในอ้อมใจแม่ยกซือคุงด้วยนะคะ 

 

Title : Short Fiction...งานวันเกิดสไตล์วองโกเล่ของสึนะ...

authors : Kukuri~~~

Rate : เรื่องนี้ No Rate ค่ะเพราะว่ามันรั่ว ฮะๆ

 

คำเตือน : ถ้าหากใครต้องการซือคุงที่ดูอ่อนแอ  หวาน เลี่ยนไส้ฟิดนี้ไม่มี  ถ้าถามถึงเรตเลือดกำเดาไหลก็ไม่มี

เพราะฟิคนี้คนแต่งมันแต่งให้รั่วค่ะ

 

เราเตือนท่านแล้วนะ

เชิญทุกท่านอ่านได้เลยค่ะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

เครื่องบินส่วนตัวที่ร่อนลงบนรันเวย์สนามบินอยู่ในสายตาของบอสหนุ่มแห่งคา บัสโรเน่แฟมิลี่และผู้ติมตาม  ดีโน่ถอดแว่นตาดำออกเมื่อเห็นว่าศิษย์น้องผู้น่ารักกำลังก้าวลงมาจากบันได  อันที่จริงนับจากนี้คงจะเรียกศิษย์น้องผู้น่ารักก็ออกจะเลยวัยไปหน่อย

คงต้องเรียกว่าศิษย์ที่สมความภาคภูมิต่างหาก...

 

"คุณดีโน่รอนานมั้ยครับ" สึนะเอ่ยขึ้น  สาวเท้าอย่างไวมาหารุ่นพี่ที่มารอรับ "ขอโทษทีนะครับ  ผมไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะเจรจายืดเยื้อขนาดนี้"

"พวกสเปนก็เป็นแบบนี้แหละ" ดีโน่บอก "เป็นพวกสบายๆที่ชอบกินมะเขือเทศบ้าคลั่งขนาดนั้น"

"ฮะๆ" สึนะหัวเราะแห้งๆ  ว่าแต่เขาประเทศอิตาลีก็น้อยหน้าเรื่องกินมะเขือเทศซะเมื่อไหร่

                ดีโน่พยักหน้าให้โรมาริโอ้เปิดประตูรถเพื่อให้ภารกิจนี้เสร็จสิ้นเป็นอย่างสุดท้าย "รีบขึ้นมาเถอะสึนะงานวันเกิดของตัวเอง  ถ้าเจ้าภาพไปช้างานคงไม่สนุกกันพอดี"

"คะ ครับ" สึนะรีบมุดตัวขึ้นรถทันที  และมองดีโน่ขึ้นตามมาทีหลัง ในไม่ช้ารถยุโรปสีดำคันใหญ่ก็เคลื่อนตัวออกจากรันเวย์สนามบินเพื่อตรงไปสู่ ศูนย์บัญชาการใหญ่ของวองโกเล่แฟมิลี่

 

........................................................................................................................................

 

                เมื่อมาถึงหน้าศูนย์บัญชาการใหญ่  สึนะที่นั่งอยู่ในรถก็เก็บอาการตื่นเต้นแทบไม่อยู่ถึงจะรู้แล้วว่าวันนี้ทุกคนจัดงานวันเกิดให้แต่ก็ยังตื่นเต้นอยู่ดี

                ความทรงจำเมื่อวันเกิดเมื่อปีที่แล้วยังอยู่ในความทรงจำ  การที่เพื่อนๆบินตรงจากญี่ปุ่นมายังอิตาลีเพื่อเซอร์ไพรส์วันเกิดของเขาในหอ ที่เงียบเหงานั้น  สร้างความประทับใจไม่รู้ลืม

"คุณดีโน่ครับ  เรามาผิดที่หรือเปล่าครับเนี่ย" สึนะถามอย่างสงสัย  ความคาดหวังว่างานวันเกิดของตนนั้น จะอลังการสมชื่อวองโกเล่แฟมิลี่ที่โกคุเดระคุยไว้ทางโทรศัพท์หายไปจากความคิด

                เพราะตลอดสองข้างทางของศูนย์บัญชาการใหญ่ยังคงดำมืดไม่มีแสงสีประดับประดาอะไร  พอรถจอดอยู่หน้าคฤหาสน์ใหญ่ก็ไม่มีวี่แววหรือร่องรอยของงานเลี้ยงวันเกิดซักนิด

"แน่ใจนะครับว่าวันเกิดจัดที่ศูนย์บัญชาการใหญ่" สึนะถามย้ำเพื่อความมั่นใจเมื่อลงจากรถ บรรยากาศอย่างกะปราสาทผีดูดเลือดแบบนี้ มันไม่ต่างอะไรจากวันธรรมดาเลย

"อย่าเพิ่งโวยวายสิสึนะ" ดีโน่ยิ้มก่อนจะดันให้ศิษย์น้องไปทางประตูหน้า "ลองเข้าไปดูก่อนสิ  แล้วนายจะแปลกใจ"

                พร้อมกับขยิบตาเพิ่มความมั่นใจให้กับศิษย์น้อง  สึนะลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป

 

แอ๊ดดดดดด...****

 

            ประตูบานใหญ่เปิดขึ้นไม่ทันไรเสียงดังเปิดสวิทก็ดังขึ้น  ไฟทั่วทั้งคฤหาสน์สว่างโรแต่ไร้วี่แววของสิ่งชีวิตที่เรียกว่ามนุษย์

            ป้ายผ้าขนาดใหญ่ที่แต่งแต้มด้วยตัวอักษรสุขสันต์วันเกิดภาษาอิตาลี  โต๊ะจัดเลี้ยงที่มีอาหารนานาชนิดวางเรียงไว้  ส่งกลิ่นหอมชวนหน้ากิน..

 

                แต่ว่าทุกคนหายไปไหนล่ะ?

 

"คุณดีโน่ครับ" สึนะหันไปหาศิษย์พี่เพื่อสอบถาม  แต่ศิษย์พี่ก็หายหัวไปด้วยอีกคน

"นี่มันอะไรกัน" สึนะเกาหัวฟูๆ ทุกคนแกล้งเขาหรือเปล่าเนี่ย

 

                เด็กหนุ่มเดินเข้าตรงโต๊ะจัดเลี้ยง  หรือว่าทุกคนกำลังเล่นซ่อนแอบกับเขาอยู่ ? ความคิดที่ว่าทำให้สึนะยกผ้าปูโต๊ะขึ้นแต่ก็พบกับความว่างเปล่า

"ใครจะมาซ่อนที่ใต้โต๊ะกันเล่า" สึนะบ่น  ดวงตาสีน้ำตาลไหม้มองไปรอบห้องโถงใหญ่  อันที่จริงมันแปลกตั้งแต่ย่างเท้าเข้ามาที่คฤหาสน์แล้ว  หน่วยรักษาความปลอดภัยก็ไม่มี...

 

                สึนะเดินไปยังหน้าต่างที่ม่านสีเลือดนกบดบังทัศนียภาพข้างนอก  ข้างนอกก็ไม่มียาม?

 

"รีบอร์น!!!" สึนะพูดเสียงดัง "เป็นฝีมือของนายใช่ไหมเนี่ย!!!"

 

                สาเหตุที่พอจะเดาได้คงเป็นฝีมือของครูพิเศษจอมป่วนรีบอร์นแน่ๆ

 

ควับ...****

 

            ลูกธนูเด็กเล่นจิ้มไปที่หน้าผากของสึนะเต็มๆ  ก่อนที่กระดาษที่ติดมาจะคลี่ให้เห็นข้อความ

"เยี่ยมมากในที่สุดก็รู้ตัซักทีเจ้าห่วยสึนะ  ใช้เวลามากขนาดนี้สมองช้าไม่เปลี่ยนเลยนะ"

"ฝีมือของแกจริงๆด้วย" สึนะเอาลูกธนูออกจากหน้าผาก "เล่นอะไรของแกหารีบอร์น"

 

                สึนะเกือบจะขย้ำเศษกระดาทิ้งเสียแล้ว แต่เห็นว่ายังมีข้อความเขียนต่อด้านหลัง

"เดินไปตามแผนที่นี้แล้วนายก็จะรู้..."

"เฮ้อ..เจ้ารีบอร์นนี่นิสัยชอบแกล้งชาวบ้านไม่เปลี่ยนเลย" สึนะถอนหายใจ  หวังว่าคงไม่แกล้งจัดงานวันเกิดสไตล์วองโกเล่หรอกนะ

 

                สึนะจำใจเดินไปตามแผนที่  ขึ้นบันไดไปชั้นสองเลี้ยวขวา  ไปยังห้อง 2759 เอ...ที่นี่มันมีห้องนี้ด้วยเหรอ?  พอเลี้ยวขวาปุ๊บสึนะก็ยิ้มแหยๆขึ้นมาทันที

 

****ห้อง 2759 มาทางนี้ครับรุ่นที่สิบ****

 

                ไอ้ป้ายกระพริบกับลูกศรเนี่ย  ไม่บอกก็รู้ได้ทันทีว่าฝีมือโกคุเดระชัวว์   ...เจ้ารีบอร์นสั่งให้พวกเพื่อนๆเล่นอะไรพิเรนหรือเปล่าเนี่ย...

 

                เมื่อมาถึงห้องดังกล่าวสึนะก็เปิดเข้าไป... และพบว่า

 

"รุ่นที่สิบมาถึงแล้วเหรอครับ!!!~" โกคุเดระถลามาหาสึนะทันที 

"โย่...มาช้าจังเลยนะ" ยามาโมโตะก็ด้วย    ทั้งคู่สวมชุดยูคาตะสีดำสุดอีโรติก  ไปแอบจิ๊กจากหน้าเปิด 261 หรือเปล่าเนี่ย?

"การทดสอบด่านแรกครับรุ่นที่สิบ" โกคุเดระเฉลย "คุณรีบอร์นบอกว่าเพื่อให้รุ่นที่สิบสนุกกับงานวันเกิดวันนี้จึงจัดให้มีงานวันเกิดสไตล์วองโกเล่ครับ!!!"

 

ทำไมตอนแทงหวยไม่ถูกแบบนี้มั้งล่ะเนี่ย!!!~... สึนะร้องในใจ

 

"เห็นเจ้าหนูบอกว่าเพื่อให้สนุกมากขึ้นก็เลยเปลี่ยนกติกาให้ขึ้นการทดสอบสึนะน่ะ" เจ้าหนู่มบ้าเบสบอลเกล่าว  "เลยให้ทุกคนไปคิดบททดสอบมา  ด่านแรกของฉันเป็นแข่งกินจุน่ะ  ซูชิสูตรของร้านทาเคะเลยนะ"

"อย่างงั้นเหรอ " ซูชิของยามาโมโตะค่อยยังชั่วหน่อย "และโกคุเดระทดสอบอะไรน่ะ  คู่กับยามาโมโตะเหรอ"

            เจ้ามือขวาทำหน้าเซ็งๆ ก่อนมองเจ้าดาร์กเนียน "ใช่ครับตอนแรกกระผมจะมาคู่กับรุ่นที่สิบซักหน่อย  แต่คุณรีบอร์นห้ามเอาไว้เลยต้องมาคู่กับเจ้าบ้าเนี่ย  และมันให้ผมแต่งอะไรไม่รู้"

 

            พูดไม่ว่ายังถลกชุดยูคาตะโชว์ขาเนียนสวยให้ดูอีก ...เซอร์วิสนอกรอบเรอะ!!!...

 

"เอ่อ..เราเริ่มทดสอบกันดีมั้ย" สึนะที่กลัวท่านผู้อ่านจิ้นไปถึงรูปเปิด 261 อีกครั้งเอ่ย    

"ครับ !!!"

 

            สึนะมองเรือซูชิที่ยามาโมโตะยกมาให้  ดวงตาสีน้ำตาลเบิกกว้างไอ้นี่มันซูปเปอร์เดอลุกซ์ของร้านทาเคะซูชินี่หว่า

 

"ขอโทษทีนะเตรียมการกะทันหันไปหน่อย  วัตถุดิบไม่ค่อยสดเท่าไหร่" ยามาโมโตะพูดถ่อมตัว     

"อืมมม..อร่อยมากๆเลยยามาโมโตะ" สึนะเอ่ยชม  ถ้าทดสอบแบบนี้เต็มใจให้ทดสอบเลย แต่พอถึงคำต่อมา...ทำไมซูชิมันมีรสชาติหวานๆเหมือนสตอเบอร์รี่เลยล่ะ?

"รุ่นที่สิบครับชอบมั้ยครับ" โกคุเดระเอ่ยขึ้น "ซูชิสูตรผมเองครับ  สูตรอัลบาเลโน่ 7 สีครับ"                                   

            ซูชิที่วางอยู่ตรงหน้าสึนะเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ  ไอ้ซูชิหน้าตาแปลกๆแบบนี้และไอ้ที่มันไอสีม่วงๆระเหยออกมานี่  มันจะกินได้เรอะ?

"โกคุเดระบอกแล้วไง ว่าเรื่องการทำอาหารให้เป็นหน้าที่ฉันเอง" ยามาโมโตะยิ้มแห้งๆ "ถึงพี่นายจะทำอาหารเก่งก็เถอะ"

 

...ประชดใช่มั้ย? ยามาโมโตะ...=_=''

 

 

"ใครจะให้แกได้หน้าคนเดียวเล่า" โกคคุเดระหาเรื่อง "เชิญเลยครับรุ่นที่สิบ  กระผมทำสุดฝีมือเลยนะครับ"

                พร้อมกับเปลี่ยนสีหน้าเป็นรอยยิ้มกว้าง  สึนะมองไอระเหยสีม่วงๆที่แผ่ออกมาจากอาหารสาบานได้ว่านี่มันซูชิแน่นะ  ทำไมไปเหมือน Poison cooking ของเจ๊เบี้ยงกี้ขนาดนี้!!!   ทายาทอสูรมันสืบทอดทางสายเลือดจริงๆด้วย

"เชิญเลยครับ รุ่นที่สิบ!!!"

 

........................................................................................

 

"อุ่ก..."

 

สึนะเดินกุมท้องอย่างอ่อนแรง  Poison cooking ของโกคุเดระรสชาติชวนปวดท้องเหมือนพี่สาวเปี๊ยบ  

                ของรางวัลที่ผ่านมาแต่ละด่านคือปริศนาด่านต่อไป  สึนะดูการ์ดที่เป็นตัวอักษร A ข้างในเป็นแผนที่ไปสู่ด่านต่อไป

"ชั้นสามสินะ" สึนะเดินไปสุดปลายทางเดิน  เมื่อถึงห้องก็เปิดประตูเข้าไป

                ห้องที่ตกแต่งสไตล์หมวยจ้าแตะตาสึนะเต็มๆ  คำถามผุดขึ้นมาสมองอีกครั้ง  ...ที่นี่มันมีห้องแบบนี้ด้วยเรอะ..  สึนะแหวกม่านลูกปัดสีทองกับโคมสีแดงสดเข้าไปแล้วเจออี้ผิงกับแรมโบ้

"ยินดีต้อนรับสู่ด่านที่สองครับวองโกเล่" แรมโบ้หนุ่มยกมือทัก

"สวัสดีค่าคุณซาวาดะ"อี้ผิงพูดเสียงร่าเริง "การทดสอบด่านนี้เป็นราเม็งเกี๊ยวซ่าค่ะ!!!"

"อ้าว..อี้ผิงไม่ไปสั่งราเมงให้คุณลุงคาวาฮิระเหรอ" สึนะแซว  ตั้งแต่เด็กคนนี้ออกจากวงการไปอยู่ประเทศญี่ปุ่นก็ไม่ได้พบหน้าซักเท่าไหร่นัก

"เรื่องนั้นคุณลุงคาวาฮิระก็มาด้วยค่ะ"

"ไง!!!" คุณลุงคาวาฮิระยกมือทักหลังจากสูดเส้นราเม็งไปเกือบหมดชาม "นานๆมาเที่ยวอิตาลีก็ดีเหมือนกันนะอี้ผิงจัง"

"ค่า"

            แรมโบ้ดันหลังให้สึนะให้นั่งลง "อย่าเสียเวลาเลยครับวองโกเล่  มาทดสอบกันดีกว่า"

                ราเม็งชามใหญ่วางอยู่ตรงหน้าสึนะพร้อมกับตะเกียบ "กติกาก็คือ อี้ผิงจังจะปล่อยหมัดเกี๊ยวซ่าระหว่างที่คุณทานราเม็งอยู่นะครับ"

 

...กติกามันคุ้นๆอยู่นะก็อปแบบทดสอบโกคุเดระจากรีบอร์นหรือเปล่าเนี่ย!!!...

 

 

"จะเริ่มแล้วนะครับ  เริ่มได้"

"ดะ เดี๋ยวก่อน.." ไม่ทันจะเตรียมพร้อม  พลังหมัดเกี๊ยวซ่าของอี้ผิงโดนหน้าสึนะเต็มๆ มือที่สมควรจะคว้าตะเกียบดันไปคว้าชามราเม็งขึ้นมาซะได้  น้ำซุปร้อนๆราดใบหน้าของสึนะเต็มๆจนเด็กหนุ่มร้องจ๊ากกกก...

"กรี้ดดด..คุณซาวาดะเป็นยังไงบ้างค่า" อี้ผิงเอามือปิดปากร้องเสียงดังลั่น

"ไม่เป็นไรนะครับวองโกเล่"

                ทางด้านสึนะที่นอนชักกระตุกอยู่เบื้องล่าง  "คะ...ใครก็ได้เอาน้ำมาให้ที...อ๊อกก"

 

.....................................................................................................................

 

            จากตัวคฤหาสน์ใหญ่ออกมาสู่ข้างนอก  สึนะเดินตัวเหี่ยวไร้เรี่ยวแรงไปตามทางเดินที่ลาดด้วยหินหยาบ  เพราะน้ำซุปราเม็งร้อนๆจึงจำเป็นต้องเปลี่ยนชุดใหม่ไปด้วย  แต่ว่า..

 

"ทำไมต้องเป็นชุดกังฟูด้วยล่ะ!!!" สึนะผู้ผจญในวิบากกรรมวันเกิดสไตล์วองโกเล่ร้องครวญ ...งานวันเกิดธรรมดาจัดไม่เป็นหรือไง!!!"

 

                การ์ดใบที่สองจากด่านที่ผ่านมาเป็นตัวอักษร L ข้างในระบุไว้ว่าให้ไปศาลาข้างสระน้ำ เมื่อมาถึงด่านที่สาม  สึนะแถบจะถอยหลังไม่ทัน

 

                คุณท่านฮิบาริในชุดสูทขรึมปลายตามามอง ..ด่านต่อไปเป็นคุณท่านฮิบาริเหรอเนี่ย ..ถอนตัวตอนนี้จะทันมั้ยนะ!!!

 

"เธอมาสายนะ" คำทักทายแรกที่เอ่ยก็เป็นตำหนิซะแล้ว ดวงตาคมดำปราดมองไปทั่วร่างสึนะ "ชุดอะไรของเธอ  คิดจะมาล้อเล่นกับฉันงั้นเหรอ?"

"ปะ..เปล่าครับคุณฮิบาริ" โดนเห็นตัวก่อนจนได้หนีไม่ทันซะแล้ว สึนะคิดอย่างปลงๆ "เอ่อ.. ไม่อยากเชื่อว่าคุณฮิบาริจะมาที่นี่ด้วย"

"เพราะเจ้าหนูหรอกถึงมา..." ฮิบาริทำหน้านิ่ง "ทำโทษที่เธอมาสาย  ร้องเพลงนามิโมริให้ครบสิบรอบแล้วฉันจะปล่อยเธอไป"

"หะ..หา" สึนะร้อง  จากนามิโมริมาอยู่อิตาลีคุณท่านยังรักโรงเรียนไม่เลิกอีก

"หืออ. ..ถ้าบอกว่าร้องไม่ได้คงรู้นะว่าจะได้รับโทษอะไร" ทอนฟาสีเงินสะท้อนแสงวาบเข้าตา 

เสียงฮิเบิร์ดร้องขึ้นราวกับรู้ใจผู้เป็นายจะพูดอะไรต่อ "จะขย้ำให้ตายๆ"

 

ขนาดนกมันยังรู้  เมื่อเห็นดังนั้นสึนะรีบร้องเพลงทันที

 

"คะ...ครับคุณฮิบาริ!!!"

 

...................................................................................................................

 

"แค่กๆ..."

เสียงไอของตัวเอกหน้าหวานแต่ชีวิตไม่หวานด้วยดังขึ้น สึนะนึกถึงบททดสอบที่ให้ร้องเพลงนามิโมริซึ่งดูเหมือนยังไม่ถูกใจคุณท่านพอ  ต้องร้องวิ่งรอบสวนอีกถึงจะผ่านด่านได้

 

                เด็กหนุ่มอ่านการ์ดที่ได้จากคุณฮิบาริ คราวนี้เป็นตัวอักษร G ยังดีนะที่ใม่ทดสอบด้วยการชิมทอนฟาน่ะ  ด่านต่อไปสระว่ายน้ำ  เหลือใครที่ยังไม่เจอบ้างเนี่ย

 

"ซาวาดะ!!!" เสียงสุดหูรูดของรุ่นพี่ร้องมาแต่ไกล ...ไม่บอกก็รู้แล้วว่าด่านต่อไปเป็นของคุณพี่

 

                เมื่อถึงสระว่ายน้ำสึนะก็เห็นคานขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนเสาสองต้นกลางสระว่ายน้ำ  

 

"ด่านที่สี่ของฉันคือมวยทะเลสุดหูรูด!!!~" พี่เรียวเฮร้องลั่น "มาตัดสินกันให้รู้แพ้ชนะกันเลย"

"ยืนบื้ออยู่ทำไมรีบขึ้นสังเวียนได้แล้ว!!!"

 

            บาทาน้อยๆของพระอาจารย์แปร๋นๆ ถีบหัวเจ้าลูกศิษย์ตกน้ำ "ทำอะไรของแกน่ะ รีบอร์น!"

 

"กติกาก็คือ ต่อยให้คู่ต่อสู้ตกลงมาจากคานก็เป็นผู้ชนะ"

"ชักรู้สึกเร้าร้อนขึ้นมาแล้วสิ!!~" ตาของคุณพี่มีไฟลุกโชน แต่ผมไม่ลุกโชนนะ "ฉันจะพานายไปสู่วงการมวยให้ได้!!!"

 

            สึนะที่ปีนขึ้นมาบนคานได้ยิ้มแห้งๆ ยังไม่เลิกคิดจะพาผมเข้าวงการมวยอีกเหรอครับ

"เริ่มชกได้" กรรมการรีบอร์นยกมือขึ้น

"ต่อยมาได้เลยซาวาดะ" คุณพี่ร้องท้า

 

...ผมไม่มีแรงจะต่อยแล้วครับ  หมดแรงตั้งแต่วิ่งรอบสวนแล้ว...สึนะร้องในใจ

 

"หึ...สมแล้วที่เป็นยอดชายนายซาวาดะคิดจะให้ฉันออกหมัดก่อนใช่ไหม" คุณพี่ออกหมัดรัว  มองตามแทบไม่ทันสึนะเองก็เอาแต่ถอยหลังหนี  แบบนี้จะไปชนะได้ยังไงเล่า!!!

 

            สึนะมองกรรมการที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย เจ้ารีบอร์นมันกำลังสนุกสินะ!!!

"ซาวาดะบอกแล้วว่าไม่ต้องออมมือต่อยมาเลย" คุณพี่ชูแขนขึ้น  แสงเจิดจ้ามาจากไหนก็ไม่รู้แต่พลันก็ดับไป

 

ตูมมม...****

 

                คุณพี่ลอยตุบป่องอยู่ในน้ำ  เมื่อกี้ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

"เยี่ยมมากเจ้าสึนะหลอกล่อให้เรียวเฮอยู่ตรงคานเปียกๆเพื่อให้เรียวเฮลื่นเสียสมดุลสินะ"

"ตกหลุมพรางซะแล้ว เจ็บใจนัก" คุณพี่กำหมัดแน่น "สมแล้วที่เป็นซาวาดะ  ชายผู้ที่จะเป็นแชมป์เปี้ยนโลก!!!!"

"ฮะๆ" สึนะหัวเราะแห้งๆ  คือผมไม่ได้วางแผนอะไรแบบนั้นเลยนะคุณพี่...

 

 

..........................................................................................................

 

"เฮ้อออออออ..."

 

                สึนะถอนหายใจยาว  ชนะรุ่นพี่ได้ก็จริงแต่รู้สึกไม่ภูมิใจเลยซักนิด  การ์ดที่จากรุ่นพี่เป็นตัวอักษร N ระบุว่าให้เข้าไปในคฤหาสน์และจะเจอด่านต่อไป สึนะดูสภาพตัวเองเปียกไปทั้งตัวแบบนี้ไปหาเสื้อผ้าเปลี่ยนก่อนดีกว่า

"อ้าว...สึนะมาแล้วเหรอ" เสียงคุณดีโน่ร้องทักก่อนจะหัวเราะลั่น "ฮะๆ ชุดอะไรของนายน่ะ  และสภาพเหมือนลูกหมาตกน้ำแบบนี้อีก"

            สึนะที่หมดแรงจะกล่าวอะไรได้แต่ยิ้ม "ผมขอตัวไปเปลี่ยนชุดก่อนนะครับคุณดีโน่"

"จะรีบไปไหนล่ะสึนะ" ดีโน่ว่า "ด่านต่อไปคือของฉันนะ"

"เอ๋..แต่ว่าคุณดีโน่เป็นคนของคาบัคโรเน่นะครับ" สึนะสงสัย  "เล่นเกมได้ด้วยเหรอ"

"กติกาใหม่น่ะ" เจ้ารีบอร์นที่โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เอ่ยขึ้น "เพื่อเป็นการเชื่อมสัมพันธไมตรีของแฟมิลี่พันธมิตรให้แน่นแฟ้นมากขึ้น เจ้าดีโน่ก็สามารถเข้าร่วมได้"

 

                เหล่าลูกน้องของดีโน่หันมากระซิบใส่กัน  "เมื่อกี้นายเห็นคุณรีบอร์นหรือเปล่า"

"ไม่เห็นเหมือนกัน มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

"นั้นสิ"

            ส่วนศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เคยชินกับการผลุบๆโผล่ๆของอาจารย์พิเศษหันมามองรีบอร์น "เอาล่ะ นี่คือการทดสอบของพวกแก"

 

            ตุบ...***

 

                รีบอร์นขว้างอะไรสีเขียวบางอย่างลงบนน้ำพุกลางห้องโถง  พลันเสียงร้องของกิลก้าเมส ก็อตซิล่ายักษ์ เฮ้ยไม่ใช่...ของเอนซีโอ้ก็ร้องขึ้น

"รีบอร์น!!!" ทั้งศิษย์พี่และศิษย์น้องร้องลั่น เจ้าเต่าฟองน้ำขยายใหญ่จนเกือบครึ่งของห้องโถงใหญ่แล้ว

"อุ๊บ..พลาดไปหน่อยพวกแกจัดการเองแล้วกันนะ" รีบอร์นแลบลิ้นพลางทำท่าอาโนเนะ  ...ทำตัวน่ารักแบบนี้ไม่ให้อภัยหรอกโว้ย...

 

"ทุกคนรีบช่วยกันจับเอนซีโอ้เร็ว!!!" ดีโน่รีบสั่งลูกน้องยกใหญ่ แต่ไม่ทันไรหายหัวไปไหนหมดก็ไม่รู้!!!!

"คุณดีโน่เอนซีโอ้มาทางนี้แล้ว!!!!" สึนะร้องจ๊ากกกก  

"เฮ้อ...ช่วยไม่ได้ล่ะนะ อภัยฉันด้วยนะเอนซีโอ้" ดีโน่สะบัดแส้ออกไป ไม่ทันไรแส้ดีดกะโหลกก็พันตัวสึนะกับดีโน่เข้าหากัน!!!

"โทษทีสึนะมือมันลื่นนะ" ดีโน่ปลอบศิษย์น้อง มือลื่นอะไรของพี่เนี่ย!!!... สึนะเครียดก่อนจะนึกได้ว่าพอไม่มีลูกน้องอยู่คุณดีโน่ซ่าไม่ออก

 

                ทั้งดีโน่และสึนะมองเจ้าเอนซีโอ้ที่ก้าวสามขุมเข้ามา  สึนะสาบานเลยว่าถ้ารอดจากการเป็นอาหารเอนซีโอ้จะเหมาเต่าไปปล่อยให้หมดเลย  ชาตินี้จะไม่ต้องมีเวรกกรมกับเต่าอีก!!!

 

แอ๊ดดดดดด....***

 

                ราวกับเทวดาจะเห็นใจ... เสียงเปิดประตูนั้นดึงความสนใจจากเอนซีโอ้  ผู้ที่ก้าวเข้ามาเลิ่กคิ้ว

"พวกนายเล่นอะไรมิทราบ" เสียงฮิบาริเอ่ยขึ้น "เห...เต่านี้มาจากไหนน่ะ"

"เคียวยะ!!!" ดีโน่ถลาไปหา "หายไปไหนมาอุตส่าห์มาหาถึงที่นี่แท้ๆ"

                ฟีล D18 เข้ามาครอบงำทั้งคู่ แต่สึนะฟีลไม่ออก..ช่วยคลายแส้ออกจากตัวผมซักทีสิครับ!!!

"แกเล่นอะไรกับเจ้าสัตว์กินพืช" ทอนฟาชักออกมาเพราะความหึง "คิดจะนอกใจฉันหรือไง ดีโน่"

 

...นี่สินะหนีเต่าปะทะพ่อนก!!!!... สึนะร้องไห้ในใจ

 

"ไม่ใช่แบบนั้นนะเคียวยะ" ดีโน่แก้ตัวพลางแก้แส้ที่พันตัวออก แต่ยิ่งทำมันก็ยิ่งรัดแน่น

"คิดจะยั่วฉันสินะ"

"ไม่ใช่นะครับ" สึนะร้องลั่น  แน่ใจนะว่านี่เป็นงานวันเกิดทำไม ชีวิตทูน่ามันอาภัพแบนี้ "เพราะอุบัติเหตุต่างหาก"

"ใช่ๆ อุบัติเหตุเคียวยะ" ดีโน่พยักหน้ารับถี่ยิบ 

 

ฮิบาริแย้มยิ้มออกมา ก่อนจะสะบัดทอนฟาดังขวับ "หึ...คิดว่าฉันจะเชื่อพวกแกหรือไง"

 

กร้ากกกก....

 

เสียงเอนซีโอ้ร้องขึ้นพร้อมกับเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ไปหาฮิบาริ  หารู้ไม่ว่า...เต่าที่อายุเป็นร้อยๆปีจะชะตาขาดภายใน 3 วินาที  ไฟดับเครื่องชนลุกโชนออกจากทอนฟาของฮิบาริและฟาดเจ้าเต่าฟองน้ำกระเด็นติดกำแพง

 

...ไปสู่สุขคตินะเอนซีโอ้ ...?

 

"หมดตัวเกะกะแล้ว" ฮิบาริพูดเสียงเย็น "เอาล่ะ...พวกแกสองตัวเตรียมไปโลกหน้าพร้อมกับเจ้าเต่านั้นเสียเถอะ"

 

                เสียงร้องโหยหวนตามมาหลังจากนี้  ไม่มีใครรู้เลยว่าบอสของแฟมิลี่ที่แสนยิ่งใหญ่ตอนนี้ได้ดับอนาถรถคาทอนฟาเสียแล้ว

 

...........................................................................................................

 

"อูยยย..."

 

                สึนะกุมแก้มบวมๆของตนเอง  รู้สึกขอบคุณพระเจ้าจีเป็นล้นพ้นที่ตัวเองรอดมาได้ถึงตอนนี้   หลังจากที่คุณฮิบาริซัดคุณดีโน่จนสมใจ  ก็หันมาซัดเขาสองสามทีพร้อมกับเหตุผลที่บอกว่า

"วันนี้ง่วงแล้วพอแค่นี้"

 

            การ์ดที่คุณดีโน่มอบมาให้เป็นตัวอักษร V และในนั้นเขียนบอกว่าให้ขึ้นไปยังชั้น 9 ของคฤหาสน์ที่เป็นหอคอยขึ้นไป

 

"คราวนี้เหลือใครอีกล่ะเนี่ย" สึนะขึ้นลิฟท์มาถึงชั้นเก้า  ความรู้สึกขนลุกซู่ "ก็พอทราบมาจากโกคุเดระมาเหมือนกันว่าแถวๆหอคอยเคยมีคนเห็นผี  หวังว่าแจ็คพอตคงไม่แตกที่เขาวันนี้หรอกนะ...

บอสหนุ่มก้าวไปยังระเบียงทางเดินอย่างประหม่า ผนังที่ก่อด้วยหินสีดำให้บรรยากาศขนลุกไม่น้อย    คบเพลิงที่จุดขึ้นไหววูบวาบไปตามแรงลม

"บอสค่ะ" เสียงหวานใส่ของโคลมดังขึ้นจากข้างหน้า  ทำให่สึนะรู้สึกโล่งใจไม่น้อย "โคลมเองเหรอ"

 

"Trick or Treat"

 

ฮามาทากะเหรอ!?...ทำไมโคลมไปใส่ชุดของฮารุได้เนี่ย!!!..

 

"บอสไม่กลัวเหรอค่ะ" โคลมว่าเสียงใส มันน่ากลัวซะเมื่อไหร่เล่าเจ้าตัวนี้!!!

"ทำอะไรของเธอน่ะโคลม แถมแต่งตัวแบบนี้อีก" สึนะถาม ใครมาแกล้งโคลมล่ะเนี่ย

"คุณฮารุยืมมาให้ใส่ค่ะ คุณฮารุบอกว่าถ้าบอสเห็นต้องกลัวแน่ๆ" คุณเธอก็ยังไปเชื่อยัยฮารุอีกนะ

 

                สึนะมองสาวน้อยตรงหน้าและดูบรรยากาศโดยรอบ "ขอเดาว่าการทดสอบนี้คือ การทดสอบความกล้าใช่มั้ย"

 

"ค่ะ" โคลมพยักหน้า

"นี่ยัยหัวสับป้ายังไปบอกเจ้าวองโกเล่อีก" เสียงเด็กหนุ่มดังขึ้น พลันสึนะก็ร้องจ๊ากอีกรอบเมื่อเห็นมนุษย์หมาป่าจากเรื่องแวมไพร์ทไวไลท์? หลุดมายังหอคอยแห่งนี้

 

คร่อกกก...

 

                สึนะสลบทันทีโดยไม่ต้องมีใครตีหัว  จิคุสะที่อยู่ในชุดแฟรงเกนสไตล์เดินตามหลังเคนมาพลางดันแว่นให้เข้าที่

"ดูเหมือนจะสลบไปแล้วนะเคน" จิคุสะว่า

"เจ้านี่มันปอดแหกเหมือนเดิม เป็นวองโกเล่ได้ยังไงเนี่ย" เคนที่คอสเป็นมนุษย์หมาป่าแลบลิ้นวาดปาก "เจ้านี่มันจะอร่อยมั้ยนะจิคุสะ"

"อย่ากินนะเดี๋ยวท้องเสีย"จิคุสะเอ่ยด้วยความหวังดี "โคลมเป็นอะไรไป?"

 

                หนุ่มแฟรงเก็นทักเมื่อเห็นสีหน้าของโคลมเปลี่ยนไป  ดวงตากลมโตมองไปยังบอส

"ท่านมุคุโร่มาแล้วค่ะ"

 

........................................................................................................................

 

            กลิ่นหอมเอียนของเครื่องหอมลอยมาแตะจมูกของสึนะจนเด็กหนุ่มลืมตาขึ้น  ดวงตากลมโตสีน้ำตาลกระพริบตาปริบๆก่อนที่จะดันตัวขึ้น

 

...ที่ไหนล่ะเนี่ย?...

 

            สึนะมองไปรอบๆ ที่นี่ไม่ใช่บนหอคอยและไม่ใช่คฤหาสน์วองโกเล่  ที่นี่ทุกอย่างประดับตกแต่งไปด้วยเทียนแฟนซีมากมายที่ลอยบนอากาศ

 

"Trick or Treat  วองโกเล่"

เสียงทุ้มนุ่มของมุคุโร่เอ่ยขึ้น "คึหึหึ.. ท่าทางคอสเพลย์ของเคนทำให้คุณกลัวมากเลยนะครับ"

 

"มุคุโร่" สึนะร้องก่อนจะสำรวจตัวเองโดยทำมิดีมิร้ายหรือเปล่า  พอเห็นเสื้อผ้าที่สวมอยู่ก็ทำให้สึนะร้องโวยวาย  "นี่นายพาฉันเข้ามาในความฝันใช่มั้ยเนี่ย  แถมมาเปลี่ยนเสื้อฉันตามใจชอบอีก!!!"

            เพราะชุดกังฟูที่ใส่เปลี่ยนไปเป็นชุดสูทสีขาว  ตรงไหล่มีผ้าคลุมสีดำสนิทคลุมอยู่...ถึงชุดมันจะดูดีแต่มาเปลี่ยนชุดโดยไม่ข้ออนุญาตมันถูกแล้วเรอะ?

 

"คึหึหึ..ถูกต้องแล้วครับ" มุคุโร่ยิ้มแย้มก่อนจะปรากฏกายขึ้น พร้อมกับชุดแวมไพร์ "แล้วชุดเยินๆนั้นก็ไม่เหมาะกับสถานที่อันศักด์สิทธิ์ของแวมไพร์ชั้นสูง อย่างผมด้วย  คึหึหึ..หรือคุณจะเถียงว่าไม่ชอบ?"

 

"ชอบก็ได้" สึนะตอบตามตรง  แต่ชุดมุคุโร่ที่ใส่นี่สิ...ลูกไม้สีดำแถมมีคริสตัลห้อยระย้าตามตัวแบบนั้นอีกแถมผ้าคลุมนั้นมีเกล็ดอะไรวิ้งๆด้วย

 

"ชอบชุดผมใช่มั้ยล่ะครับ คึหึหึ.. อุตส่าห์ออกแบบให้เข้ากับชุดของคุณเลยนะ" มุคุโร่หัวเราะกับชุดที่ตัวเองออกแบบเต็มที่

 

....ไม่เข้าใจรสนิยมของเด็กโกคุโยเลยจริงๆ...

...โคลมก็พอว่าถูกบังคับให้แต่ง  แต่มุคุโร่นี่...

 

"หน้าแบบนี้ นินทาอะไรผมในใจหรือเปล่าครับ" มุคุโร่เอียงคอพลางกระตุกยิ้มโชว์เขี้ยวแหลมขาวๆ "ตอบไม่ดีผมจะสูบเลือดให้ตายนะครับ"

 

                คำพูดคุ้นๆจาก Jump SQ แก๊กสั้นๆหนึ่งหน้าจากอาจารย์อามาโนะ ชื่อเรื่อง สึนะมอนเตอร์ฮันเตอร์ ผ่านเข้ามาในความทรงจำของสึนะ ท่าทางจะเก็บกดที่ออกมาแค่ตอนเดียวหรือเปล่าเนี่ย...?

 

มุคุริน...เฮ้ยไม่ใช่  มุคุโร่หัวเราะหึๆ เมื่อเห็นสีหน้าวองโกเล่ที่กลัวจนหน้าซีด

 

ซึ่งอันที่จริงแล้ว...เฮ้อออ...สงสารมุคุโร่เหมือนกันนะที่ออกมาแค่ตอนเดียว...

 

"ฉันไม่ได้นินทาอะไรซักหน่อย" สึนะพูดปด แบบนั้นเค้าเรียกว่านินทาเต็มๆแล้ว "นายพาฉันมาที่นี่ทำไมล่ะ"

"คึหึหึ... ก็มาสอบซ่อมสินะครับ" มุคุโร่ว่าก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่โผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ "สอบตกไปเต็มๆแบบนั้นขายขี้หน้าแย่เลยนะครับ คุหึหึ...ตกใจแค่หมาป่าคอสเพลย์แบบนั้น"

"ช่างฉันเถอะนา" สึนะเอ่ยงอนๆ พลางสะบัดผมฟูฟอง "และจะสอบซ่อมยังไงล่ะ"

 

                มุคุโร่ดีดนิ้วขึ้นมาหนึ่งที  โต๊ะไม้ปรากฏขึ้นมาต่อหน้าสึนะพร้อมกับฟักทองสามลูก  ชายหนุ่มผมสีครามโชว์การ์ดที่มีอักษรรูปตัว O

"ชัยชนะจะเป็นของคุณเมื่อเจอตัวอักษรนี้" มุคุโร่บอกก่อนจะนำไปหย่อนในลูกฟักทองตรงกลาง "ผมจะสลับฟักทองทั้งสามลูกนี้มองตามให้ทันล่ะครับ"

 

                มุคุโร่ดีดนิ้วอีกครั้งลูกฟักทองสามลูกสลับวนไปมาจนแทบมองตามไม่ทัน ก่อนจะหยุดลง

 

"เอาล่ะครับฟักทองลูกไหนครับ" มุคุโร่เท้าคางมองวองโกเล่ "ถ้าหากคุณทายผิดก็ต้องให้ผมจูบเป็นการลงโทษนะครับ"

"พูดแบบนี้อีกแล้วนะมุคุโร่" สึนะรู้สึกเสียววาบ ยังนึกถึงวันเกิดเมื่อปีที่แล้วเกือบจะเสร็จมุคุโร่ในความฝันยังดีที่เพื่อนๆมาถึงซะก่อน...จึงรอดการลวนลามได้อย่างหวุดหวิด

 

            สึนะจ้องไปยังลูกฟักทอง อันที่จริง...คำตอบนั้นไม่ได้ย้ายไปไหนแต่มันก็ยังอยู่ที่เดิมตลอด...ลูก ฟักทองตรงกลางที่มีตัวอักษรแห่งชัยชนะ  เด็กหนุ่มชี้ไปยังลูกฟักทองตรงกลาง

 

"ถูกต้องแล้วครับ" มุคุโร่แย้มรอยยิ้มบางราวกับจะอวดเขี้ยวอีกรอบ "น่าเสียดายจังนะครับที่ไม่ได้จุมพิตคุณ"

"อย่าทำให้ฉันเสียวสันหลังวาบได้มั้ยเนี่ย"

"คึหึหึ..." มุคุโร่หัวเราะเบาๆ พลางมองหนุ่มน้อยที่เริ่มก้าวสู่วงการมาเฟีย จากคนที่เคยบอกว่าไม่อยากจะเป็นมาเฟียเลยซักนิด แต่พอมาตอนนี้คุณได้กลายเป็นมาเฟียทีละน้อย

 

...ทั้งที่ผมเกลียดมาเฟียอย่างคุณที่สุด...

....เพราะอะไรกันนะที่อยากเข้าใกล้คุณแบบนี้...อยากแกล้งแบบนี้ตลอดไป..

 

"ยิ้มอะไรมุคุโร่" สึนะถาม มองดวงตาสองสีที่แสร้งหลุบตาลง

            เด็กหนุ่มที่เพิ่งฝ่ายพ้นวัยรุ่นมาไม่นานเดินไปหามุคุโร่  ดวงตาที่แสดงความห่วงใยปิดความสงสัยไม่มิด

...ท่าทางยังน้อยใจที่ออกมาแค่ตอนเดียวหรือเปล่านะ?..

 

"ก็แค่คิดว่าทำแบบนี้ก็ทำให้คุณติดกับยังไงครับ" มุคุโร่ประกบปากจูบสึนะเข้าไปเต็มๆ  มือใหญ่กอดร่างบางจนสึนะดิ้นพล่าน

"ทำแบบนี้อีกแล้วนะมุคุโร่!!!" ร่างบางดิ้น ดวงตากลมโตจ้องมุคุโร่แต่พอเห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของมุคุโร่แล้วก็ทำให้สึนะโกรธไม่ลง

 

....รอยยิ้มแบบนี้..นายเองก็มีเหมือนกันเรอะมุคุโร่...

 

"ผมเองไม่ใช่ผีดิบที่ไม่มีจิตใจสักหน่อยนี่ครับ" มุคุโร่อ่านใจและตอบออกไป  พลางเชยคางสึนะขึ้นให้หันมาสบตา "คุณผมยาวขึ้นนะครับวองโกเล่"

"นายเองก็เหมือนกันแหละ" สึนะหลบสายตาหนี

 

"คึหึหึ...ลืมไปแล้วเหรอครับผมยังอยู่ในคุก" มุคุโร่จับปอยผมนุ่มสึนะขึ้นมาดม "ที่นั้นไม่มีช่างที่ไหนมาตัดผมนักโทษหรอกนะครับ"

"มุคุโร่"

"ถ้าคุณสมเพชผมก็อย่าพูดดีกว่าครับวองโกเล่ เอาล่ะได้เวลาแล้ว"  มุคุโร่เอ่ยขึ้นพร้อมกับดีดนิ้วดังเปลาะ

 

"คำใบ้จากผม ขอให้โชคดีกับ "ครอบครัว"ของคุณนะครับวองโกเล่"

 

.............................................................................................................................

 

"คุณสึนะตื่นแล้วค่ะ!!!"

 

                เสียงร้องของฮารุเอ่ยขึ้น  สึนะปรือตามองก่อนจะกระพริบตาถี่... เมื่อเห็นแสงสว่างและเงาของคนที่เดินไปมาทำให้เด็กหนุ่มแน่ใจว่าเขากลับมาจากความฝันแล้ว

"ทุกคน" สึนะดันตัวเองขึ้น และเห็นเหล่าสาวๆของวองโกเล่ยืนมุงอยู่ "ฉันสลบไปนานมากมั้ย?"

"ตั้ง 15 นาทีแน่ะคุณสึนะ" ฮารุบอก

"ดีใจจังท่าทางไม่เป็นอะไรมากนะสึนะคุง" เคียวโกะจังพูดพร้อมรอยยิ้ม "โคลมจังฝากนี่มาให้จ๊ะ"

 

                สึนะรับการ์ดที่เป็นอักษรตัว O ขึ้นมา ในนั้นระบุว่าให้ขึ้นไปยังบันไดดาดฟ้า และตอนนั้นเองที่สึนะรู้สึกตัวแล้วว่าตอนนี้กำลังพิงกำแพงราวบันไดอยู่

 

                เด็กหนุ่มสำรวจร่างกายชุดกังฟูที่ใส่เปลี่ยนไปเป็นชุดสูทสีขาวเหมือนในความฝันมุคุโร่เป๊ะ "ใครเปลี่ยนชุดให้ฉันเนี่ย!!!"

                สองสาวอมยิ้มพร้อมกับชูมือ "พวกเราเองล่ะค่า"

 

"หา..." สึนะอ้าปากค้างและเห็นสองสาวหัวเราะคิกคัก

"ไม่ต้องอายหรอกนะจ๊ะสึนะคุง" เคียวโกะอมยิ้ม "พอดีพวกเราเห็นว่าชุดสึนะคุงเปียกไปหมดแล้วเลยเปลี่ยนให้น่ะ"

"ใช่ค่ะ..พวกฮารุเห็นคุณสึนะวิ่งล่อนจ้อนตั้งแต่เด็กๆ  เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไรหรอกค่า"

 

                สึนะเขินจนหน้าแดงตอนนั้นกับตอนนี้มันต่างกันนะ!!!~ โดนฮารุกับเคียวโกะเห็นอะไรบ้างเนี่ย...

สึนะเริ่มน้ำตาตก.. วันเกิดตัวเองนอกจากจะซวยไม่หยุดแล้วยังโดนสาวๆเห็นร่างกายอีก...ฮึก..

 

"ในเมื่อคุณสึนะตื่นแล้วเรามาเริ่มเล่นด่านนี้กันเถอะค่ะ" ฮารุพูดขึ้นพร้อมกับพยักหน้าเคียวโกะจัง

 

                สึนะที่ยังเศร้าใจไม่หายเงยหน้าขึ้น "ยังมีอีกเหรอ!!!~"

 

"ใช่แล้วจ๊ะ" เคียวโกะบอก

"ด่านนี้เป็นด่านสุดท้ายแล้วนะคะ" ฮารุบอกอย่าร่างเริง "สู้ๆนะคุณสึนะ"

 

                หญิงสาวทั้งคู่หันมามองหน้าและพูดพร้อมกัน

"จงนำคำการ์ดทั้งหมดมาเรียงกันให้เป็นคำที่มีความหมาย เมื่อนั้นคำตอบก็จะปรากฏ!!!!"

           

                สึนะล้วงการ์ดทั้งหมดออกมาเจ้านี่ก็เป็นส่วนหนึ่งของคำถามเหมือนกันเหรอ? การ์ดที่ได้จากทุกคน เด็กหนุ่มค่อยบรรจงเรียงการ์ดลงบนพื้นบันได

เขาจะเดาคำตอบแล้วว่าคืออะไร

 

VONGLA

 

"วองล่า..อย่างนั้นเหรอ" สึนะขมวดคิ้วมันไม่น่าจะเป็นคำนี้สิ สึนะทุบมือตัวเอง "ใช่สิ...ถ้ารวมการทดสอบจากมุคุโร่ไปด้วย"

 

VONGOLA

 

"วองโกเล่..." สึนะตอบสองสาว "ถูกหรือเปล่า"

 

                ทั้งสองสาวยกมือไขว้เป็นกากบาท "ผิดค่ะ คำว่าวองโกเล่ไม่มีความหมายอะไรนะคะ"

 

"ถึงจะแปลว่าหอย ก็ไม่ใช่คำตอบหรอกนะสึนะคุง" เคียวโกะยิ้มให้กำลังใจ

"คำตอบมันมีความหมายมากกว่านั้นค่ะ!" สองสาวตอบจริงจัง

 

"ยังมีอีกเหรอ..." สึนะเริ่มงง  "พอจะมีคำใบ้บ้างมั้ยละเคียวโกะฮารุ"

"สิ่งที่สำคัญต่อคุณสึนะมากที่สุดคืออะไรล่ะค่ะ" อารุเริ่มใบ้

"ถ้าสึนะคุงตอบได้ นั้นล่ะจ๊ะคือคำตอบของปริศนานี้"

 

จู่ๆคำพูดของมุคุโร่ก็ดังเข้ามาในความคิด  แบบนี้เองเหรอเนี่ย...ทุกคนต้องการที่สื่อแบบนี้เองสินะ..สึนะลุกขึ้นยืนก่อนจะตอบออกมา

.

.

.

.

.

"คำตอบคือวองโกเล่แฟมิลี่"

 

สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับฉันคือเพื่อน  และทุกคนที่อยู่ด้วยกัน..

เปรียบดั่งแฟมิลี่....ครอบครัวใหญ่ที่อยู่ด้วยกันอย่างอบอุ่น..

...แฟมิลี่ที่จะอยู่ด้วยกันตลอดไป...

 

                ทั้งเคียวโกะและฮารุหันหน้ามาพร้อมกัน  สองสาวดึงแขนสึนะคนละข้างก่อนจะหยุดหน้าประตู

"ยินดีด้วยนะคะ"

 

สองสาวเปิดประตูพร้อมกัน พลันลำแสงสีแดงก็พุ่งสู่ท้องฟ้าก่อนจะกระจายเป็นดอกไม้เพลิงอันงดงามทั่วทั้งท้องฟ้า  พลุมากมายถูกจุดขึ้นบนท้องฟ้าไม่ขาดสาย..

 

                บนดาดฟ้าสึนะเห็นเพื่อนๆทุกคนยืนต้อนรับด้วยความยินดี  งานปาร์ตี้ที่จัดขึ้นบนดาดฟ้าเต็มไปด้วยเหล่าเพื่อนๆมากมาย โกคุเดระ ยามาโมโตะ พี่เรียวเฮ แรมโบ้ อี้ผิ้ง เบี้ยงกี้ ฟูตะ  รวมทั้งคุณดีโน่ที่ใส่เฝือกเพราะโดนคุณฮิบาริเล่นงานก็ยังมาสังสรรค์  เด็กโกคุโยก็ด้วย  แม้แต่เหล่าวาเรียก็ยังมางานวันเกิดของเขา!!!...

 

"คำตอบคือวองโกเล่แฟมิลี่" รีบอร์นที่ยืนข้างๆสึนะตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้พูดขึ้น "ครอบครัวที่จะอยู่ด้วยกันกับแกไปตลอดชีวิตยังไงล่ะ"

 

"รีบอร์น..." สึนะซึ้งจนพูดอะไรไม่ออก

"รุ่นที่สิบครับมาดื่มฉลองวันเกิดกันเถอะครับ" โกคุเดระที่ใบหน้าแดงกล่ำยืนแก้วเหล้าให้สึนะ

"ผลไม้พวกนี้ดื่มแล้วรู้สึกมึนๆจังเลยสึนะ ฮะๆ" ยามาโมโตะเข้ามาสมทบ ท่าทางทั้งคู่เริ่มเมาแล้ว

"เจ้าภาพมาถึงซักทีคงได้เวลาเป่าเค้กแล้วสินะ"

                เจ๊เบี้ยงกี้และสองสาวฮารุ เคียวโกะยกเค้กก้อนโตมาให้สึนะ เทียนเล่มเล็กๆจ่อขึ้นพร้อมกับเพลงอวยพรวันเกิดที่ทุกคนร้องอย่างเต็มใจ

 

Happy BirthDay  to you ... Happy BirthDay  to you

Happy BirthDay  Happy BirthDay 

 

Buon Compleanno Tsunayoshikun

 

 "เป่าเลยครับรุ่นที่สิบ"

"อย่าลืมอธิษฐานนะสึนะ"

"เอาสิเป่าเลยๆ"

 

ทุกคนตบมือพร้อมกัน ทำให้หยาดน้ำตาของสึนะเกือบจะไหลออกมาเพราะความตื้นตัน

 

"ทุกคนขอบคุณมากนะ" สึนะหลับลงพร้อมกับอธิษฐาน ดวงตากลมโตมองเค้กและทุกคนที่อุตส่าห์เตรียมงานเลี้ยงอันแสนวิเศษ

 

คำอธิษฐานของฉัน

.....................................................

........................................................................

..........................................................................

..........................................

 

 

คำอธิษฐานดังขึ้นในใจของเด็กหนุ่ม... คำขอที่เพียงตัวเขาและดวงดาราบนท้องฟ้าเท่านั้นที่จะรับรู้

 

Buon Compleanno Tsunayoshikun

 

 

....................................................................................................................................THE END

 

เมื่อทุกท่านอ่านมาถึงตรงคุริ...ขอโค้งตัวขอบคุณงามๆเจ้าค่ะ 

เป็นครั้งแรกที่แต่งฟิกสั้นได้ยาวสุดหูรูดแบบนี้  ปกติตัวเองแต่งฟิกสั้นแค่ประมาณ 3-4 หน้าเท่านั้น  แต่ฟิกนี้ปาไปเกือบ 12 หน้า A4 ตอนแรกคุริก็คิดไว้เหมือนกันว่าจะตัดตอนให้เป็น 2 ตอนจบแต่กลัวผู้อ่านจะไม่ได้อารมณ์และค้างๆคาๆ (ฮะๆ)

 

เป็นฟิก(คิด)สั้นที่พยามยามแต่งให้รั่ว และฮา ไม่รู้ท่านผู้อ่านสนุกหรือเปล่า

สุดท้ายขอบคุณทุกท่านมากนะคะที่อ่านฟิครั่วๆนี่จบ  ขอบคุณมากนะคะ

 

สุดท้ายของจริง  ขอให้วันเกิดของซือคุงปีนี้มีแต่สิ่งดีๆตลอดไป ขอให้เท่เก่งเมพอย่าแพ้เบียคุรันล่ะ  และขอให้คงความน่ารักตลอดไปนะจ๊ะ

 

รวมทั้งสุขสันตันเกิดย้อนหลังรีบอร์นคุงด้วยขอให้มีความสุขตลอดไปนะ

 

 

ไว้เอนทรีย์หน้าพบกันใหม่ค่ะ Bye Bye~~