ยัยครีบปลาทูน่า หลงรักรีบอร์นสุดใจ ....6927~~

 

สวัสดีค่ะทุกท่าน ฟิคนี้เกิดจากอยากที่จะเอาเรื่องสั้นที่เคยแต่งเอาไว้ มาแต่งต่อพูดง่ายๆฟิคสั้นเรื่องนั้นเป็น intro ของเรื่องนี้ค่ะ

 ที่จริงจะอ่านเรื่องนี้ก็ำไม่จำเป็นต้องอ่านเรื่องสั้นนี้ก็ได้  พยายามแต่งให้เรื่องนี้เป็นเอกเทศที่สุด..แต่ถ้าใครสนใจจะอ่านก็เชิญกดลิงค์ ที่นี่  เลยค่ะ

 

 

 

 

Title : พันธนาการ (ภาค 10 ปี)

Author : Kukuri~~~

Pairing : Yamamoto X Gokudara [8059] ,Dino X Hibari [D18]

Rate : PG-13

Summry : หากถ่านไฟเก่าปะทุขึ้นอีกครั้ง  มันจะลุกโชน... หรือมอดลงเป็นเถ้าถ่านดังเดิม?

 

 

ตอนที่ 1

 

"ขอมือซ้ายนี้ให้กับฉันนะ"

 

"ในเมื่อนายอยากเป็นมือขวาของสึนะ ฉันก็จะยกตำแหน่งนั้นให้..."

 

                คำพูดหวานเลี่ยนจากเมื่อครั้งในอดีตตามหลอกหลอนโกคุเดระอีกครั้ง  ชายหนุ่มมองมือซ้ายของตัวเองที่ว่างเปล่า  คำสัญญาอันนั้นได้หลุดลอยไปนานแสนนานจนเขาจำไม่ได้ว่ามันนานเท่าไหร่แล้ว

 

...5 ปี 6 ปี  ไม่ใช่สิมากกว่า 8 ปี...

 

                เจ้าบ้าเบสบอลไม่ได้ยืนอยู่เคียงข้างเขา  แต่ทำไมเสียงกระซิบของเจ้านั้นยังคงตกค้างอยู่ในความทรงจำ  คำพูดที่ไม่ได้มีความหมายอะไร ก็แค่ประโยคหลอกล่อที่ทำให้ใจของเขาเต้นรัวและโอนอ่อนไปตามคำพูด

 

...มันเป็นแค่คำพูดหวานๆจากเด็กที่หลงใหลในความรัก....

...และเขาก็ตกเป็นเหยื่อของคำพูดหวานๆนั้น...

 

                โกคุเดระกำมือตัวเองแน่น  ตอนนี้เขาโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว  คำพูดบ้าๆนั่นตามมาหลอกหลอนเพียงแค่ในความคิดเท่านั้น... ไม่มีเจ้าบ้าเบสบอลตัวเขาเองก็มีชีวิตปกติสุขดี

 

"ฉันขอมือซ้ายของโกคุเดระนะ"

"จากนี้และตลอดไป ฉันจะอยู่กับนายและเป็นมือซ้ายของนาย"

"เพราะฉะนั้น... นายอย่าลืมนะว่ามือซ้ายนี้เป็นของใคร..."

 

เขาคลายมือออกมาและเกาะกุมไปที่แหวนแห่งวายุสัญลักษณ์แห่งความเชื่อใจที่รุ่นที่สิบมอบให้  ชีวิตจริงไม่ว่าทั้งมือซ้าย และมือขวาของเขามอบให้รุ่นที่สิบเพียงแค่คนเดียว

 

...ไม่มีแบ่งให้ใครอีกแล้ว......

 

......................................................................................................................

 

            ฮิบาริ  เคียวยะที่นั่งอยู่ในรถคันเดียวกับผู้พิทักษ์วายุหันมามองเจ้าสัตว์กินพืช ข้างตัวที่กำลังกุมแหวน   วองโกเล่แน่น  เจ้าของดวงเนตรสีดำเย็นชาขยับตัวและเปลี่ยนอิริยาบถเพื่อให้คนข้างตัวรู้ว่า ใกล้จะถึงจุดหมาย  ตัวเขาเองไม่สนใจหรอกว่าคนข้างตัวเป็นอะไรหรือนึกถึงใคร  วันนี้เขาอารมณ์ดี..การขย้ำคนนอกสถานที่สร้างความบันเทิงใจให้กับฮิบาริไม่ น้อย

 

"อีกไม่ถึงห้านาที จะถึงโรงแรมบลูดรากอนของเนโร่แฟมิลี่แล้วครับ" คุซะคาเบะที่ทำหน้าที่เป็นสารภีบอกกล่าว  "คุณเคียวจะให้ผมติดตามไปด้วยมั้ยครับ"

"ไม่ต้อง" ฮิบาริตอบสั้นๆ "รออยู่ในรถ  คิดว่าธุระครั้งนี้แค่ 30 นาทีก็เสร็จ"

 

                ทางด้านโกคุเดระเองพอได้ยินว่าถึงโรงแรมก็หลุดออกจากภวังค์กลับมามีสติอีก ครั้ง  ดวงตาสีมรกตหันไปสบตาคมดำของฮิบาริคล้ายเป็นการกล่าวเตือนว่าอย่าทำอะไรที่ มันรุนแรงเกินกว่าคำสั่งที่ได้รับมา

 

"อย่าลืมสัญญาที่รับปากกับรุ่นที่สิบล่ะ" โกคุเดระย้ำ "เรามาเพื่อตักเตือนแค่นั้น เข้าใจมั้ย"

"เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว" ฮิบาริว่าพลางกระตุกยิ้ม "แต่ถ้าพวกนั้นลงมือกับฉันมันก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ"

"ขอให้แกพูดจริงเถอะ" โกคุเดระกล่าวประชด 

 

                รถยุโรปสีดำวนเข้ามาถึงหน้าประตูโรงแรมหรู  หน้าประตูมีบุคคลใส่ชุดดำยืนเรียงรายเป็นแถวเพื่อต้อนรับการมาของวองโกเล่แฟมิลี่

 

"ยินดีต้อนรับครับ" ชายชาวเอเชียคนหนึ่งกล่าวขึ้นต้อนรับเมื่อเห็นผู้พิทักษ์ทั้งสองออกมาจากรถ "กระผมชื่อ ลี เชาจะเป็นคนนำทั้งสองท่านไปหาบอสของพวกเราครับ"

 

                ลักษณะของคนที่มาต้อนรับ โกคุเดระประเมินด้วยสายตาคงเป็นคนสนิทของฉีฟู  บอสของเนโร่แฟมิลี่ตามที่รายงานบอกไว้เป็นยอดอัจฉริยะคนหนึ่ง  ลี เชา เป็นชายร่างสูงผอม โครงหน้าเรียวยาวคล้ายกับจิ้งจอก ผมหน้าม้าสีดำยาวประมาณประบ่า ดวงตาเรียวชั้นเดียวที่แสดงถึงความเฉลียวฉลาดสวมแว่นตากรอบสีดำปกปิดไว้

 

            ลี เชาเดินนำทั้งคู่เข้ามาข้างในโรงแรมที่ทาผนังด้วยโทนสีแดงผสมกับสีทอง  พร้อมกับอธิบายการตกแต่งภายในโรงแรมที่แสดงออกถึงความตะวันออกอย่างยิ่งยวด  และตอบโจทย์นักท่องเที่ยวชาวตะวันตกที่เบื่อการตกแต่งสไตล์โกธิคให้เข้ามา พักที่โรงแรมแห่งนี้ 

 

"แกหน้าจะไปเป็นไกด์มากกว่ามาเฟียนะ" โกคุเดระเอ่ยขึ้น "อธิบายเก่งยิ่งกว่าไกด์บ้างคนอีก"

"เคยมีคนบอกผมเหมือนกันครับ" เชากล่าวพลางยิ้ม "แต่ถ้าทำแบบนั้นแล้ว ผมกลัวว่าคุณฉีฟูจะขาดคนมือดีทำงานครับ"

 

                คำพูดที่ออกมาแสดงถึงความมั่นใจของตัวเองเป็นอย่างมาก  ขนาดฮิบาริที่ปกติพูดน้อยอยู่แล้วยังเอ่ย

"ท่าทางคุณจะมั่นใจในความฉลาดของตัวเองมากเลยนะ"

 

"กล่าวเกินไปครับ" เชาก้มหัวน้อมรับคำชม "ถ้าผมฉลาดคงไม่มาเป็นมาเฟียให้ตัวเองเสี่ยงตารางหรอกครับ"

 

"พูดได้ดีนี่" ฮิบาริว่า

 

            เชาพาทั้งคู่ขึ้นลิฟท์และพาไปห้องรับรองแขก  ในห้องตกแต่งสไตล์ตะวันออกเหมือนล็อบบี้ข้างล่าง  แต่เปลี่ยนเป็นโทนสีขาว แดง ประดับตกแต่งด้วยรูปปั้นหินแกะสลัก ลายไม้ฉลุรูปเถาวัลย์งดงาม  หน้าต่างบานยาวตรงระเบียงเปิดโล่งเพื่อรับลมทะเลข้างนอกและเห็นน้ำทะเลที่ฟ้าครามสุดลูกหูลูกตา

 

"เชิญทั้งสองท่านรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับ  บอสของพวกเราติดธุระนิดหน่อย" เชาว่า "จะรับเครื่องดื่มอะไรระหว่างรอมั้ยครับ"

 

"ไม่..."  โกคุเดระตอบ

 

"ไม่ล่ะขอบคุณ" ฮิบาริตอบพลางพิงตัวเองเข้ากับผนังด้านข้าง

                เชาโค้งตัวให้ทั้งคู่ "ถ้าเช่นนั้นผมไม่รบกวนตามสบายนะครับ ขอให้สนุกกับบรรยากาศของโรงแรมเรานะครับ" 

 

                เมื่อคนของเน่โรแฟมิลี่ออกไปพ้นระยะการได้ยิน  ฮิบาริก็เป็นคนเปิดประโยคถามขึ้น  ดวงตาเรียวคมหันไปมองรอบห้องถึงจะเป็นห้องที่สวยงามขนาดไหน  ก็ต้องมีซักทีที่ติดตั้งกล้อง หรือไม่ก็เครื่องดักฟังไว้

 

"คิดว่าที่นี่เป็นยังไง?"

"สวย แต่ไม่ใช่สเป็กฉันเลยซักนิด" โกคุเดระหยิบมือถือขึ้นมาดู และกดปุ่มอะไรบ้างอย่าง...และเห็นว่าในห้องนี้ปราศจากสัญญาณเครื่องดักฟัง และกล้อง "แต่ก็ปลอดภัยที่จะพูดได้"

"ไม่นึกว่าจะบริสุทธิ์ใจขนาดนั้นหรอกนะ" ฮิบาริกล่าวเหน็บแนม "เจ้าพวกเนโร่มันน่าเชื่อใจที่ไหนกัน"

"รู้ดีนี่" โกคุเดระนั่งลงบนโซฟาสีแดงสด "ท่าทางเจ้านั้นมันก็ไม่ไว้ใจเราเหมือนกัน อยู่ดีๆก็มีวองโกเล่มาหา เฮอะ..อยากรู้จังว่าจะหาข้อแก้ตัวอย่างไงกับความผิดนั้น"

 

            โกคุเดระจำได้ถึงคำสั่งของรุ่นที่สิบที่ให้มาตักเตือนเจ้าพวกเนโร่ที่บัดนี้เริ่มกำแหงโดยการไปโจมตี

แฟมิลี่พันธมิตรที่อยู่ในการคุ้มครองของวองโกเล่  แต่ที่ทำให้รุ่นที่สิบฉุนขาดและส่งพวกเขามาคือ

การแอบลักลอบค้ายาเสพติดในพื้นที่ของวองโกเล่

 

            ฮิบาริกระตุกยิ้มเหี้ยม "ถ้าเจ้าหนูโสโครกมันปฏิเสธล่ะ"

 

"สั่งสอนเล็กๆน้อยๆ" โกคุเดระย้ำฮิบาริอีกครั้ง "แค่เล็กๆน้อยๆเท่านั้นนะ อย่าลืมฮิบาริ.."

 

"ฮึ...ฉันไม่ลืมหรอก" ฮิบาริว่า แต่ใบหน้าและรอยยิ้มนั้นโกคุเดระไม่ไว้ใจเลยแม้แต่น้อย

 

"ที่รถ" ฮิบาริกล่าวขึ้นไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ดวงตาเรียวคมดำจับจ้องไปยังโกคุเดระที่ทำตัวสบายๆบนโซฟา "แกนึกถึงใคร"

 

"ไม่ใช่เรื่องของแก" โกคุเดระตอบ

 

"เจ้ายามาโมโตะ ทาเคชิสินะ" ฮิบาริกล่าวต่อเหมือนเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของร่างบางผมเงินสะดุ้งเฮือก "เจ้านั้น...มันก็มีเส้นทางของมัน"

 

"เรื่องฉันรู้มาตั้งนานแล้วเฟ้ย!" โกคุเดระพูดเสียงดัง ใบหน้าหันไปสบกับฮิบาริที่คงประดับรอยยิ้มบางอย่างรู้ทัน "เจ้าบ้าเบสบอลมันจะไม่เล่นเบสบอลที่ไหนก็ไม่ใช่เรื่องของฉัน!"

 

"แต่นายก็ยังใส่ใจคิดถึงยามาโมโตะ ทาเคชิอยู่" ฮิบาริกล่าวพลางกอดอก   "ฉันรำคาญเจ้านั้น ไปญี่ปุ่นทีไรเจ้านั้นมักจะถามถึงแกทุกที"

 

            โกคุเดระขมวดคิ้ว  เป็นเรื่องใหม่ที่ฮิบาริพูดเรื่องของเจ้าบ้าเบสบอลให้เขาฟัง "ฉันไม่ชอบตอบคำถามซ้ำๆซากเกี่ยวกับแก รำคาญ..."

 

"ถ้ารำคาญก็ไม่ต้องตอบ ฉันไม่ได้ขอให้แกตอบเจ้านั้นซักหน่อย!" โกคุเดระตอกกลับไป "แกหัดสนใจเรื่องของคนอื่นเป็นด้วยเหรอนอกจากนก กับสับปะรดน่ะ"

 

"เบี่ยงประเด็นไม่เก่งเลยนะ โกคุเดระ ฮายาโตะ" ฮิบาริว่า "คำพูดนั้นไม่ทำให้ฉันโมโหหรอกนะ"

 

"และถ้าเป็น ดีโน่ คาบัคโรเน่ล่ะ" โกคุเดระสวน รอยยิ้มบางเข้ามาแทนที่โกคุเดระผิดกับฮิบาริที่เริ่มขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ "เจ้านั้นมันยังไม่ตัดใจจากแกหรอกนะ"

 

            อดีตที่ฮิบาริเก็บเอาไว้เริ่มเผยออกมา  โกคุเดระรู้เรื่องความสัมพันธ์ในอดีตสองคนนี้ดี...ทั้งเขาและฮิบาริไม่เคย ก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวซึ่งกันและกัน  แต่ในเมื่อฮิบาริเป็นคนพูดเรื่องในอดีตขึ้นมาก่อน  ตัวเขาเองก็ไม่อยากโดยพูดอยู่ฝ่ายเดียว

 

"แกกับเจ้านั้นแทบไม่เคยเจอหน้ากันเลยไม่ใช่เหรอ" โกคุเดระยืนขึ้นและหัวเราะเบาๆ "ถึงจะตบตาว่าคุยกันเสมอแต่ก็ติดต่อผ่านโรมาริโอ้"

 

            จิตสังหารแผ่ออกมาจากฮิบาริ  ใบหน้าเรียบเฉยของชายหนุ่มผมดำไม่มีบ่งบอกอารมณ์อะไรแต่สายตาจ้องไปยังคน พูด  ชายหนุ่มผมเงินเดินเข้าไปหาอีกฝ่าบไม่สนใจจิตสังหารที่แผ่ออกมาอย่างเข้มข้น

 

            โกคุเดระเอามือจับไหล่ฮิบาริเบาๆ "ฉันสงสารนายจริงๆนะ ฮิบาริ"

 

"ฉันจะขย้ำแกให้ตาย" ฮิบาริเอ่ยลอดริมฝีปาก

 

                พลันทอนฟาสีเงินก็เฉียดผ่านปลายคางของโกคุเดระไปนิดเดียว  ปลายคางขาวนวลของชายหนุ่มมีรอยถากของทอนฟาและเลือดก็เริ่มไหลออกมา  แต่โกคุเดระไม่สนใจ...เขาเริ่มรู้สึกสนุกกับการยั่วโมโหฮิบาริซะแล้ว

 

"นายกับฉันก็ไม่ต่างกันเลยแม้แต่น้อย" โกคุเดระนำแขนเสื้อเช็ดเลือดออก "ว่าไงล่ะ  รู้สึกโมโหขึ้นมาหรือยัง"

 

"ฮึ... ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายน่าสงสาร" ฮิบาริขยับยิ้มยั่ว และนำทอนฟาพาดที่คอขาวๆของโกคุเดระ "ฉันเป็นฝ่ายทิ้งเจ้านั้น... แต่แกมันอีกอย่าง"

 

                ชายหนุ่มผมดำเริ่มขยับประชิดตัวร่างบางตรงหน้า  จนใบหน้าทั้งคู่ห่างกันแค่ไม่กี่นิ้ว "จะให้ฉันช่วยปลอบมั้ยล่ะ พ่อคนอกหัก"

 

"ฉันไม่ต้องการ" โกคุเดระว่าพลางจับทอนฟาและกระชากให้คนตรงหน้าเข้ามาใกล้ มองผิวเผินทั้งคู่เหมือนจะแนบชิดกันถ้าไม่มีทอนฟาอีกข้างกั้นเอาไว้ เขากระซิบใส่ฮิบาริ "ปลอบใจตัวแกเองดีกว่าฮิบาริ "

 

"คำนั้นไม่ได้อยู่ในพจนานุกรมของฉันโกคุเดระ" ฮิบาริกระตุกยิ้มพลางเลื่อนริมฝีปากเขาไปใกล้ริมฝีบางของอีกฝ่าย สัมผัสเย็นเยียบของฮิบาริทำให้โกคุเดระสะดุ้ง แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร...จนอีกฝ่ายยอมล้าถอยไปเอง

 

"น่าเบื่อ..." ฮิบาริเก็บทอนฟาตามเดิม "นายเองไม่เห็นจะมีเสน่ห์เหมือนที่เจ้านั้นพูดเลย"

 

            โกคุเดระมองฮิบาริที่เดินหนีไปที่โซฟา  เสน่ห์อย่างนั้นเหรอ..

 

..เสน่ห์เนี่ยนะ!!!...

 

เจ้าบ้าเบสบอลพูดอะไรกับฮิบาริบ้างเนี่ย!  เพียงแค่ความคิดก็ทำให้โกคุเดระหน้าแดงจนชายหนุ่มผมดำเลิกคิ้ว  ทีเมื่อกี้จูบเข้าไปแล้วไม่เห็นเขินพอพูดถึงยามาโมโตะก็หน้าแดง  ตกลงเจ้านี่มันก็ยังคิดถึงยามาโมโตะ ทาเคชิอยู่ดี

 

"หน้าแดงแล้วนะ" ฮิบาริเตือน

 

"เรื่องของฉันแกไม่ต้องมาเจือกเลย" อาการเขินนั้นทำให้โกคุเดระระงับอารมณ์ไม่ถูก จึงเผลอใช่นิสัยเก่าแก้เขินด้วยการหาเรื่องคนอื่น "เมื่อไหร่ไอ้พวกเนโร่มันจะมาซักทีเนี่ย  รอมาชาติกว่าแล้ว!!!"

 

"เวลาผ่านไปสิบนาที" ฮิบาริกล่าว "แต่ก็ช้าเกินไป"

 

"ฉันไม่ได้ขอความเห็นนายนะฮิบาริ" โกคุเดระพูดเสียงดัง

 

"ฉันพูดให้ฮิเบิร์ดฟัง" ฮิบาริแถหน้าตาย เจ้านกน้อยสีเหลืองที่ซุ่มอยู่ในกระเป้าเสื้อมาน้อยร้องขึ้น "ฮิบาริ! ฮิบาริ!"

 

                ชายหนุ่มผมเงินปลายตามองเจ้าฮิเบิร์ด  อุตส่าห์เอามาด้วยสมกับเป็นคนบ้านกจริงๆ "ขนาดมาเจรจายังพกมาอีกนะ"

 

"มันเรื่องของฉัน" ฮิบาริว่า  และเห็นฮิเบิร์ดดูท่าทางแปลกไปและร้องลั่น

 

"มันมาแล้ว!!!  มันมาแล้ว!!!"

 

                ฮิบาริจุ๊ปากให้นกน้อยเงียบเสียงและหลับตาฟังเสียงข้างนอกห้อง  โกคุเดระเองก็เงี่ยหูฟังเช่นกัน

"เบามาก คงไม่ใช่ธรรมดา"

 

"ท่าทางร่วมสิบคนได้ นอกจากนั้นเป็นพวกกระจอก" ฮิบาริบอกจนทำให้โกคุเดระทึ่ง   

 

                ทั้งคู่เตรียมอาวุธประจำกายออกมา  ปืนบาร์เรตต้าสีเงินกระชับอยู่ในมือโกคุเดระ ส่วนฮิบาริก็เตรียมทอนฟาพร้อม

 

"เข้ามาใกล้แล้ว" ฮิบาริกล่าว

 

"หนึ่ง สอง สาม" โกคุเดระให้สัญญาณหลังจากนั้นก็มีกระสุนมากมายรัวใส่ประตูมาจากข้างนอก ชายฉกรรจ์ในชุดดำมากมายกรูเข้ามาและยิงทุกอย่างที่ขวางหน้า 

 

                เสียงกราดยิงดังระงมไปทั่วห้องรับรองแขก  เศษฟองน้ำ  และเครื่องแก้วกระจัดกระจายเต็มห้อง  เมื่อเสียงปืนสงบลงเจ้าพวกนั้นจึงเข้ามาตรวจตราและพบว่าเหยื่อที่ตนมาสังหาร ไม่อยู่ในห้อง

 

"อะไรกัน! ...ก็ท่านบอกว่าเจ้าพวกนี่ไม่ได้ออกไปไหน!" เสียงสบถตามมาทันทีเมื่อตรวจสอบความเสียหายภายใจห้อง

 

"หรือหนีออกไปทางหน้าต่างครับ ลูกพี่" อาสาสมัครคนหนึ่งเดินไปที่ระเบียงที่เปิดโล่งไปสู่ทะเลกว้าง ด้วยความสูงของชั้น 7 แถมข้างล่างก็เป็นโขดหินแหลม คงไม่มีใครบ้ากระโดดออกไป

 

ลูกน้องเข้ามารายงานทันที  "ไม่พบเหมือนกันครับ!"

 

"ท่าทางมันคงจะหนีไปแล้ว ไปตามจับพวกมันเร็ว"

 

"ครับ!!!"

                เหล่าชายฉกรรจ์วิ่งออกจากห้อง  เวลาผ่านไปซักพักทั้งโกคุเดระกับฮิบาริก็กระโดดลงมาสู่ระเบียงอีกครั้ง  ทั้งคู่อาศัยหลบบนขอบประตูหน้าต่าง โชคดีที่ลูกน้องกระจอกไม่เงยหน้าขึ้นเพราะไม่เช่นนั้นความคงแตก

 

"ไม่นึกว่าแกจะหลบนะ" โกคุเดระประชด เพราะจู่ๆเจ้านี่มันก็ลากเขามาหลบออกมาข้างนอกระเบียง

 

"ฉันฉลาดไม่เหมือนใครบ้างคนหรอก" ฮิบาริว่า

 

                การลุยทุกสถานการณ์ของฮิบาริก็มีข้อแม้เหมือนกัน  ถ้าอีกฝ่ายมีจำนวนคนและอาวุธที่ได้เปรียบกว่ามาก  การหลบก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าเกลียด

 

                โกคุเดระไม่สนใจคำประชดของฮิบาริ "ทำยังไงต่อไปล่ะ ท่าทางฝ่ายนี้คงไม่อยากเจรจาด้วยแน่ๆ"

 

"จัดการขย้ำพวกมันให้เละไง" ฮิบาริขยับยิ้มเหี้ยม  "โดยเริ่มจากเจ้าหนูตัวนั้นเป็นคนแรก"

 

                ฮิบาริจัดการเอาทอนฟาเขวี้ยงไปที่ขอบประตูที่เปิดโล่ง  จนวงกบไม้ร้าวเป็นเสี่ยงๆเผยให้เห็นชายคนหนึ่งที่กำลังยืนแอบฟังพวกเขาอยู่  พอลี เชารู้ตัวว่าแอบไปก็ไร้ประโยชน์จึงก้าวออกมาหาทั้งคู่  รอยยิ้มทางการค้าแย้มออกมาเหมือนแสดงความชื่นชมที่ทั้งคู่รอดออกมากจากการ สังหาร

 

"ขอเชิญท่านผู้พิทักษ์พบบอสได้แล้วครับ" คำพูดกับสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นช่างสวนทางกันนัก เชาหันไปสบตาดวงตาสีมรกตของผู้พิทักษวายุ "บอสของพวกผมรอที่ห้อง"

 

"ฝากบอกบอสแกด้วย การเจรจาเป็นอันยกเลิก" โกคุเดระตอบ ใครที่รับคำชวนบ้าๆแบบนี้คงมีแต่คนบ้าเท่านั้นที่ยอมรับ

 

"ส่วนฉันสนใจจะขย้ำคนเท่านั้น"

 

            ฮิบาริพุ่งตัวไปหาเชาทันที  ทอนฟาสีเงินตวัดอย่างรวดเร็วจนแทบมองตามไม่ทันทางด้านศัตรูที่ตกเป็นเป้า หมายการขย้ำก็เบี่ยงหลบออกไปข้างหลัง  ใบหน้าดูไม่ทุกข์อะไรนักกับการถูกโจมตีอย่างกะทันหัน 

 

"ฝีมือไม่เลว" ฮิบาริเอ่ยชม  ชายหนุ่มยังโจมตีคนตรงหน้าโดยไม่ให้อีกฝ่ายได้หยุดพัก  แต่ศัตรูที่ตรงหน้าก็คงมีฝีมือพอตัวเพราะไม่ทันไหร่มือข้างหนึ่งก็สามารถจับทอนฟาข้างหนึ่งของฮิบาริด้วยมือเปล่า

 

            เชากล่าวพร้อมรอยยิ้ม  ดวงตาเรียวชั้นเดียวมองไปยังโกคุเดระไม่ใช่ ฮิบาริ "ขอความกรุณาตามผมมาด้วยครับ"

 

"คิดเหรอว่าฉันจะทำตาม" ฮิบาริที่กำลังหมกมุ่นกับการต่อสู้  นำทอนฟาอีกข้างซัดไปขมับอีกฝ่ายหมายจะทำให้กะโหลกร้าว  แต่กลับมีเสียงกระสุนดังขึ้นขัดซะก่อน

 

"พอได้แล้ว ฮิบาริ" โกคุเดระที่เพิ่งยิงปืนออกไปส่งๆ เรียกความหงุดหงิดของฮิบาริมาสู่ตน  ชายหนุ่มผมเงินเดินไปหาเชาที่ยังคงยิ้มเหมือนเดิม "บอสของแกอยู่ที่ไหน?"

 

"เชิญเลยครับ" เชาปล่อยทอนฟา แต่นั้นก็ไม่ทำให้ฮิบาริหยุดลงแม้แต่น้อยก่อนจะเอ่ยปากถามคนที่มาจุ้น "คิดจะทำอะไรของนายมิทราบ"

 

"แค่ติดใจอะไรนิดหน่อย" โกคุเดระตอบ  เขาสงสัยว่าเจ้านี่มันมองเขามาตั้งแต่ตอนแรกแล้ว  แม้กระทั่งตอนสู้กับฮิบาริก็ยังจ้องมาที่เขา  ไม่สนใจรวบรวมสมาธิกับศัตรูอย่างฮิบาริแม้แต่น้อย

 

"สมแล้วที่เป็นมือขวาวองโกเล่" เชากล่าว "บอสของผมต้องการคุยกับคุณน่ะครับ"

 

                คำนั้นเน้นไปที่โกคุเดระคนเดียว  ทางด้านฮิบาริที่ดูเหมือนโดยเมินไปชั่วขณะขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด 

 

"จะทำอะไรก็เรื่องของนาย" ฮิบาริกล่าว "แต่เจ้านี่มันต้องตายอยู่ที่นี่"

 

"เรื่องนั้นคงจะไม่ได้หรอกนะครับ แต่ทางผมได้หาความบันเทิงสำหรับคุณแล้ว"

 

                พลันกรงหล็กกล้าก็ร่วงลงมากั้นระหว่างเชากับฮิบาริ  "เชิญสำราญกับกรงนี้ไปพลางๆก่อนนะครับ  ส่วนคุณเชิญตามผมมาเลยครับ"

 

                ชายหนุ่มชาวจีนผายมือเป็นการเชิญ  โกคุเดระตามไปโดยไม่ตอบโต้อะไรเพราะกรงเหล็กเล็กๆแบบนั้นคงไม่คณามือฮิบาริอยู่แล้ว

 

...ที่สำคัญมากกว่านั้น  ทำไมฝ่ายนี้ต้องการพบเขาต่างหาก...

 

..................................................................................................

 

                ชายหนุ่มชาวจีนนำผู้พิทักษ์มาถึงหน้าห้องที่มองดูแล้วก็คือห้องพักธรรมดาๆ สำหรับแขกทั่วไป  เมื่อทั้งคู่เข้าไปที่ในห้อง ดวงตาสีมรกตของโกคุเดระก็เบิกกว้างทันที  ความทรงจำที่ถูกฝังลึกในจิตใจมานานเริ่มผุดขึ้น

 

คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้มองโกคุเดระด้วยสายเหยียดๆ ที่ถึงแม้จะมีแค่ข้างเดียวก็ทำให้เขาแทบจะยั้งตัวเองไม่ให้เข้าไปบีบคออีกฝ่าย

 

"กะ แก... เดเมียน!!!!" เสียงตะโกนกร้าวดังขึ้น "ทำไม แกถึงมาอยู่ที่นี่!!!"

 

                จากความทรงจำอันเลือนรางสมัยเด็กๆ ชายผู้นี้น่าจะถูกไฟครอกตายไปตั้งนานแล้ว... แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าบ่งบอกความจริงที่ว่าชายคนนี้ยังไม่ตาย

 

"ยังจำได้มั้ยหนูน้อยฮายาโตะ" เสียงน่ารังเกียจของมันพูดขึ้น "เติบโตจนกลายเป็นชายหนุ่มงดงามสมกับมีเชื้อสายผู้ดี ไม่ผิดหวังจริงๆ"

 

                เสียงหัวเราะดังตามมาหลังจากคำพูดนั้น  โกคุเดระกัดฟันตัวเองกรอดพยายามไม่เผยความอ่อนแอของตนให้ชายคนนี้รับรู้

 

  "ผิดหวังจริงๆ รู้แบบนี้ฉันน่าจะจิ้มตาแกให้บอดทั้งสองข้างเจ้าหมูโสโครก!"

 

"กล้าต่อบอกต่อคำกับฉันเรอะ" เดเมียน ตะโกนกร้าว "เป็นแค่สวะวองโกเล่ อย่าขึ้นมาขึ้นเสียงกับฉันนะเจ้าหนู!! ฉันคือฉี ฟู บอสของเนโร่แฟมิลี่จำใส่หัวแกไว้!!!"

 

                รอยยิ้มบิดเบี้ยวแสยะออกมาจากใบหน้าที่ไม่ต่างจากหมู  ยังคงน่ารังเกียจและโสโครกจนโกคุเดระอยากอาเจียน  ชายหนุ่มผมเงินกำมือตัวเองแน่นสงบอารมณ์ไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านนึกถึงอดีตเก่าๆ  งานที่รุ่นที่สิบมอบหมายให้ต้องไม่ถูกชายโสโครกคนนี้ทำให้เสียเรื่อง

 

"ฉันจะมาเตือนแกไม่ต้องร้นไปหรอก ฉีฟู" ชายหนุ่มผมเงินพูดข่มขู่ ถึงแม้ตัวเองจะโดนข่มขู่เรื่องในอดีตก็ตาม "ไม่ใช่สิ  น่าจะเรียกว่าเดเมียนมากกว่าถึงแกจะชุบตัวเป็นอะไรก็ตามอย่าคิดมากำแหงใน ถิ่นวองโกเล่  นี่คือการตักเตือนครั้งแรก"

 

"ถ้าแกคิดกำแหงอีกเป็นครั้งที่ 2 ไม่จบลงแค่แฟมิลี่ของแกเท่านั้น  ลูกตาอีกข้างฉันจะควักให้อีแร้งจิกกินไม่เหลือซาก!!!"

 

"กล้าพูดแบบนี้กับผู้มีพระคุณกับฉันเรอะ ฮายาโตะ" เดเมียนพูดเสียงเย็นพลางหัวเราะเบาๆ จนเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยไขมันสั่นเทิ่ม "ลืมไปแล้วเหรอว่าฉันเคยช่วยแกเห็นสวรรค์ไปแล้วครั้งหนึ่ง"

 

"หุบปากเน่าๆของแกซะ!!!"  ชายหนุ่มผมเงินตะโกนกร้าว เนตรสีมรกตมองเจ้าหมูโสโครกรงหน้าที่ยังหัวเราะต่อไป

 

แต่เดเมียนก็ยังไม่หยุดยังเล่าอดีตอันน่าอับอายของโกเดระต่อไป "ตัวของแกนั้นเล็ก บอบบางน่ารักจนฉันถึงกับหลงเลยล่ะ"

 

"หุบปาก!!!" โกคุเดระตะโกน  สติที่ระงับไว้ใกล้จะถึงจุดสิ้นสุด...

 

"พอมาเห็นแกตอนนี้ทำให้ฉันคิดไม่ผิดจริงๆ" เดเมียนลุกขึ้นพลางพยุงร่างอันอวบอ้วนออกมาหาชายหนุ่มผมเงิน ดวงตาที่เหลือเพียงข้างเดียวชื่นชมร่างบางตรงหน้าและถือวิสาสะจับมืออีกฝ่าย โดยไม่ได้รับอนุญาต

 

"ไม่คิดอยากจะหาความสุขอีกครั้งหรือไง ฮา-ยา-โตะ?"

 

                เส้นใยบางๆแห่งความอดกลั้นขาดสะบัดลง ชั่วพริบตาบาเรตต้าสีเงินก็จ่อไปที่หน้าผากของ           เดเมียนและลั่นไกสังหารชายโสมมที่อยู่ตรงหน้าล้มลง

 

...ไม่มีเสียงร้อง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น... เดเมียนเบิกตากว้าง ร่างนั้นกระตุกสองสามทีก่อนจะสงบลงใต้เท้าแทบของโกคุเดระ

 

            ลี เชาที่สังเกตการณ์อยู่ข้างหลังแปลกใจเล็กน้อยกับการกระทำอุกอาจของผู้พิทักษ์  หนุ่มชาวจีนยังคงยืนนิ่งสงบอยู่ที่เดิม

 

โกคุเดระปรายตามามองลูกน้องของเดเมียนที่ยืนนิ่งๆ

 

"เป็นเรื่องที่น่าอับอายมากสินะครับ" หนุ่มชาวจีนถาม ท่าทางไม่เดือดร้อนอะไรที่บอสตนเองตายต่อหน้าต่อตา

 

"อยากตายเหมือนกันเรอะแกน่ะ" คำพูดห้วนๆเอ่ยออกมา

 

"ผมไม่อยากตายหรอกครับ" เชาว่าพลางแย้มยิ้มทางการค้าอีกครั้ง  "ถ้าคุณจะกรุณาผมขอหนีก่อนแล้วกัน"

 

                หนุ่มชาวจีนค้อมตัวลงต่ำเหมือนที่ผ่านมาและเดินเลี่ยงออกไปประตูอีกด้านที่ เป็นช่องทางลับ  เมื่อโกคุเดระเดินออกจากห้องก็พบกับฮิบาริยืนรออยู่ข้างนอก 

 

"ฉันได้ยินเสียงปืน" ฮิบาริเอ่ย  ดวงตาคมดำมองไปที่บาร์เรตต้าในมือของอีกฝ่าย "ฝีมือแกใช่มั้ย?"

 

"เออ" โกคุเดระตอบสั้นๆ  ชายหนุ่มเอาหัวซบลงบนบ่าของฮิบาริและออกคำสั่ง "ฝากแกโทรหารุ่นที่สิบด้วย ฉันเหนื่อย"

 

            ชายหนุ่มผมดำรู้สึกถึงความชื้นตรงไหล่ที่เจ้าหัวเงินเอาหน้ามาซบ  คำถามที่อยากจะเอ่ยไม่กล่าวออกไป เขาไม่ใช่คนโง่  และเจ้านี่มันก็ไม่โง่ด้วย

 

                ...ทุกคนย่อมมีปมอยู่ในใจทุกคน..

               .... เขาไม่อยากจะสะกิดปมของใครหรอก...

 

"ได้..." ฮิบาริกล่าวพลางพลักคนตรงหน้าออกไปห่างๆ จนร่างบางของชายหนุ่มล้มลงกับพื้น เมื่อเข้าไปดูในห้องก็เห็นร่างชายวัยกลางคนนอนหงายอยู่บนพื้น  บนนิ้วมีแหวนสัญลักษณ์ของเนโร่แฟมิลี่ประดับอยู่  

 

คราวนี้ฮิบาริรู้แล้วว่ากระสุนปืนที่ถูกลั่นไกออกไปเป็นใคร?

 

 ...แต่ปัญหาต่อจากนี้ต่างหาก  คงจะวุ่นวายแน่ๆ.....

 

"ปัญหาที่นายก่อฉันจะเป็นคนรายงานเอง คงรู้ผลการกระทำนี่ดีนะโกคุเดระ ฮายาโตะ"

 

                โกคุเดระพยักหน้าและปล่อยฮิบาริเดินจากไป  ข้อดีหนึ่งของฮิบาริคือ  เจ้านี่ไม่เคยซักไซ้ใคร 

  เขานั่งจ้อมนึกถึงอดีตที่อยู่ในความทรงจำ  นึกโทษชะตาที่กลั่นแกล้งเขาไม่สิ้นสุด..ผู้ชายที่ตายอยู่ในห้องเขาไม่นึก เสียใจแม้แต่น้อยที่ได้สังหารมัน  มัจจุราชควรพามันไปนรกตั้งแต่เมื่อ 14 ปีก่อนไม่ใช่มานั่งลอยหน้าลอยตาเสพสุขแบบนี้

                เขามองมือซ้ายของตัวเอง... รู้สึกขยะแขยงที่เจ้าหมูโสโครกนั้นบังอาจแตะต้อง ถ้าหากมีมีดอยู่ตรงนี้เขาคงจะหยิบมันและหั่นมือซ้ายให้เสนียดที่ติดมาหายออกไป

 

"ทำไมแกถึงไม่ที่นี่นะเจ้าบ้าเบสบอล..." เสียงสะอื้นร้องออกมา  ดวงตาสีมรกตมองมือซ้ายของตัวเอง คำสัญญาบ้าๆดังขึ้นมาอีกครั้ง

 

"จากนี้และตลอดไป ฉันจะอยู่กับนายและเป็นมือซ้ายของนาย"

 

"ฉันรักนายนะโกคุเดระ"....

 

......................................................................................................................TBC

 

 

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านจนจบค่ะ  พยายามจะแต่งฟิคนี้ให้ดาร์ก  ไม่รู้จะดาร์กถูกใจผู้อ่านหรือเปล่า ตอนนี้โน่ยังไม่โผล่แต่ตอนต่อไปเฮียโน่มาแน่ค่ะ..

 

 

 

 

 

 

 

นอกเรื่อง : เห็นช่วงนี้ดราม่า NC มาแรง  รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ดราม่าช่างเข้าใกล้ตัวเองนัก (ฮา) แต่เราแต่ง PG นี่นะคงไม่เป็นไร (มั้ง?)

 

ปล.สุดท้ายก้ไม่ได้อัพรูปกระทงตัวเอง  ก็มันผ่านเทศกาลมาแล้วนี่หว่า

 

 

ไว้เอนทรีย์หน้าเจอกันใหม่นะคะ