สวัสดีค่า วันนี้เหมือนกินยาผิด จขบ. ลงฟิคเร็วกะเขาด้วย!!!

(ปกติคุคุริ ดองเป็นสัปดาห์ อ่ะ!!! อย่าถามถึงไหดองเค้านะ)

 

ฟิคนี้ตั้งใจแต่งแค่ 3 ตอนจบ  ตอนหน้าเรื่องนี้ก็จบแล้ว ขอฝากอ่านเรื่องนี้ด้วยนะคะ 

 

 

Edit**** ขออภัยด้วยนะึคะ Exteen เป็นอะไรไม่รู้ ฟิคหายไปหมดเลย ทั้งรูปและตอบคอมเม้นต์หายหมดเลย

ตอนนี้ลงเฉพาะฟิคนะคะ 

 

Title : Poison Love

Author : Kukuri~~~ 

Pairing : Shizuo x Izaya

Rate : PG

 

Part 1 

 

เฮวาจิมะ ชิสึโอะ  ไม่เคยอารมณ์พุ่งพล่านแบบนี้มาก่อน  ถึงเขาจะเป็นคนรักสงบและไม่หาเรื่องใครก่อน  แต่ยามใดเมื่อเห็นหน้าไอ้เวรอิซายะความโกรธแค้น และความเกลียดชังก็ทำให้เขาอาละวาดราวกับสัตว์ป่าทุกที

 

                ตั้งแต่เห็นไอ้เวรตะไลนั้นเป็นครั้งแรกที่โรงเรียน ชิซึโอะก็บอกกับตัวเองว่ารู้สึกเกลียดขี้หน้าหมอนี้  ไม่ใช่เพราะดวงตาสีแดงเจ้าเล่ห์หรือรอยยิ้มแสยะที่เย้ยหยันเขา  แต่สัณชาตญาณของเขาต่างหากที่ร้องเตือน

 

...และมันก็ไม่ผิดจากที่เขาคิด...

 

ตูม!!!

                เครื่องขายน้ำอัตโนมัติถูกโยนทักทายเพื่อนเก่าที่มาเดินเตร็ดเตร่ในอิคะบุคุโร่อีกครั้ง  ผนังตึกที่ฉาบด้วยซีเมนต์ปริร้าวเพราะแรงกระแทกจากเครื่องขายน้ำอัตโนมัติ  แต่คนที่เป็นเป้าหมายนั่นยังยืนทำไม่รู้สึกรู้สาอะไร

 

"ทักทายกันแต่เช้าเชียวนะชิสึจัง~"

 

"มาหาแต่เช้าแบบนี้  อยากตายมากสินะ อิ...ซา..ยา..คุง~"

 

                ชิซึโอะสืบเท้าเขาไปใกล้อีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่ดูออกมาว่าเป็นการเสแสร้ง  นับตั้งแต่พบกันหน้าสถานีรถไฟไอ้เวรอิซายะก็มากวนประสาทเขาไม่เว้นแต่ละวัน  และยิ่งทวีความโกรธแค้นในใจชิซึโอะเรื่อยมา

 

...ฆ่า ฆ่า ฆ่า!!! คำๆนี้ดังก้องในใจชิซึโอะตลอด...

 

"เอาอีกแล้วนะ ชิสึจัง~" อิซายะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ นั้นยิ่งทำให้ชิซึโอะอยากหาอะไรเขวี้ยงใส่ปากให้มันหยุดพล่ามซักที "บอกกี่ครั้งแล้วไง ทำลายทรัพย์สินแบบนี้ระวังโดนตำรวจจับอีกรอบล่ะ"

 

"เลิกเรียกชื่อฉันแบบนี้ซักที!" ชิซึโอะคำราม "ชื่อของฉันคือเฮวาจิมะ ชิซึโอะ!"

 

"ก็ได้ ก็ได้ ชิสึจัง" อิซายะยังกวนโมโหไม่เลิก  แต่ก็ชักมีดออกมาเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้ "แต่ก็นะ ทำไงได้ก็มันติดปากไปแล้วนี่นา ชิสึจัง~"

 

"แก๊!!!"

 

                หมัดลุ่นๆของชิซึโอะเฉียดหน้าของอิซายะไปเพียงนิดเดียว  กำแพงตึกโชคร้ายที่อยู่เบื้องหลังแตกเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นผงมากมายกระจายฟุ้งไปทั่ว  อิซายะที่หลบได้หวุดหวิดยังคงยิ้มใจเย็นอยู่แต่ก็แอบเหงื่อตกทีเดียว

 

...ถึงกับทำให้ผนังตึกเป็นรูได้  นายเนี่ยมันสัตว์ประหลาดชัดๆ...

 

                ไม่ทันให้อิซายะคิดเรื่อยเปื่อยไปไกล ชายหนุ่มผมทองก็พุ่งตัวมาหาอีกครั้งแต่คราวนี้อิซายะไม่ยอมตกเป็นเหยื่อฝ่ายเดียว  มีดสั้นคมกริบตวัดผ่านใบหน้าของชิซึโอะเรียกเลือดอีกฝ่ายให้ไหลออกมา  พร้อมกับงัดคมมีดชูขึ้นและจวงลงตรงหน้าท้องแบนของชายหนุ่มผมทอง 

 

ฉึก!!!

 

แต่ทว่าคมมีดนั้นกลับนิ่งอยู่กับที่  ด่างดวงสีแดงเล็กๆ เปอะเปื้อนเสื้อเชิ้ตสีขาวของชิซึโอะ  ดูเล็กน้อยกว่าที่ควรจะเป็นทั้งๆที่อิซายะออกแรงแทงเต็มกำลัง  แต่มีดพับนั้นกลับสร้างรอยแผลเพียงเล็กน้อย

 

                อิซายะยิ้มเครียดออกมา  เหงื่อเม็ดเล็กไหลซึมตามไรผม  ดวงหน้าเรียวเงยหน้ามองชิซึโอะที่กำลังยิ้มเหี้ยมให้

 

"ชิสึจังเนี่ยทำหน้าเจ็บปวดหน่อยไม่ได้รึไง" อิซายะยังคงพูดใจเย็น ยังคงกดมีดสุดกำลังหวังเรียกเลือดอีกฝ่ายมากกว่านี้ "ดูสิฉันอุตส่าห์แทงเต็มกำลัง แต่ทำไมได้เพียงเท่านี้ล่ะ"

 

"..."

 

"อ่า...ครั้งก่อนนึกว่าแทงเบาไป แต่ยัง 5 มิลเท่าเดิมหรือนี่"

 

"..."

 

"แต่ก็นะ... คงไม่แปลกอยู่แล้วสำหรับสัตว์ประหลาดอย่างเธออยู่แล้วนี่"

 

                ขณะกำลังพูดอิซายะก็สบตาอีกฝ่ายไป  เห็นดวงตาสีอำพันในกรอบเลนส์สีชานั้นคุกรุ่นไปด้วยความโมโห  ชิซึโอะขยับยิ้มเหี้ยมให้อีกฝ่ายและคว้ามือบางของอิซายะขึ้นมา บีบแน่นจนอิซายะรู้สึกเจ็บแปร๊บเข้าไปถึงกระดูก

 

"อยากรู้หรือเปล่าล่ะ อิ..ซา..ยะ..คุง~" ชิซึโอะกระชากข้อมือบางออกจนอาวุธคมกริบนั้นหลุดออกจากมือ  "ว่าตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่!!!"

 

ใบหน้าของชิซึโอะยื่นเข้ามาประชิดจนเกือบจะชนกัน อิซายะรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของชิซึโอะที่รดแก้มของเขา  ใจของชายหนุ่มผมดำเต้นรัวโดยไม่มีสาเหตุ

 

 "แหมๆ ใครจะเดาใจชิสึจังออกล่ะ" อิซายะยิ้มหวานสู้  พร้อมนึกหาทางหนีทีไล่สำหรับสถานะการณ์หมิ่นเหม่ตอนนี้ เขากำลังเสียเปรียบสุดๆ  "ตั้งแต่เมื่อก่อ