สวัสดีปีใหม่ค่ะทุกคน!!

 

ในที่สุดก็ปั่นพาร์ทสองเสร็จซักที  ขอให้ทุกคนสนุกกับฟิคเรื่องนี้นะคะ

 

Title : พันธนาการ

Author : Kukuri~~~ ,little-fin

Pairing : Dino x Hibari [D18]

Rate : PG-15

 ****ใครที่ยังไม่ได้อ่านพาร์ทแรก กดลิงค์นี้เลยค่ะ >>> PART 1

หมายเหตุ   มัน คือฟิกคิดสั้น(อีกแล้ว) สองตอนจบ อืม...ดูเหมือนจะเป็นตอนพิเศษของนิยายดองชื่อเรื่อง ......(พันธนาการอะไรซักอย่างนี่แหละ  ฮาๆๆๆๆ) 

พยายามแต่งให้หวาน แต่ไม่หวานเลย ผู้ใดอ่านแล้วงง กรุณาอย่าเอากะละมังมาเขวี้ยงใส่เจ้าของบล็อกเน้อ... 

 

เริ่มอ่านกันเลยดีกว่า...

“วันนี้กลับช้าจังเลยนะครับบอส”

 

 

                คนสนิทของดีโน่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นบอสหนุ่มก้าวเข้ามาในรถ โรมาริโอ้เข้าเกียร์ก่อนรถจะพุ่งไปข้างหน้า พลางเหลือบมองกระจกหลังที่เห็นสีหน้าบอสไม่ค่อยดีนัก

 

 

“มีเรื่องลำบากใจหรือเปล่าครับ” น้ำเสียงเป็นห่วงพูดขึ้น “หรือยังไม่ชินที่เป็นอาจารย์?”

 

 

“เฮ้อ.. ก็ประมาณนั้นล่ะ” ดีโน่ตอบรับพลางถอนหายใจยาว “เพิ่งเข้าใจความรู้สึกของรีบอร์นตอนนี้ล่ะ ..เจอลูกศิษย์เอาแต่ใจ

นี่ ทำตัวไม่ค่อยถูกเลย”

 

 

                โรมาริโอ้หัวเราะเบาๆ และมองไปยังถนนตรงหน้า “ฮะๆ คงเข้าใจความรู้สึกของคุณรีบอร์นแล้วสินะครับ เมื่อก่อนบอสเองก็เป็นเด็กเอาใจ ขี้แยขนาดนั้น  กว่าจะฝึกให้เป็นผู้เป็นคนได้ ผมเองยังเหนื่อยใจแทนคุณรีบอร์นเลย”

 

 

“ตอกย้ำกันเข้าไป ไม่ให้กำลังใจเลยนะโรมาริโอ้” ดีโน่เอ่ยประท้วงก่อนจะเอนหลังกับเบาะนุ่ม ชายหนุ่มถอดแว่นตากรอบหนาออกพลางเหม่อมองท้องฟ้าที่มืดลงทีละน้อย ตัวโรงเรียนเริ่มห่างออกไปจากสายตาหลังจากนั่งรถไปซักพักใหญ่ ดีโน่จึงเอ่ยปากถามคนสนิท

 

 

“...นี่โรมาริโอ้ เรื่องสมมตินะ สมมติ ถ้า...ถ้าสมมติว่า คนที่เราแอบชอบไม่ชอบเราเลย ถ้าเป็นนายจะทำยังไง?”

 

 

“หืม? บอสไปตกหลุมรักเด็กนักเรียนคนไหนละครับ” โรมาริโอ้หันหลังมามองบอสทันที พลางยักยิ้มกริ่ม “สงสัยคงโดนปฏิเสธชัวร์ ถึงมาปรึกษาผมแบบนี้”

 

 

“มองทางข้างหน้าสิ” ดีโน่ร้องโวยวาย ก่อนจะรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน “ไม่ใช่สักหน่อย ตอบมาถ้าเป็นนายจะทำยังไง”

 

 

“ถ้าเป็นผมคงจะพยายามตามตื้อจนเธอชอบให้ได้” โรมาริโอหัวเราะ “ฮะๆ แต่ถ้าตื้อแล้วเธอไม่ชอบผมอีกคงจะตัดใจน่ะครับเพราะขืนทำต่อไปคงทำให้อะไรดี ขึ้น แถมจะสร้างความทรงจำที่ไม่ดีแก่กันอีก”

 

 

“อย่างงั้นเหรอ...”

 

 

“ครับ แต่ผมเองก็คงจะมองดูแลเธอห่างๆ ต่อไป คอยดูว่าเธอมีความสุขมั้ย? ต่อให้เธอจะไม่รู้เลยว่าผมจะคอยตามดูแลอยู่ก็ตาม”

 

 

“ฟังดูโรแมนติกดีนะ”

 

 

“ฮะๆ พูดไปก็ดูเหมือนเท่นะครับ” โรมาริโอ้นึกถึงความหลัง ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แต่ตอนเห็นการ์ดเชิญไปงานแต่ง ผมดื่มเหล้าเมาสามวันสามคืนเลยล่ะ โอ๊ะ... ดูท่าทางฝนคงจะตกนะครับ”

 

 

                จู่ๆ โรมาริโอ้ก็เอ่ยขึ้น เมื่อเห็นเมฆที่ก่อตัวหนาผิดปกติและอากาศที่ชื้นอย่างรวดเร็ว “ท่าทางคงเป็นฝนเปลี่ยนฤดู”

 

 

“อืม คงจะใช่” ชายหนุ่มเออออไป ในช่วงอากาศเปลี่ยนฤดูเขาสู่หน้าหนาว  อาจจะมีฝนหลงฤดูตกลงมาบ้าง แต่แล้วดีโน่ก็รู้สึกว่าเหมือนตัวเองจะลืมอะไรบ้างอย่าง เขาขมวดคิ้วพลางมองตัวเองที่ขึ้นรถมาตัวเปล่า

 

 

“แย่ละซิ” ดีโน่ร้องขึ้น

 

 

“ครับบอส มีปัญหาอะไรครับ?”

 

 

“ฉันลืมเอากระเป๋าเอกสารมาด้วย” ดีโน่ยิ้มแหยๆ ให้กับคนสนิท พรุ่งนี้มีสอนตั้งแต่เช้าแต่ยังเตรียมการสอนพรุ่งนี้ไม่เสร็จเลย ชายหนุ่มมองท้องฟ้าที่เริ่มขมุกขมัวเพราะเมฆฝน ในใจนึกถึงเจ้าลูกศิษย์หัวดื้อขึ้นมา ป่านนี้จะออกจากโรงเรียนหรือยัง

 

 

...ถึงแม้ว่าเด็กคนนั้นจะไม่ชอบ แต่ขอตามดูห่างๆ... ทำแบบนี้คงดีที่สุด

 

 

 

“จะให้ผมวนรถกลับไปเอามั้ยครับ”

 

 

“นั้นสินะ...” ดีโน่เอ่ยพึมพำ ก่อนจะตัดสินใจ “โรมาริโอ้...นายกลับไปก่อนเลยนะ เดี๋ยวฉันขับรถไปเอากระเป๋าเอกสารเอง”

 

 

“หืม? ไม่ให้ผมขับรถไปส่งเหรอครับ?”

 

 

ดีโน่ส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ฉันเองก็ยังเตรียมการสอนไม่เสร็จเลย แถมไม่รู้ด้วยว่าจะทำงานเสร็จตอนไหน ฝากนายบอกพวกรีบอร์นด้วยนะฉันอาจจะไปช้า”

 

 

“ครับบอส”

 

 

                โรมาริโอ้จอดรถข้างทาง และให้บอสเปลี่ยนเป็นคนขับแทน ส่วนตัวเขาลงมาที่ฟุตบาทและหยิบร่มขึ้นมากางเมื่อเห็นฝนเริ่มลงเม็ด

 

 

“เดินทางปลอดภัยนะครับบอส” โรมาริโอ้โบกมือลา

 

 

“นายเองก็ด้วย” ดีโน่บอกพร้อมรอยยิ้มก่อนจะขับรถออกไป

 

 

                เมื่อเห็นรถสปอร์ตสีแดงขับลับสายตาไป โรมาริโอ้ก็เอ่ยพึมพำเบาๆ “ลูกศิษย์เอาแต่ใจ และหักอกบอสคงไม่ใช่เด็กคนนั้นหรอกนะครับ...”

 

 

“...เพราะถ้าเป็นเด็กคนนั้น  ผมล่ะรู้สึกยินดีจริงๆ”

 

 

ใบหน้าของชายวัยกลางคนเผยความกังวลออกมา  ก่อนจะเดินเงียบๆ ไปตามทางที่ฝนตกพรำ

 

 

.............................................................................

 

 

เมื่อมาถึงโรงเรียนนาริโมริ ดีโน่ก็รีบไขกุญแจเข้าห้องพักครูทันที และพบกระเป๋าเอกสารตั้งอยู่บนโต๊ะ  เมื่อตรวจเช็กสิ่งของในกระเป๋า ชายหนุ่มก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

 

...แย่ล่ะซิ หนังสือเล่มนั้นอยู่ในกระเป๋าเสื้อจริงๆ ด้วย....

 

 

ดีโน่นึกถึงสูทนอกของตัวเองที่ให้เ