สวัสดีค่ะทุกคน  Embarassed
 
 
ก่อนอื่นมาตอบคอมเม้นต์ท่านผู้อ่านกันก่อนดีกว่า
 
 
 
 
#1 By Hina_Sakura    ขอบคุณมากค่า  ดีใจจังที่  Hina_Sakura ซังชอบเรื่องแนวนี้ (อยากบอกเรื่องนี้แนวน้ำเน่าค่ะ  555)
 
 
#2 By dAllEn  555 ระหว่างอาคาชิกับฟุริคุงมีซัมธิงกันมาก่อนค่ะ (แต่ดูเหมือนฟุริจะลืมไปแล้ว โถ่...ฟุริคุง)  ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ Embarassed
 
 
คำเตือน   บทความหรือเนื้อหาดังกล่าว อาจจะเกี่ยวกับ Yaoi (เรื่องวายๆ แนวสีม่วง)  ถ้าหากท่านรับไม่ได้หรือไม่รู้จักคำนี้  ขอเชิญทุกท่านปิดไปได้เลยค่ะ ^ ^
 
 
 
 
 
 
Title :  Promise  (คำสัญญาสองเรา)

Pairing : Akashi x Furihata (แดงฟุริ) [Akashi Seijurou X Furihata Kouki]

Authors  : Kukuri

Rate : G

หมายเหตุ  เป็นฟิคที่ต่อยอดมาจากฟิคสั้น  แถมยังแต่งคาแรกเตอร์ออกมาไม่ตรงต้นฉบับอีก  แต่ก็ยังอยากแต่งคู่นี้อยู่ดี (โดนกรรไกรปาดคอ)

 

 

 
 
 
ตอนที่ 2
 
 
 
                 ฟุริฮาตะก้าวเข้ามาในห้องเรียนด้วยอาการสะลึมสะลือเนื่องจากเมื่อคืนปวดหัวหนักมากจนแทบนอนไม่หลับ  ขนาดตอนเช้าที่ตื่นมากินข้าวก็แทบจะฟุบหลับคาโต๊ะอาหาร ยังดีที่แม่ของเขาเรียกให้ตื่นเสียก่อนที่หน้าจะทิ่มจาน
                เด็กหนุ่มนั่งลงบนโต๊ะเรียนเมื่อเห็นว่าช่วงโฮมรูมอาจารย์ยังไม่เข้าก็ถือโอกาสงีบหลับให้ร่างกายได้พักผ่อนอย่างที่สมควรจะเป็น
 
                 ฟุริฮาตะได้ยินเสียงเพื่อนร่วมห้องเรียกชื่อของเขา  จนกระทั่งมีใครบางคนเข้ามาสะกิดถึงได้รู้สึกตัว


“ฟุริฮาตะคุง  อาจารย์เรียกเธอไปหาที่ห้องพักครูน่ะ” เสียงของเด็กสาวที่นั่งอยู่โต๊ะข้างเอ่ยขึ้น “สีหน้าไม่ค่อยดีเลยไม่สบายหรือเปล่า?”


ฟุริฮาตะส่ายหน้าก่อนจะฝืนยิ้มให้เพื่อนร่วมชั้นที่แสดงความเป็นห่วง “เปล่าหรอก เมื่อกี้อาจารย์เรียกฉันเหรอ?”


“ใช่  เห็นบอกว่าทางบ้านติดต่อเธอมาหาน่ะ  ถ้ายังไงก็รีบไปเถอะ”


“อะ อืม”


ฟุริฮาตะลุกขึ้นและออกจากห้องเรียนไปยังห้องพักครูตามที่อาจารย์เรียก ในใจก็นึกสงสัยว่าแม่ของเขามีธุระด่วนอะไรถึงได้ติดต่อมาที่โรงเรียน  เมื่อเช้าตอนกินข้าวด้วยกันก็ไม่มีอะไรผิดปกติ  


...หรือว่าเกิดอุบัติเหตุ...


ความคิดด้านลบผุดขึ้นในใจของเด็กหนุ่ม  ฟุริฮาตะรีบสาวเท้าเร็วไปยังห้องพักครูทันที  เมื่อประตูเข้าห้องไปก็พบอาจารย์ประจำชั้นที่ยืนรออยู่  ใบหน้าของอาจารย์สาวแสดงถึงความเครียด


“ฟุริฮาตะคุงเมื่อกี้ทางโรงพยาบาลติดต่อมา” อาจารย์สาวมองหน้าลูกศิษย์ที่ใบหน้าเริ่มซีด “แม่ของเธอเป็นลมหมดสติ  ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล...”


“แม่...” ฟุริฮาตะเอ่ยเสียงแผ่ว  ก่อนจะเดินไปหาอาจารย์สาว “มะ แม่ของผมเป็นลมหมดสติ... มะ ไม่จริง”


เด็กหนุ่มรู้สึกสบสนไปหมด  แม้จะรู้สึกโล่งใจที่ไม่เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงกับแม่  ...แต่การที่หมดสติแบบนี้ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่ๆ


‘แม่เป็นผู้หญิงแกร่งนะจ๊ะ...’


แม่ของเขามักพูดแบบนี้เสมอ ไม่ว่าจะยามทุกข์หรือสุข  เขามักจะเห็นแม่แย้มรอยยิ้มสู้เสมอ  หรือว่าจริงๆ แล้วแม่ป่วยแล้วไม่ยอมบอกเขา  ฟุริฮาตะเม้มปากแน่นและถามอาจารย์ประจำชั้นที่มองเขาอย่างเป็นห่วง


“อาจารย์...แม่ของผมอยู่โรงพยาบาลไหนครับ”


......................................................................................................................................    


เมื่อมาถึงโรงพยาบาลที่แม่รักษาพักตัว  เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลก็รีบมุ่งหน้าไปยังห้องที่แม่ของเขาอยู่ทันที  แต่กลับพบใครบางคนเข้ามาอยู่ในห้องก่อนหน้านี้แล้ว  ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มวัยกลางคนที่สวมสูทสีกรมท่ากำลังยืนคุยกับนายแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวที่กำลังพยักหน้ารับ


“ครับ  ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”


“ขอบคุณครับคุณหมอ”


ฟุริฮาตะโค้งตัวเคารพนายแพทย์หนุ่มที่เดินสวนออกมา  พร้อมกับที่ชายหนุ่มวัยกลางคนนั้นหันมาทางประตูห้องพอดี


“อ้าว  โคคิคุงมาแล้วเหรอ” เสียงทักทายที่เป็นกันเองนั้นทำให้ฟุริฮาตะทำตัวไม่ถูก


“สะ สวัสดีครับ”  เด็กหนุ่มโค้งตัวเงอะๆ งะ พลางมองชายตรงหน้าอย่างละเอียด  น่าจะอายุประมาณสี่สิบต้นๆ ใบหน้าใหญ่เห็นสันกรามชัด  ผมสีดำแซมเท่าตัดเป็นรองทรง  สวมสูทเนื้อผ้าดีสีเทา  


“ไม่พบกันตั้งนานโตเป็นหนุ่มขนาดนี้แล้ว  แม่เราก็ใจร้ายจริงไม่ยอมส่งรูปโคคิคุงมาให้อาดูเลย”


“คุณอา”


ฟุริฮาตะจำได้แล้ว  ผู้ชายร่างใหญ่ตรงหน้าคือคุณอาแท้ๆ ของเขา  คุณอาริวโซ   ฟุยูกิ...


เด็กหนุ่มร่างเล็