สวัสดีค่ะทุกคน Embarassed
 
 
วันนี้มาอัพบล็อกแฟนฟิคไททันค่ะ  การได้ต่อสู้กับ 502 และ 504 นั้นทำให้เกิดอาการ
อยากย้ายบ้าน(บล็อก) มาก...
 
 
แต่อย่างไงก็ยังรักบ้านหลังเก่านี้อยู่ดี  ช่วงนี้ไม่ได้แวะเยี่ยมเยียนบล็อกใครเลย  นึกถึงสมัยก่อนที่เข้าเอ็กซ์ทีนอยู่เป็นประจำตอนที่ไม่มีปัญหาในการเข้าเว็บ
 
 
 
 
555 รู้สึกบ่นมากไปหน่อย  เชิญรับชมอ่านฟิคได้เลยค่ะ
 
 
 

คำเตือน   บทความหรือเนื้อหาดังกล่าว อาจจะเกี่ยวกับ Yaoi (เรื่องวายๆ แนวสีม่วง)  ถ้าหากท่านรับไม่ได้หรือไม่รู้จักคำนี้  ขอเชิญทุกท่านปิดหน้านี้ได้เลยค่ะ ^ ^

 

 

 

 Title: [Titan Fic] If you love me

Author : Kukurio

Pairing : เอลวิน x รีไว , แจน x เอเลน (?) [Erwin x Levi]

Rate: PG

 

 

 

 

 

 

 

 

Part  1

 

 

 

ฉันอยากได้ยินคำว่ารักจากนาย  มากกว่าความเฉยชาที่ได้รับ

หากนายแสดงท่าทีเกลียดชังมากกว่านี้

ฉันอาจจะตัดใจได้ง่ายกว่านี้

 

...รีไว...

 

 

 

 

“ยังไม่หมดอีกหรือไง มากันไม่รู้จักหยุดจักหย่อน...”

 

 

                คำพูดเหนื่อยหน่ายเอ่ยออกมาจากชายหนุ่มร่างเล็ก  ผู้ที่ถูกยกย่องว่าเป็นความหวังของมนุษยชาติ  เขาสะบัดปลายดาบที่มีคราบเลือดไททันออกและมองไปยังร่างของไททันตัวใหม่ทีเดินเข้ามา  ร่างกายสูงใหญ่ที่ประมาณด้วยสายตาน่าจะ 15 เมตร  รีไวยิงสลิงพุ่งไปยังตึกอีกฝั่งหนึ่งก่อนที่มือของไททันจะคว้าตัวเขาไปกิน 

 

 

“พวกหน่วยสนับสนุนตายไปหมดแล้วหรือไง”

 

 

                รีไวหันไปมองรอบๆ เมืองร้างที่คลุ้งไปด้วยไอความร้อนออกจากซากไททัน   เป้าหมายของทีมสำรวจในวันนี้คือ การนำเสบียงมาไว้ในเมือง  เพื่อไว้เป็นอาหารเมื่อตอนกอบกู้เมืองจากไททันได้สำเร็จ ท่าทางแบบนี้หน่วยสนับสนุนคงเสร็จพวกมันไปแล้ว

 

 

“ดูเหมือนแกจะกินพวกฉันอิ่มไปแล้วสินะ  ถึงได้อืดอาดแบบนี้”

 

 

                ชายหนุ่มผมดำกระโดดจากมือของไททันที่กำลังเอื้อมคว้าจะจับตัว  ก่อนจะยิงสลิงไปยังหอคอยที่ข้างหลังไททันขนาด 15 เมตร  พร้อมกับใช้ดาบทั้งสองข้างปาดไปยังหลังคออย่างแม่นยำ

 

 

                ฝอยเลือดสีแดงฉานพุ่งออกมาจากรอยแผลยาวที่ถูกปาดลึก  พร้อมกับก้อนเนื้อที่หลุดตามดาบ  รีไวมองภาพของไททันที่ล้มลงและสำรวจหาผู้รอดชีวิต  ดวงตาสีเทาดำหรี่มองผ่านม่านไอน้ำก่อนจะพบซากมนุษย์ที่นอนเกลื่อนอยู่ข้างล่าง...

 

 

...เป็นแบบนี้อีกแล้ว...

 “หัวหน้าครับ!”

 

 

                เสียงเรียกนั้นทำให้รีไวเงยหน้าหันไปมอง  ก่อนที่จะถูกใครซักคนคว้าตัวเขาไป   และพลันเห็นร่างของไททันวิปริตที่กระโดดผ่านตัวพวกเขาไปในไม่กีเสี้ยวนาที

 

                ชายหนุ่มร่างเล็กเงยหน้ามองเอเลน  เยเกอร์ที่ช่วยชีวิตเขาไว้อย่างหวุดหวิด  เมื่อมาถึงบริเวณตึกที่ไม่มีไททันเอเลนจึงปล่อยตัวของเขาลง

 

 

“หัวหน้าไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

 

 

“อืม ไม่เป็นไรหรอก”

 

 

                รีไวล์เก็บดาบเข้าซองตามเดิม  และถามถึงสภาพเหตุการณ์ตอนนี้ “รายงานสถานการณ์มา  ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่  หน่วยที่ 12 ที่คุ้มกันนายหายไปไหน?”

 

 

                เอเลนรายงานด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก “พวกไททันเข้ามากันเยอะมาก  พวกเราทหารหน่วยที่ 12  รับมือกันอย่างเต็มที่แล้ว  แต่ว่า..”

 

 

                หมัดของเอเลนกำแน่น  พยายามกลั้นเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความแค้น “ทหารหน่วยที่ 12 ตายกันหมดแล้วครับ!  พวกเขาช่วยชีวิตผม และให้ผมมาหาหัวหน้า”

 

 

“เพราะแบบนี้แกถึงมาอยู่ตรงนี้”

 

 

“ครับ  รุ่นพี่พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ผม...”

 

 

“ตราบใดที่แกยังไม่แปลงเป็นไททันก็ถือว่ารักษาสัญญาอยู่” เพราะเขาให้เจ้าเด็กนี่สัญญาก่อนทำภารกิจครั้งนี้ว่าห้ามแปลงเป็นไททันโดยเด็ดขาด

 

 

“เอเลนตามฉันมา  จำเอาไว้ว่าอย่าอยู่ห่างฉัน” รีไวเอ่ยคำสั่งออกมา  นึกถึงสถานการณ์ที่อาจต้องรับมือในภายภาคหน้า

 

 

...เหตุการณ์นี้มันผิดปกติเกินไป...

 

                รีไวหันไปทางปากประตูเมืองทิศตะวันตกที่ไททันเริ่มย้ายฝูงเข้ามา  คิ้วเรียวขมวดอย่างไม่พอใจ...เพราะทิศทางนั้นหน่วยของเอลวินรับมืออยู่

 

 

“ครับ หัวหน้า” เอเลนรับคำสั่งเสียงดัง

 

 

“ดี”

 

 

                รีไวเช็คยุทธภัณฑ์ของตนเองที่ตอนนี้พร่องลงไปมากทั้งดาบและแก๊ส  การจะไปทางทิศตะวันตกตอนนี้ถือว่ามีความเสี่ยงพ