สวัสดีค่ะทุกคน Embarassed
 
 
วันนี้มาอัพบล็อกแฟนฟิคไททันค่ะ  การได้ต่อสู้กับ 502 และ 504 นั้นทำให้เกิดอาการ
อยากย้ายบ้าน(บล็อก) มาก...
 
 
แต่อย่างไงก็ยังรักบ้านหลังเก่านี้อยู่ดี  ช่วงนี้ไม่ได้แวะเยี่ยมเยียนบล็อกใครเลย  นึกถึงสมัยก่อนที่เข้าเอ็กซ์ทีนอยู่เป็นประจำตอนที่ไม่มีปัญหาในการเข้าเว็บ
 
 
 
 
555 รู้สึกบ่นมากไปหน่อย  เชิญรับชมอ่านฟิคได้เลยค่ะ
 
 
 

คำเตือน   บทความหรือเนื้อหาดังกล่าว อาจจะเกี่ยวกับ Yaoi (เรื่องวายๆ แนวสีม่วง)  ถ้าหากท่านรับไม่ได้หรือไม่รู้จักคำนี้  ขอเชิญทุกท่านปิดหน้านี้ได้เลยค่ะ ^ ^

 

 

 

 Title: [Titan Fic] If you love me

Author : Kukurio

Pairing : เอลวิน x รีไว , แจน x เอเลน (?) [Erwin x Levi]

Rate: PG

 

 

 

 

 

 

 

 

Part  1

 

 

 

ฉันอยากได้ยินคำว่ารักจากนาย  มากกว่าความเฉยชาที่ได้รับ

หากนายแสดงท่าทีเกลียดชังมากกว่านี้

ฉันอาจจะตัดใจได้ง่ายกว่านี้

 

...รีไว...

 

 

 

 

“ยังไม่หมดอีกหรือไง มากันไม่รู้จักหยุดจักหย่อน...”

 

 

                คำพูดเหนื่อยหน่ายเอ่ยออกมาจากชายหนุ่มร่างเล็ก  ผู้ที่ถูกยกย่องว่าเป็นความหวังของมนุษยชาติ  เขาสะบัดปลายดาบที่มีคราบเลือดไททันออกและมองไปยังร่างของไททันตัวใหม่ทีเดินเข้ามา  ร่างกายสูงใหญ่ที่ประมาณด้วยสายตาน่าจะ 15 เมตร  รีไวยิงสลิงพุ่งไปยังตึกอีกฝั่งหนึ่งก่อนที่มือของไททันจะคว้าตัวเขาไปกิน 

 

 

“พวกหน่วยสนับสนุนตายไปหมดแล้วหรือไง”

 

 

                รีไวหันไปมองรอบๆ เมืองร้างที่คลุ้งไปด้วยไอความร้อนออกจากซากไททัน   เป้าหมายของทีมสำรวจในวันนี้คือ การนำเสบียงมาไว้ในเมือง  เพื่อไว้เป็นอาหารเมื่อตอนกอบกู้เมืองจากไททันได้สำเร็จ ท่าทางแบบนี้หน่วยสนับสนุนคงเสร็จพวกมันไปแล้ว

 

 

“ดูเหมือนแกจะกินพวกฉันอิ่มไปแล้วสินะ  ถึงได้อืดอาดแบบนี้”

 

 

                ชายหนุ่มผมดำกระโดดจากมือของไททันที่กำลังเอื้อมคว้าจะจับตัว  ก่อนจะยิงสลิงไปยังหอคอยที่ข้างหลังไททันขนาด 15 เมตร  พร้อมกับใช้ดาบทั้งสองข้างปาดไปยังหลังคออย่างแม่นยำ

 

 

                ฝอยเลือดสีแดงฉานพุ่งออกมาจากรอยแผลยาวที่ถูกปาดลึก  พร้อมกับก้อนเนื้อที่หลุดตามดาบ  รีไวมองภาพของไททันที่ล้มลงและสำรวจหาผู้รอดชีวิต  ดวงตาสีเทาดำหรี่มองผ่านม่านไอน้ำก่อนจะพบซากมนุษย์ที่นอนเกลื่อนอยู่ข้างล่าง...

 

 

...เป็นแบบนี้อีกแล้ว...

 “หัวหน้าครับ!”

 

 

                เสียงเรียกนั้นทำให้รีไวเงยหน้าหันไปมอง  ก่อนที่จะถูกใครซักคนคว้าตัวเขาไป   และพลันเห็นร่างของไททันวิปริตที่กระโดดผ่านตัวพวกเขาไปในไม่กีเสี้ยวนาที

 

                ชายหนุ่มร่างเล็กเงยหน้ามองเอเลน  เยเกอร์ที่ช่วยชีวิตเขาไว้อย่างหวุดหวิด  เมื่อมาถึงบริเวณตึกที่ไม่มีไททันเอเลนจึงปล่อยตัวของเขาลง

 

 

“หัวหน้าไม่เป็นไรใช่ไหมครับ?”

 

 

“อืม ไม่เป็นไรหรอก”

 

 

                รีไวล์เก็บดาบเข้าซองตามเดิม  และถามถึงสภาพเหตุการณ์ตอนนี้ “รายงานสถานการณ์มา  ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่  หน่วยที่ 12 ที่คุ้มกันนายหายไปไหน?”

 

 

                เอเลนรายงานด้วยสีหน้าไม่ค่อยดีนัก “พวกไททันเข้ามากันเยอะมาก  พวกเราทหารหน่วยที่ 12  รับมือกันอย่างเต็มที่แล้ว  แต่ว่า..”

 

 

                หมัดของเอเลนกำแน่น  พยายามกลั้นเสียงที่อัดแน่นไปด้วยความแค้น “ทหารหน่วยที่ 12 ตายกันหมดแล้วครับ!  พวกเขาช่วยชีวิตผม และให้ผมมาหาหัวหน้า”

 

 

“เพราะแบบนี้แกถึงมาอยู่ตรงนี้”

 

 

“ครับ  รุ่นพี่พยายามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่ผม...”

 

 

“ตราบใดที่แกยังไม่แปลงเป็นไททันก็ถือว่ารักษาสัญญาอยู่” เพราะเขาให้เจ้าเด็กนี่สัญญาก่อนทำภารกิจครั้งนี้ว่าห้ามแปลงเป็นไททันโดยเด็ดขาด

 

 

“เอเลนตามฉันมา  จำเอาไว้ว่าอย่าอยู่ห่างฉัน” รีไวเอ่ยคำสั่งออกมา  นึกถึงสถานการณ์ที่อาจต้องรับมือในภายภาคหน้า

 

 

...เหตุการณ์นี้มันผิดปกติเกินไป...

 

                รีไวหันไปทางปากประตูเมืองทิศตะวันตกที่ไททันเริ่มย้ายฝูงเข้ามา  คิ้วเรียวขมวดอย่างไม่พอใจ...เพราะทิศทางนั้นหน่วยของเอลวินรับมืออยู่

 

 

“ครับ หัวหน้า” เอเลนรับคำสั่งเสียงดัง

 

 

“ดี”

 

 

                รีไวเช็คยุทธภัณฑ์ของตนเองที่ตอนนี้พร่องลงไปมากทั้งดาบและแก๊ส  การจะไปทางทิศตะวันตกตอนนี้ถือว่ามีความเสี่ยงพอสมควร 

 

 

“เอเลน เอาดาบกับแก๊สสำรองของนายมาให้ฉัน” รีไวหันไปสั่งเด็กหนุ่มข้างตัว

 

 

“ครับ?”

 

 

“ไม่ได้ยินคำสั่งหรือไง” คิ้วของชายหนุ่มขมวดมุ่น  ถ้าไปช้ากว่านี้อาจไม่ทันการ “เอาอาวุธของนายมาให้ฉัน  และเคลื่อนย้ายไปสบทบหน่วยที่ 1”

 

 

                เอเลนเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินชื่อหน่วยที่ 1  หน่วยของหัวหน้าเอลวิน  สมิธ  เพราะแบบนี้หัวหน้า   รีไวถึงได้รีบร้อนขนาดนี้ 

 

 

...หัวหน้าเอลวิน สมิธอีกแล้ว...

 

                เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มเผลอเม้มปากแน่น  ก่อนจะเติมอุปกรณ์ให้หัวหน้า  แม้ในใจไม่อยากก็ตาม  แต่อย่างไงเขาเองก็ไม่อยากเห็นหัวหน้าตายจึงเอ่ยออกมา

 

 

 “หัวหน้าครับ ทำไมเราไม่ไปรอที่นอกเมืองตามคำสั่งที่หัวหน้าเอลวินแจ้งไว้ล่ะครับ  ถ้าเกิดเหตุฉุกเฉิน”

 

 

“แกคิดจะขัดคำสั่งฉันหรือไง ไปกันได้แล้ว...”

 

 

                รีไวไม่สนใจคำพูดของเด็กหนุ่ม  ตามคำสั่งของเอลวินถ้าเกิดเหตุฉุกเฉินให้ทหารทุกคนถอยทัพไปนอกเมือง   แต่สำหรับเขาคำสั่งแบบนั้นจะเป็นอย่างไงก็ช่าง

 

 

...เพราะเขาเองต้องมีสิ่งสำคัญให้ปกป้องเหมือนกัน...

...ถ้าคนออกคำสั่งตายไป  คำสั่งจะมีความหมายอะไร....

 

 

                เมื่อเติมยุทธภัณฑ์เรียบร้อยแล้ว  รีไวก็เคลื่อนตัวไปยังทิศตะวันตกทันที  พร้อมกับเอเลนที่ตามมาติดๆ  ดวงตาสีเขียวเข้มของเด็กหนุ่มมองไปยังหัวหน้าที่เคารพเป็นชีวิตจิตใจ

 

 

                ใบหน้าที่ไม่เคยกังวลยามเมื่อเผชิญไททันมากขนาดไหน  กลับดูเป็นกังวลเมื่อมองไปยังทิศตะวันตก

 

“หัวหน้าเอลวิน  ผมอิจฉาคุณเหลือเกิน”

                เอเลนบอกกับตัวเอง  และมองไปยังทิศตะวันตกที่ฝูงไททันยี่สิบกว่าตัวกำลังเข้าเมืองมา 

 

 

“ที่หัวหน้ารีไวเป็นห่วงคุณขนาดนี้”

 

 

......................................................................................................................

 

 

                เมื่อมาถึงประตูเมืองทิศตะวันตก  ฝูงไททันก็เข้ามาที่ตัวเมืองแล้ว เสียงฝีเท้าของไททันทำให้ตึกร้างหลายแห่งสั่นสะทือน  พร้อมกับเสียงโครมครามของอิฐปูนที่ร่วงจากผนัง

 

 

                ทหารทีมสำรวจหลายนายพยายามต่อสู้กับไททันอย่างสุดชีวิต   ภาพของไททันที่กำลังจับทหารขึ้นมากินนั้นทำให้เอเลนรู้สึกโกรธแค้นขึ้นทุกครั้ง  แต่ว่า...

 

 

“เย็นไว้เอเลน  ต่อให้นายอยากจะฆ่าเจ้าพวกนั้นก็ตาม” รีไวเอ่ยปรามเด็กหนุ่มข้างตัว  ดวงตาสีเทาเข้มกวาดตาท่ามกลางสนามรบของคนและไททัน  ที่ตอนนี้กำลังคนเสียเปรียบอย่างชัดเจน

 

 

                การจะฝ่าดงไททันจำนวนมากเพื่อตามหาทหารคนๆ หนึ่งเป็นเรื่องยาก และเขาที่พาตัวเองมาสู่หลุมความตายก็ไม่อยากเสียเวลากับไททันพวกนี้ด้วย แต่จะปล่อยให้เจ้าพวกนั้นสู้เพียงลำพังก็ไม่ได้...

 

 

“เอเลน  นายไปช่วยทีมฝั่งขวา” รีไวออกคำสั่งเมื่อเห็นว่าทหารสามนายตรงฝั่งขวาเริ่มเสียเปรียบ  ชายหนุ่มผมดำมองตรงไปข้างหน้าที่มีไททันขนาด 10 และไททันวิปริตอีกสองตัววิ่งมา “ฉันรับมือเจ้าพวกนี้เอง”

 

 

                เพียงชั่วพริบตา  รีไวก็ยิงฉมวกสลิงออกมาพุ่งไปทางไททัน 10 เมตรข้างหลัง  และใช้ความเร็วสูงสุดดึงตัวเองไปข้างหน้าผ่านไททันวิปริตสองตนที่จะพยายามจับตัวเขากิน

 

 

                ชายหนุ่มผมดำดึงสลิงกลับมาก่อนจะหมุนตัวฟันหลังคอไททันวิปริตที่พลาดท่าจนล้มลง  ก่อนจะทีบตัวเองไปยังไททันวิปริตข้างๆ ที่ยืดแขนมา

 

 

“พวกแกมาได้แค่นี้ล่ะ” พูดจบรีไวก็กระโดดผ่านหน้าไททันตัวนั้น  และเบี่ยงตัวหมุนไปฟันหลังคออย่างแม่นยำ และจัดการไททันตัวสิบเมตรที่เดินอย่างเชื่องช้าอย่างสบายๆ

 

 

                ภาพการจัดการไททันสามตัวในชั่วพริบตานั้น  ปรากฎอยู่ในสายตาของทหารทุกนาย  เสียงแซ่ซ้องทุกทหารที่เก่งกาจที่สุดในประวัติศาสตร์ดังขึ้น   ทหารหลายนายเรียกกำลังใจตนเองเพื่อสู้กับไททันอีกครั้ง

 

 

“ให้ตายสิ..  หัวหน้ารีไวจะเก่งเกินไปแล้ว”

 

 

                แจนพูดออกมาก่อนจะหอบหายใจเข้าไปลึกๆ พลางปาดเลือดบนหน้าเพื่อไม่ให้เขาตา  “ไอ้พวกนั้นฉันใช้เวลาตั้งห้านาทเต็มๆ กว่าจะจัดการได้”

 

 

“หัวหน้าเขาเก่งจริงๆ นั้นแหละ” เอเลนเอ่ยขึ้น  ดวงตาสีเขียวเต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและเห็นแจนกำลังเช็ดเลือด “นายได้รับบาดเจ็บเหรอ”

 

 

“เหอะ เห็นฉันกำลังกินข้าวหรือไง”

 

 

                แจนเอ่ยประชด  “เรื่องไททันตัวเมื่อกี้ฉันไม่ขอบใจนายหรอกนะเว้ย  เพราะพวกฉันกำลังล่อมันอยู่  แกถึงฆ่ามันได้”

 

 

                เอเลนหันไปทางรุ่นพี่ทั้งสองคนที่กำลังยืนหอบหายใจ  แต่สายตายังเต็มไปด้วยความระแวดระวังภัย

 

 

“สถานการณ์ตอนนี้มั่วซั่วไปหมดแล้ว  หน่วยของฉันเหลือเพียงแค่สามคน  คนอื่นๆ ไม่รู้เป็นอย่างไงบ้าง”

 

 

“หน่วยที่ 12 ของฉันตายหมดแล้ว”

 

 

                เอเลนว่า และหันไปยังไททันกลุ่มใหม่ที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก “ตอนนี้พวกนายถอนกำลังรีบไปนอกเมืองก่อนเถอะ”

 

 

“และแกล่ะ” แจนถาม  และหันไปดูหัวหน้ารีไวที่จัดการไททันกลุ่มใหม่อย่างง่ายดาย

 

 

“ฉันกับหัวหน้าจะอยู่ที่นี่เอง”

 

 

                เด็กหนุ่มผมสีเข้มมองแผ่นหลังของหัวหน้ารีไวด้วยความเจ็บปวดใจลึกๆ “จนกว่าจะพบหัวหน้าเอลวิน  เราถึงจะไป”

 

 

                แจนมองตามสายตาเพื่อนร่วมรุ่นที่มองหัวหน้ารีไวอย่างเป็นห่วง  ถึงจะไม่มีใครบอกว่าเอเลนรู้สึกอย่างไรกับหัวหน้ารีไว   เขาก็รู้ดีว่ามันมากกว่าความเคารพนับถือ  ...อยู่กับเจ้าพวกนี้น่าปวดหัวชะมัด

 

 

                เด็กหนุ่มร่างสูงเดินผ่านเอเลนไป  “ฉันกับรุ่นพี่จะออกไปที่จุดนัดพบข้างนอก  อย่าตายซะก่อนละเฟ้ย”

 

“ฉันไม่ตายง่ายๆ หรอก”

 

 

“นั้นล่ะที่ฉันเป็นห่วง” แจนบ่นพึมพำออกมาเบาๆ ดวงตาสีน้ำตาลหันไปมองเอเลนด้วยความเป็นห่วงก่อนจะสมทบไปยังรุ่นพี่ที่ส่งสัญญาณเรียก

 

 ตึง!!

              เสียงฝีเท้าของไททันที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ทำให้แจนหันไปมองเอเลนที่กำลังเคลื่อนตัวตามหัวหน้ารีไว  และมุ่งหน้าไปยังฝูงไททันตรงหน้าประตูเมือง

 

...ให้ตายสิ...ทำไมเราต้องเป็นห่วงมันขนาดนี้ด้วยวะ...

 

 

“รุ่นพี่ครับ!”

 

 

                แจนชะงักฝีเท้าก่อนจะตัดสินใจออกมา “ผมจะตามไปสมทบหน่วยที่ 1 พวกรุ่นพี่ไปก่อนได้เลย”

 

 

                ว่าแล้วเด็กหนุ่มร่างสูงก็ใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติตามหลังพวกเอเลนไปติดๆ

 

 

“ให้ตายสิ เป็นความผิดของแกเลยนะเอเลน  ที่แสดงใบหน้านั้นให้ฉันเห็น”

 

 

...ใบหน้าเจ็บปวดใจที่ไม่อาจพูดออกมาได้...

.......................................................................................................................................

 

 

รีไวได้แต่พุ่งตัวออกไปข้างหน้า ฆ่าเหล่าไททันที่มากันไม่หยุดหย่อนแม้จะฆ่าพวกมันไปเยอะแล้วก็ไม่หมดไปเสียที  แถมทางที่ผ่านมาตอนนี้ก็เจอแต่ซากศพทหาร  แต่ก็เจอทหารบางรายที่หนีออกมาได้ทัน

 

“พวกแกเห็นเอลวินบ้างมั้ย?”

 

 

“มะ ไม่เจอเลยครับหัวหน้า..”

 

 

                รีไวได้แต่พยักหน้านิ่งและออกตามหาต่อไป  มองซากศพหรืออะไรก็แล้วแต่ที่มีรูปร่างใกล้เคียง  เอลวิน  สมิธมากที่สุด

 

 

“หัวหน้ารีไวครับ  ถ้าฝืนไปมากกว่านี้พวกเราจะไม่รอดนะครับ!” แจนร้องตะโกนขึ้น  กัดฟันมองหัวหน้าทหารที่ดึงดังเข้าไปในฝูงไททัน  แม้จะเก่งกาจเพียงใดก็ไม่อาจชนะไททันได้หมดหรอก

 

 

“หัวหน้าให้ผมแปลงเป็นไททันเถอะครับ!”

 

 

                เอเลนร้องตะโกนขึ้น  เด็กหนุ่มเพิ่งจัดการไททันตัวล่าสุดยิ่งสลิงหลบพวกมันที่เดินเข้ามาไม่หยุดหย่อน  สถานการณ์เลวร้ายเสียจนถ้าหากพลาดไปเพียงนิดเดียวก็จะตกเป็นอาหารไททันได้ทุกเวลา

 

 

“ไม่ได้!” รีไวตะโกนโดยไม่มองหน้า  เพราะกำลังฆ่าไททัน “อย่าลืมคำสัญญาของนาย!”

 

 

“แต่ว่าพวกเรากำลังแย่นะครับ  เลิกตามหาหัวหน้าเอลวิน...”

 

 

“หุบปาก!”

 

 

                เสียงตะโกนก้องของรีไวดังขัดขึ้น  จนเอเลนหุบปากสนิท ใบหน้าของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ  ทำไมหัวหน้าถึงได้ทุ่มเทตามหาหัวหน้าเอลวินขนาดนี้

 

 

                เด็กหนุ่มผมสีเข้มกำดาบแน่นโดยไม่รู้ตัว  จนตัวดาบสั่นไปหมด  ดวงตาสีเขียวมรกตของเอเลนสั่นไหวจนแจนที่ยืนอยู่ไม่ห่างหันไปมอง

 

 

“เอเลน...” แจนมองไปยังกลุ่มไอที่อยู่ข้างหน้า  ที่มีเงาร่างของไททันสามสี่ตัวกำลังเดินมา “โธ่เฟ้ย! พวกเราจะตายกันหมด! เพราะคุณคนเดียวหัวหน้ารีไว!”

 

 

                แจนตะโกนอย่างทนไม่ไหว  เขาหันหลังกลับและจับแขนของเอเลนให้ตามมา

 

 

“อยู่ที่นี่ก็มีแต่ตาย  พวกเราหนีไปกันเถอะเอเลน!”

 

 

“พวกนายจะทำอะไรก็เชิญ” รีไวเอ่ยขึ้น ดวงตาสีเทายังจับตามองไททันที่ยังเคลื่อนตัวมาช้า “เอเลน ฉันยกเลิกคำสั่งไปรอข้างนอกเมือง”

 

 

“และหัวหน้าล่ะครับ!”

 

 

“ฉันจะตามหาเอลวิน”

 

 

                เมื่อได้ยินดังนั้น  เอเลนกระชากตัวออกมาจากแขนของแจนและตะโกนเสียงดัง “ทำไมล่ะครับ  จะไปตามหาทำไม! ถ้าหัวหน้าตายไปทุกอย่างก็จะไร้ค่า  สิ่งที่ทำมาทั้งหมดจะสูญเปล่านะครับ!”

 

 

“ทุกอย่างมันไร้ค่าตั้งแต่ต้นแล้ว”

 

 

                รีไวเอ่ยออกมา  ชายหนุ่มทิ้งใบดาบเก่าก่อนจะเติมใบดาบชุดสุดท้าย “และสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่คือเจ้านั้นเท่านั้น”

 

 

                ชายหนุ่มร่างเล็กกระโจมใส่ไททันฝูงใหญ่ที่เดินเข้ามา

 

 

....ต่อให้ตายไปก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจ...

...เพราะชีวิตที่เจ้านั้นมอบให้ก็เพียงพอแล้ว...

 

                เขาเห็นแสงของดวงอาทิตย์สดใสเบื้องหลังของไททันพวกนั้น   ต่อให้ชีวิตนี้จบสิ้นไปเขาก็ไม่มีวันเสียใจ

 

 

เพราะเขาเป็นปีศาจร้ายที่สมควรตายตั้งนานแล้ว  แปลกเหลือเกินที่มานึกถึงอดีตพวกนั้นจนได้

 

 

“หัวหน้า!”   เสียงของเอเลนตะโกนออกมา  หลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

 

 

                ดวงตาสีเทาเข้มไร้ซึ่งชีวิตจิตใจ  ปรากฎขึ้นบนใบหน้าดูดีก่อนจะเหยียดยิ้มออกมา

 

 

“เพราะฉันคือปีศาจร้ายแห่งเมืองใต้ดินที่หมอนั้นช่วยชีวิตไว้...”

 

 

.........................................................................................................TBC

 

Talk!

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่อ่านจนจบค่ะ! 

 

 

สารภาพตามตรงเลยค่ะ ตอนเขียนฉากต่อสู้เครียดมาก orz แถมฉากบรรยายก็ดูติดๆ ขัด (ไม่ได้เขียนนาน)

 

ตอนแรกตั้งใจจะแต่งเป็นฟิคสั้น  แต่พอแต่งไปแต่งมาเริ่มยาวเลยจะแบ่งเป็นพาร์ทสั้นๆ  คงประมาณ 3 ตอนจบ

(ถึงจั่วหัวคู่ป๋าเอลวินกับรีไว  แต่ป๋ายังไม่โผล่มาในฟิคเลย ฮา)

 

 

 

อนิเมะตอนล่าสุดปลื้มมาก  เพราะมีป๋าเอลวินกับรีไวออกคู่เยอะมาก 555

 

 

 

ลงรูปคู่ตอนเก่าๆ สองคนนี้น่ารักจริงๆ ให้ตายสิ

 

 

 

เวิ่นพอแล้ว ไว้เอนทรีย์หน้าพบกันใหม่นะคะ

 

 

Comment

Comment:

Tweet

//ปูเสื่อรอตอนต่อไป
เฮย์โจวววววว  ฮืออออ  อิจฉาดันโจวจริงจัง
สงสารเอเลนอ่ะ  ทำได้แค่ห่วง  มองได้อย่างเดียว  ไม่มีทางใกล้ไปกว่านั้น
อารมณ์สี่เส้า(?)รึเปล่านะ  
แจนนนนน  ฮือออ คนดีเกินไปน้าาาา  //โดดฟัด  
เฮย์โจวรักเอลวินมาก  อดีตของเฮย์โจวเป็นไงเนี่ย  
รอตอนต่อไปค่าาา

#1 By karnalone on 2013-08-26 23:02