สวัสดีค่ะ ฟิคตอนใหม่มาแล้ว  (ตอนนี้สปีดการเขียนยิ่งกว่าทากอีก...)
 
 
คำเตือน   บทความหรือเนื้อหาดังกล่าว อาจจะเกี่ยวกับ Yaoi (เรื่องวายๆ แนวสีม่วง)  ถ้าหากท่านรับไม่ได้หรือไม่
รู้จักคำนี้  ขอเชิญทุกท่านปิดหน้านี้ได้เลยค่ะ ^ ^
 
 
 
หมายเหตุ :  ฟิคเรื่องนี้เป็นเหตุการณ์สมมติที่เกิด ขึ้นหลังจากช่วย เอเลนมาจากกลุ่มทรีโอ้ค่ะ  เป็นเหตุการณ์ที่จินตนาการขึ้นไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหลัก   (ตอนนี้พ่ายแพ้กับเนื้อเรื่องในออฟฟิเชียล  ไม่คิดว่าป๋าเอลวินจะ.......)
 
 
 
 
 
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ  คิดเสียว่าเป็นเหตุการณ์ในในโลกคู่ขนานก็ได้ค่ะ  555

 

 

 

Title: [Titan Fic] If you love me

Author : Kukurio

Pairing: เอลวิน x รีไว[Erwin x Levi] , แจน x เอเลน (?) [Jean x Eren]

Rate: PG

ตอนก่อน : Part 1  |  Part 2   |  Part 3  |  Part 4  | Part 5

 

 

 

เสียงฝีเท้าของทหารที่ดังอื้ออึ้งบริเวณระเบียงทางเดิน  ทำให้รีไวที่แอบลอบเข้ามาในจวนเจ้าเมืองขมวดคิ้วมุ่น ความต้องการที่ช่วยเอลวินเงียบๆ ถูกพับเก็บไปชั่วขณะ  ชายหนุ่มร่างเล็กประเมินสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในจวนเจ้าเมือง

 

….มีบ้างอย่างผิดปกติ…

 

รีไวมองทหารยามที่วิ่งวุ่นไปทั่วทุกแห่ง  สีหน้าแต่ละคนต่างเคร่งเครียด และพยายามตามหาอะไรบ้างอย่าง  รีไวแนบตัวชิดกำแพงก่อนจะแอบฟังพวกทหารที่จับกลุ่มคุยกันไม่ห่าง

 

“ให้ตายสิ  ปล่อยให้เจ้านั้นหนีไปได้อย่างไง”

 

 

“ต้องมีคนคอยช่วยมันแน่ๆ …คุกนั้นมีการป้องกันตั้งหลายชั้นหนีออกมาคนเดียวไม่ได้หรอก”

 

 

“หึ ต่อให้หนีได้ก็ต้องตายอยู่ดี!  คำสั่งออกมาแล้วถ้าเจอเจ้าหมอนั้นให้ฆ่าได้ทันที”

 

 

“เฮ้ย เอาจริงเรอะวะ!”

 

 

“อยู่ในคุกดีๆ ไม่ชอบ  เจ้าเอลวิน สมิธชะตาขาดแล้ว ฮะๆ”

 

 

หัวใจของรีไวกระตุกวูบทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้นออกมา  ดวงตาสีเทาหลุบต่ำลงก่อนจะเม้มปากแน่น  ภายใต้ความมืดนั้นไม่มีใครเห็นสีหน้าของชายหนุ่มแสดงความรู้สึกอะไร

 

 

…ต่อให้เขาไม่มาช่วย  เอลวินก็ออกมาได้อยู่ดี…

…อยากหัวเราะให้กับความโง่ของตัวเองจริงๆ…

 

 

ชายหนุ่มร่างเล็กนึกประชดในใจ  มือที่กำดาบไว้สั่นเกร็ง  พลางตัดสินเดินใจออกห่างเหล่าทหารไปยังทางออกที่เพิ่งลอบเข้ามา  ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดไม่ใช่ช่วยเอลวิน… ต้องไปบอกเจ้าพวกนั้นที่ติดตามเข้ามาในเมืองหลวง

 

 

“….”

 

 

…ทำไม…เรื่องพวกนี้  เขาถึงก้าวช้ากว่าเอลวินทุกครั้ง…

…แบบนี้…ตัวเขาจะมีค่าคู่ควรกับหมอนั้นได้อย่างไง…

 

 

รีไวเดินช้าลงจนหยุดอยู่กับที่  ความรู้สึกอ่อนแอบ้างอย่างกำลังเกาะกุมเข้ามาในใจ  ต่อให้พบเอลวินจริงๆ เขาควรทำตัวอย่างไรดี  ปัญหาที่เกิดขึ้นล้วนเกิดมาจากเขาทั้งนั้น…

 

 

…ขัดคำสั่งจนทำให้ทหารหลายคนบาดเจ็บล้มตาย…

…ไหนจะพาพวกลูกน้องมาเสี่ยงที่เมืองหลวงอีก…

 

 

“เอลวิน…ฉันอยากพบนาย…” ความจริงในใจที่อยากเอ่ยออกมาหากเมื่อพบเอลวิน

 

 

“แกเป็นใครวะ!”

 

 

รีไวหันไปมองนายทหารที่เดินเข้ามา  ชายหนุ่มร่างเล็กใช้สันดาบกระแทกให้อีกฝ่ายสลบก่อนจะเดินเงียบๆ จากไป  ดูท่าทางจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว…

 

 

ชายหนุ่มร่างเล็กหันไปยังระเบียงทางเดินที่เพิ่งจากมา  อีกไม่นานเจ้าพวกนั้นคงจะมาเจอร่างของทหารโชคร้ายที่นอนสลบอยู่  รีไวเปิดประตูเข้าไปในห้องเก็บของที่มีหน้าต่างเปิดกว้างและใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติออกไปข้างนอก

 

 

พื้นที่รอบนอกจวนเจ้าเมืองต่างเต็มไปด้วยทหารที่ถือคบเพลิง  เสียงวุ่นวายที่ดังอยู่ข้างล่างทำให้รีไวขมวดคิ้วมุ่น  พลันได้ยินเสียงตะโกนหนึ่งที่ดังขึ้นมา

 

 

“เฮ้ย มันอยู่ทางนั้น!”

 

 

รีไวหันไปตามทิศที่ทหารพวกนั้นตะโกนก่อนที่จะเม้มริมฝีปากแน่น  “เจ้าเด็กนั้น…”

 

 

แสงสว่างที่มาจากคบเพลิงส่องให้เห็นเงาร่างของผู้ชายสองคนที่อยู่ตรงกำแพงที่ห่างไกลออกไป  รูปร่างและลักษณะการเคลื่อนไหวแบบนั้นเป็นเอเลนไม่ผิดแน่  ส่วนอีกคนหนึ่งคงเป็นเพื่อนร่วมรุ่นเดียวที่ตามมา

 

 

“ย้ำแล้วว่าให้ดูแลเจ้าเด็กนั่นให้ดี  ยังปล่อยให้สร้างปัญหา” รีไวตำหนิ  ดวงตาสีเทาจับจ้องไปยังเด็กหนุ่มทั้งสองที่กำลังใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติหลบหนีพวกทหาร

 

 

“ใช้เคลื่องเคลื่อนย้ายสามมิติตามมันไป!”

 

 

กองทหารสารวัตรหลายคนใช้เครื่องเคลื่อนย้ายสามมิติติดตามเด็กสองคนนั้น  รีไวหันไปมองข้างล่างและเห็นคนออกคำสั่ง คือ หัวหน้ากองสารวัตรทหาร

 

 

“หึ  เป็นแกจริงๆ ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ไนล์…” รีไวเอ่ยกับตัวเอง  ถ้าหากไนล์จับเอเลนได้เรื่องคงบานปลายมากกว่าเดิม

 

 

“เป็นเด็กที่สร้างปัญหาไม่หยุดจริงๆ”

 

 

รีไวตัดสินใจทันที  ก่อนจะพุ่งไปหาไนล์ที่อยู่เบื้องล่างทันที

 

 

ตุบ!

 

 

ชายหนุ่มร่างเล็กหยุดอยู่ตรงหน้าไนล์  จนทหารคุ้มกันที่อยู่ข้างๆ ต่างชักปืนป้องกันแทบไม่ทัน  แต่เพียงชั่วพริบตปลายกระบอกปืนยาวเหล่านั้นก็ถูกหันเป็นท่อนๆ

 

 

“พบกันอีกแล้วนะไนล์”

 

 

“รีไว! แกเองเรอะที่ช่วยเอลวิน!” ไนล์ตะโกนเสียงดัง  จ้องรีไวอย่างกินเลือดกินเนื้อ “คิดว่าจะหนีออกไปจากที่นี่ได้หรือไง”

 

 

“แล้วแต่แกจะคิด   ทหารฝีมือกระจอกอย่างพวกนายจะมาทำอะไรพวกฉันได้”

 

 

พรึ่บ!

 

 

ปากกระบอกปืนทั้งหมดเล็งมาที่รีไวอย่างพร้อมเพรียงกัน  ชายหนุ่มร่างเล็กเหลือบตามองคนเหล่านั้นอย่างดูถูกก่อนจะเหยียดรอยยิ้มเย็น

 

 

“สิ่งที่พวกแกชอบทำ คือ วิธีหมาหมู่สินะ”

 

 

“หุบปากไปเลยรีไว  แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร แค่สวะจากข้างถนนที่เอลวินเก็บมา”

 

 

“แต่ก็ยังดีกว่าพวกชั้นต่ำอย่างพวกแก” รีไวทำสีหน้าดูถูก  แม้จะอยู่ในสถานการณ์กดดันชายหนุ่มร่างเล็กก็สีหน้าไม่เปลี่ยนพลางปลายตาไปยังเอเลนที่ดูเหมือนจะตกใจกับการกระทำของเขา และตัดสินใจใช้โอกาสที่พวกทหารเผลอหลบหนีไปได้

 

 

…อย่างน้อยก็มีสมองคิด…

…ส่วนตัวเขา…

 

 

รีไวขยับตัวก่อนจะชูดาบขึ้นมา เสียงปลดไ