สวัสดีค่ะทุกคน
 
มาแปะฟิคตอนจบเรื่องนี้ค่ะ  ถึง exteen จะขึ้นยานแม่กี่ครั้งก็ไม่หวั่น 555
 
 
 
ตอนนี้แอบมีบล็อกสำรองเหมือนคนอื่นเหมือนกัน  ถ้าใครสนใจก็แวะไปดูบ้านหลังใหม่ได้นะคะ Surprised
 
 
 
 
 
 
บ้านทั้งสองหลังยังไม่เรียบร้อยดีเท่าไหร่  เรื่องที่ลงก็ยังเป็นฟิคเหมือนเดิมค่ะแต่อาจเฉพาะไททันอย่างเดียว
(ฟิคเก่าๆ เดี๋ยวจะย้ายตามไปทีหลัง แฮะๆ)
 
 
ก่อนอื่นขอตอบคอมเม้นต์ทุกคนก่อน 
 
 
 
 @praewasri   ขอบคุณสำหรับการติดตามค่า  ตอนจบอัพช้าไปนิดหนึ่งหวังจะชอบตอนจบนี้นะคะ  กว่าทั้งคู่จะได้สารภาพรักกันก็ผ่านพ้นอุปสรรคมาเยอะเหลือเกิน  ตอนนี้อยากบอกว่าหวานมากกกก...
 
momani  ขอบคุณมากๆ ค่ะที่ชอบฟิคเรื่องนี้ Surprised  ใจจริงก็อยากเขียนยาวกว่านี้เหมือนกันค่ะ  แต่พล็อตของเรื่องนี้มาจากเรื่องสั้น  แต่คนแต่งเขียนจนกลายเป็นเรื่องยาวซะงั้น ฮะๆ 
 
@eveba  ขอบคุณมากค่า  ดีใจจังที่มีชอบฟิคเรื่องนี้ตอนแต่งเรื่องนี้ยังคิดเลยว่า ดราม่า ซึนเดระ  ปากแข็ง เรื่องนี้จะมีคนอ่านชอบหรือเปล่า
 
 
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ทุกท่านนะคะ  เชิญอ่านฟิคตอนต่อไปได้เลยค่ะ Smile
 
 
 
 
 
คำเตือน   บทความหรือเนื้อหาดังกล่าว อาจจะเกี่ยวกับ Yaoi (เรื่องวายๆ แนวสีม่วง)  ถ้าหากท่านรับไม่ได้หรือไม่
รู้จักคำนี้  ขอเชิญทุกท่านปิดหน้านี้ได้เลยค่ะ ^ ^
 
 
 
 

Title: [Titan Fic] If you love me
Author : Kukurio
Pairing: เอลวิน x รีไว[Erwin x Levi] , แจน x เอเลน [Jean x Eren]
Rate: NC-15

 

ตอนก่อน : Part 1  |  Part 2   |  Part 3  |  Part 4  Part 5  |  Part 6  | Part 7

(มีครอบขาวนิดหน่อย ฮา)

 

 

 

Part 8 [END]


 

 

“ในที่สุดเรื่องยุ่งๆ ก็จบเสียที คิดถึงที่นี่จังเลย!”

 


ฮันซี่ตะโกนเสียงใส ก่อนจะตะเบ่งเสียงผ่านท้องฟ้าเบื้องหน้า รอยยิ้มสดใสที่ประดับหน้าหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มสองคนที่กำลังนั่งทำงานอยู่อดถอนใจไม่ได้

 

 

“ยัยแว่น ที่นี้มันห้องทำงานไม่ใช่สนามเด็กเล่น ไปตะโกนที่อื่นไป ” รีไวล์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาสีเทาเข้มมองอย่างดุๆ ไปยังหญิงสาวผู้บ้าไททันที่ยังตะโกนเสียงดังโหวกเหวกตรงหน้าต่าง บนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยเอกสารมากมายที่ต้องรีบจัดการ

 

 

หลังจากหมดปัญหาใหญ่ที่เมืองหลวง งานของทีมสำรวจก็ดูเหมือนเพิ่มขึ้นมหาศาลเพราะเรื่องวุ่นวายที่พวกเขาก่อ ขึ้น แต่รีไวล์ก็ไม่ได้บ่นอะไรออกมานอกจากทำงานเงียบๆ อย่างที่เคยเป็น เพราะอย่างน้อยคนที่ก่อปัญหาก็งานล้นมือไม่ต่างจากเขา

 

 

เอลวินคลี่ยิ้มบางให้ฮันซี่ที่กำลังโบกมือให้กับทหารที่อยู่เบื้องล่าง ตรงหน้าชายหนุ่มผมทองก็มีกองเอกสารมากมายเต็มโต๊ะเช่นกัน ถึงจะถูกฮันซี่ดึงดูดความสนใจแต่ปากกาขนนกในมือก็ยังเซ็นเอกสารอย่างเป็นธรรมชาติ

 

 

“พวกนายมัวแต่อุดอู้อยู่ในห้อง ฉันเลยมาเปลี่ยนบรรยากาศให้พวกนายไง อากาศดีๆ แบบนี้ต้องทำเรื่องสนุกๆ สิ” ฮันซี่บอกพลางยิ้มหวานให้ทั้งคู่ ก่อนจะกอดอกทำเสียงจริงจัง

“ตั้งแต่กลับมาจากเมืองหลวงพวกนายสองคนก็หมกตัวอยู่ในห้องทำงาน จนพวกลูกน้องคิดว่าฉันเป็นหัวหน้าทีมสำรวจแล้วเนี่ย ออกไปข้างนอกกันบ้างสิ”

 

 

“ถ้าเธอเป็นหัวหน้าทีมสำรวจ และคนที่นั่งทำงานจนผมร่วงนี่มันใคร” รีไวล์เอ่ยเสียงประชดไปยังหัวหน้าทีมสำรวจตัวจริงที่สะดุ้งกับคำว่า “ผมร่วง” เอลวินที่นั่งฟังทั้งสองคนพูดกันจึงเอ่ยปากพูดบ้างไม่สนใจฮันซี่ที่ตอนนี้ กำลังหัวเราะท้องแข็ง

 

 

“รีไวล์นายอย่าเล่นมุกนี้ได้มั้ย ถึงฉันไม่ได้ผมร่วงก็จริงแต่มันทำให้คนอื่นเข้าใจผิดนะ” เอลวินบอกไปยังชายหนุ่มร่างเล็กที่เล่นมุกหน้าตาย พลางหันไปมองท้องฟ้าข้างนอกที่มีเมฆสีขาวลอยอ้อยอิ่ง ลมเย็นพัดผ่านช่องหน้าต่างหอบความหนาวเย็นเข้ามาในห้อง

 

 

“ฮะๆ เอาน่าเอลวิน รีไวล์พูดถูกแล้วก็นายทำงานเครียดๆ แบบนี้ผมก็ต้องร่วงบ้างล่ะ” ฮันซี่ยังหัวเราะไม่เลิก มือก็ตีขอบหน้าต่างไ