สวัสดีค่ะทุกคน~

 

 

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรม 
 
 
 
(ซึ่งความจริงเฉลยผลมาตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาสได้ลงบล็อกซักที 555)
 
ผลการจับฉลากได้แต่งฟิคให้ Rio ซังค่ะ   ตอนแต่งแอบตื่นเต้นเพราะติดตามอ่านฟิคของ Rio ซังเหมือนกัน (เขิน)
 

วันนี้ได้โอกาสดีเลยลงฟิคที่แต่งให้ Rio ซัง  เชิญอ่านได้เลยค่ะ

 
 
 

คำเตือน   บทความหรือเนื้อหาดังกล่าว อาจจะเกี่ยวกับ Yaoi (เรื่องวายๆ แนวสีม่วง)  ถ้าหากท่านรับไม่ได้หรือไม่รู้จักคำนี้  ขอเชิญทุกท่านปิดหน้านี้ได้เลยค่ะ ^ ^

 
 
Title : Eat Me , Love Me (เอลวิน x รีไวล์)

Author : Kukurio
Pairing:
เอลวิน x รีไว[Erwin x Levi]
Rate: G

 

 

“นี่ๆ รีไวล์กับเอลวินพวกนายสองคนเคยอ่านนิทานเรื่องนี้มั้ย? ฉันเจอมันที่ห้องเก็บของน่าสนใจมากๆ”

                เสียงของฮันซี่ดังขึ้นก่อนจะชี้ชวนให้ดูนิทานภาพเรื่องหนึ่ง  ภาพบนปกเป็นรูปของเด็กหญิงผมบลอนสีทองกำลังไล่ตามกระต่ายสีขาวปุกปุยที่ถือนาฬิกาพกชื่อเรื่อง อลิซอินวันเดอร์แลนด์

                รีไวล์ขมวดคิ้วมองก่อนจะดื่มกาแฟโดยไม่สนใจ “ก็แค่นิทานเด็กๆ จะตื่นเต้นอะไรนักหนา”

“แหม  นิทานทั่วไปมันไม่เหมือนเรื่องนี้นะ!  อ่านแล้วอยากไปผจญภัยที่วันเดอร์แลนด์จัง”  หญิงสาวเพ้อออกมา  สีหน้าปกปิดไม่มิดว่าคลั่งไคล้นิทานเรื่องนี้ขนาดไหน  เอลวินมองหน้าปกนิทานที่ฮันซี่ถือก่อนจะนึกได้ว่าเคยเห็นหนังสือเล่มนี้ที่ไหน

“นิทานเรื่องนั้นนี่เอง” เอลวินกล่าวออกมา ก่อนจะละงานเอกสารในมือ  “นึกถึงตอนสมัยเด็กๆ เหมือนกันนะ  ถ้าจำไม่ผิดเป็นเรื่องของเด็กผู้หญิงที่ผจญภัยในดินแดนแปลกประหลาดก่อนจะตื่นขึ้นมาและพบว่าทุกอย่างเป็นความฝัน”

“เอ๋ หนังสือเล่มนี้ของนายเหรอเอลวิน” ฮันซี่ถามอย่างสนใจ “คนอย่างนายอ่านนิทานเด็กๆ แบบนี้ด้วยเหรอ”

                เอลวินคลี่ยิ้มละไมเป็นเชิงตอบรับ “เคยอ่านตอนเด็กๆ น่ะ  ถ้าเธออยากได้ก็เอาไปสิ”

“จริงเหรอ งั้นฉันขอเลยนะเอลวิน  เจอเรื่องน่าสนใจชิ้นใหม่แล้ว!”

                ว่าแล้วหญิงสาวผู้คลั่งไคล้ไททันก็ออกไปจากห้องทันที  ทิ้งให้สองหนุ่มในห้องทำงานส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจ  รีไวล์วางแก้วกาแฟลงและหันไปมองหัวหน้าตนเองที่นั่งทำงานอย่างเป็นปกติ 

“ยัยนั่นจะอยู่นิ่งๆ ทำงานเป็นปกติบ้างไม่ได้หรือไง  นายตามใจเธอมากไปแล้วเอลวิน”   ชายหนุ่มร่างเล็กตำหนิคนตรงหน้า 

“ฮันซี่เป็นคนแบบนั้นอยู่แล้ว  ปล่อยเธอเป็นอิสระบ้างก็ไม่เสียหาย” เอลวินเอ่ยตอบพลางประสานมือบนโต๊ะ  ดวงตาสีฟ้าจ้องตอบไปยังรีไวล์ “นายเองก็เหมือนกันรีไวล์  ผ่อนคลายบ้าง...จะออกไปพักผ่อนข้างนอกเหมือนคนอื่นก็ได้”

                ชายหนุ่มผมทองบอกคนตรงหน้า  ต้นฤดูใบไม้ผลิแบบนี้การออกไปพักผ่อนข้างนอกคงจะดีกว่ามาทนอุดอู้อยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ และเขาก็อนุญาตให้ชายร่างเล็กสามารถหยุดพักผ่อนได้ตามที่ต้องการ

                แต่ดูเหมือนเวลาพักร้อนของรีไวล์ไม่เคยลดลงเลย  เวลาว่างๆ ก็มานั่งดื่มกาแฟห้องของเขาไม่ไปไหน  บ้างทีก็ลุกขึ้นมาทำความสะอาดห้องทำงานเป็นครั้งคราว

“ฉันไม่เหมือนเจ้าพวกนั้น  อยู่แบบนี้ก็ดีอยู่แล้ว” รีไวล์ตอบสั้นๆ “ตัวนายเองก็ไม่เคยหยุดพักเหมือนกัน”

“ของฉันเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว” เอลวินกล่าว “แต่นายไม่...”

“ฉันจะชงกาแฟเพิ่มนายจะเอาด้วยมั้ย” รีไวล์เอ่ยขัดเมื่อเห็นว่าเอลวินเริ่มจะกล่อมให้ออกจากห้องอีกครั้ง ดวงตาสีเทาเข้มมองไปยังโต๊ะทำงานที่กาแฟไม่พร่องเลยตั้งแต่เช้าคิ้วเรียวขมวดยุ่ง 

“กาแฟดำซักแก้วก็ดีเหมือนกัน” เอลวินตอบเมื่อเห็นใบหน้าบึ้งของอีกฝ่าย  และนึกได้ว่าเขายังไม่ได้แตะกาแฟที่รีไวล์ชงมาให้เลย

“ฉันจะชงมาให้”

ชายร่างเล็กลุกขึ้นก่อนจะหยิบกาแฟบนโต๊ะทำงานของเอลวินและออกไป  ชายหนุ่มผมทองมองออกไปข้างนอก  แสงแดดอ่อนๆที่ส่องเข้ามาในห้องกับลมอุ่นๆที่พัดผ่านมาทำให้จิตใจสงบขึ้น  พลางนึกถึงนิทานที่ฮันซี่เอามาให้ดู

“อลิซอย่างนั้นเหรอ”เอลวินพึมพำก่อนจะนึกถึงนิทานที่ฮันซี่หยิบไป  โดยไม่รู้เลยว่าจะเป็นต้นเหตุของเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อไป

                ...........................................................................................

                หลายวันต่อมา...

เช้าวันนี้บรรยากาศในห้องรับประทานอาหารของหน่วยสำรวจยังคงเงียบสงบเป็นปกติ  สมาชิกในหน่วยต่างรับประทานอาหารเช้าและพูดคุยถึงกำหนดการเรื่องการฝึกซ้อมเคลื่อนทัพระยะไกลแต่บรรยากาศสงบสุขดังกล่าวก็หยุดลงทันทีเมื่อหัวหน้าหน่วยทั้งสองก้าวเข้ามาในห้อง  หนึ่งร่างสูงกับหนึ่งร่างเล็กเดินมาในห้องพร้อมกัน  หัวหน้าหน่วยเอลวินเดินเข้าไปนั่งประจำที่หัวโต๊ะอาหารด้านหนึ่งส่วนหัวหน้าหน่วยรีไวล์นั่งด้วยกันข้างๆ

“ทั้งสองคนมาชิมขนมนี้หน่อยสิ อร่อยมากๆ เลยนะ  ฉันทำเองกับมือเลย!”

                ฮันซี่โผล่พรวดเข้ามาในห้อง   มือถือถาดคัพเค้กที่วางเรียงรายอย่างสวยงาม  โดยมีเพทราเป็นลูกมือยืนถือถาดคัพเค้ก

 “เธอทำขนมเป็นด้วยเหรอยัยแว่น?” รีไวล์ถามขึ้นพลางมองขนมในถาดอย่างไม่ไว้วางใจ  ถ้าหากกินไม่ระมัดระวังอาจถึงตายก็ได้

“วางใจเถอะนา!  กินได้อยู่แล้ว ใช่มั้ยเพทรา” ฮันซี่หันมาหญิงสาวผมสั้นข้างตัวเพื่อยืนยันความมั่นใจให้กับทุกคน

“เมื่อกี้ฉันลองชิมไปแล้วค่ะ  อร่อยใช้ได้เลยนะคะ”

                เมื่อได้ยินคำการันตีของเพทรา  ทุกคนจึงหยิบคัพเค้กที่เพทรานำมาแจกจ่ายเหลือเพียงชายหนุ่มสองคนที่ยังไม่ได้รับขนม ท่านหัวหน้าหน่วยสำรวจ กับหัวหน้าทหารรีไวล์

“หัวหน้าเอลวินเอาคัพเค้กซักชิ้นมั้ยคะ” เพทรานำเสนอคัพเค้กที่เธอทำร่วมกับผู้บังคับหมู่ฮันซี่   ชายหนุ่มผมทองสะดุดตากับคัพเค้กที่มีอักษรสวยงามเขียนไว้ EAT ME

“เอาไปกินซะรีไวล์จะได้รู้ว่าเค้กที่ฉันทำอร่อยขนาดไหน” ฮันซี่ยัดเยียดเอาคัพเค้กใส่มือชายหนุ่มผมดำที่ชอบขมวดคิ้วเครียดประจำ

“ทุกคนกินได้เลยไม่ต้องเกรงใจนะ!” ฮันซี่ประกาศเสียงดัง   ทหารหลายคนส่งสายตาขอความช่วยเหลือมายังหัวหน้ารีไวล์  ก่อนที่ชายหนุ่มจะยอมเป็นหนูทดลองชิมก่อน  ...รสชาติไม่เลวร้ายอย่างที่คิดไว้

“ไม่เลวร้ายเท่าไหร่” รีไวล์ตอบทุกคน และเอ่ยย้ำ “กินได้”

                ทุกคนมองคัพเค้กที่อยู่ในมือก่อนจะตัดสินใจกินคัพเค้กตามหัวหน้า   สีหน้าแปลกใจจะปรากฏขึ้นทั่วใบหน้า  เพราะรสชาติขนมไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิด  แป้งนุ่มๆ นั้นเข้ากันได้ดีกับทอปปิ๊งที่ตกแต่งบนเค้ก

“อร่อยมากๆ เลยครับผู้บังคับหมู่ฮันซี่” เสียงชื่นชมดังจากโต๊ะอาหารของทุกคนจนหญิงสาวยิ้มแก้มปริ 

เอลวินมองคัพเค้กที่อยู่บนจานตัวเอง  ทอปปิ้งที่ประดับอยู่บนหน้า